قهوه ذغالی در خیابان‌های خوزستان

قهوه ذغالی یکی از نوشیدنی‌هایی است که می‌توانید در خیابان‌های خوزستان بنوشید؛ البته بهتر است قبل از آن، آداب خاصش را نیز بدانید.

آداب خاصی برای قهوه خوردن دارند. آنها قهوه را نوعی نماد خوش‌آمد گویی و استقبال از میهمان می‌دانند و با این نوشیدنی با آداب و ظروفی خاص از مهمان‌ها پذیرایی می‌کنند.

اگرچه تجربه این آداب در مضیف‌ها و خانه‌های عرب‌های خوزستان و جنوب ایران، تجربه بسیار جالب و ارزشمندی است اما مدتی است که اتفاق جدیدی رخ داده که ابتکار جالبی در زمینه گردشگری خوراک خیابانی به حساب می‌آید.

پیش از این خوزستان به خاطر دکه‌های فلافل و سمبوسه و … برای گردشگری خوراک خیابانی شهرت داشت و خیابان لشکرآباد اهواز به همین خاطر بسیار شناخته شده‌ بود و اکنون برخی افراد که در کنار خیابان‌های پر رفت‌وآمد و بازارهای جنوب کشور، چای ذغالی به رهگذران می‌فروختند، در کنار قوری چای، دله قهوه هم بر روی ذغال می‌گذارند.

«دله» ظرفی مسی است که در آن قهوه درست می‌کنند، در کنار دله «فنیان» قرار دارد که فنجان کوچک بدون دسته‌ای است که در آن قهوه می‌نوشند.

این قهوه بسیار غلیظ است و در هر بار به اندازه یک «شات» اسپرسو در ته فنیان قهوه ریخته می‌شود. اگر چه آداب پیچیده و مفصل نوشیدن قهوه عربی در اینجا به طور کامل رعایت نمی‌شود اما مشتریان باید قهوه را با دست راست برگردانند و اگر دوباره قهوه نمی‌خواهند پیش از تحویل فنیان آن را تکان بدهند در غیر این صورت تا زمانی که این کار را انجام نداده‌اند در فنیان آنها قهوه ریخته می‌شود.

یکی از مناطقی که خوردن قهوه خیابانی در آن لذت خاصی دارد، بازار شوش در خوزستان است، در این منطقه علاوه بر زیبایی خود خیابان، تماشای نمای زیبایی که قلعه فرانسوی‌ها از بازار دارد، لذت نوشیدن قهوه را چند برابر می‌کند.

شیر زنان بختیاری

زنان بختیاری از سحرگاهان که مردان ایل در خوابند تا پاسی از شب در تلاش برای خانه داری، تربیت فرزندان، آوردن آب از چشمه با مشک های نهاده بر دوش، آوردن هیزم از دل کوه ، دوشیدن احشام، پختن شیر، درست کردن ماست، زدن دوغ، پختن نان، آماده کردن غذا ،بافتن فرش و ..... قرار دادن این همه حجم کار در کنار هم و رضایت آنها از زندگی شگفتی انسان را بر می انگیزد. تنها درد دل آنها را می توان در میان لالایهای آنها برای فرزندان ایل یافت.

سهم کار کردن زنان و دختران در این مناطق، بیش از مردان آن است. دامداری، دوشیدن شیر، بزرگ کردن فرزندان قد و نیم قد، جمع کردن و آوردن هیزم از جنگل و کوهستان، پخت و پز غذا، نان و کارهای بسیاری بر دوش زنان است. چند همسری بودن در مردان اتفاق بسیار عادی و پیش پا افتاده ای است. علیرغم مشکلات متعدد معیشتی که مردم را با فقر گرییبان گیر کرده، تعداد فرزندان در خانواده ها بسیار بالا است. نود درصد مردم در این مناطق، به دلایل بیشمار محرومیت، فقر مادی و فرهنگی و عدم حضور مرتب معلمان، بیسواد هستند. بسیاری از آنها، پیر و جوان، سن و سال واقعی شان را نمی دانند. نداری به دوری و ناهمواری راه گره خورده است. از هیچ رفاهی، سر هیچ سفره ای خبری نیست. اینجا سرزمین روستاهای دوردست و سختی هاست. سرزمین کوه های سر به فلک کشیده ی بلند، سرزمین از یاد رفتگان.

درود بر شیر زنان بختیاری ...

صفر زندگی ...

جعفرقلی قنبری اهل روستای بنه‌وار استان لالی است و هشت فرزند دارد. پنج فرزند او معلول مادرزادند. دو فرزند وی ازدواج کرده‌اند. یکی از دخترانش به امور خانه رسیدگی و در چوپانی به پدر و مادرش کمک می‌کند. فاطمه و علی هردو توانایی راه رفتن ندارند. آنها هر روز صبح تا عصر در ایستگاه کنار خیابان می‌نشینند و رهگذران به آنها هدیه می‌دهند. رضا هم در نزدیکی آنها می‌نشیند و در سکوت نظاره‌گر دنیای خلوت اطرافش است. فروزان و آمنه در خانه می‌مانند. آمنه گاهی آشپزی می‌کند و کارهای خانه را انجام می‌دهد. آگاهی از زندگی این خانواده لحظه‌ای را برایمان رقم می‌زند که علی‌رغم امیدواری اعضایش، بازتاب سختی زندگی آنان است.

آداب و رسوم ازدواج در شوشتر

 در گذسته رسم بر این بوده که خانواده  برای پسرشان دختری  را انتخاب کنند و معموﻷ پسر اعتراضی نمی  کرد روش دیگر این بود که با بدنیا آمدن نوزاد دختری در میان بستگان ٬ اگر خانواده ای فرزند  پسر داشتند  با موافقت دو خانواده آنها را به نام هم  نامزد می کردند و به اصطلاح ناف  دختر را به نام  پسر می بریدند  دربین شوشتریها همانند دزفولیها زنانی هستند که  به آنها دلال dalâl  می گویند . دلالها  برای خانواده های پسر داردختری  را پیدا می کردند و در واقع  باعث آشنایی دو خانواده  می شدند و در صورت رضایت  دو خانواده از طرف خانواده  داماد هدیه ای دریافت می کردند .
خواستگاری و عقد
در روز خواستگاری پس از تعیین مهریه وشیربها و موافقت  دو طرف مادر پسر حلقه ای  موسوم  به بلکهBelke  درانگشت دختر می گذارد . علاوه بر آن هدایای دیگری از قبیل لباس و عطربه عروس هدیه می کنند که به این رسم نشونه ونون nešunevanun می گویند. سپس مقدمات عقد را فراهم می کنند .
حنا بندان
شب قبل از عروسی حنا بندان است که شوشتری ها به آن دس رزون dasrazun می گویند.عروس و داماد  را به صورت جداگانه در خانه خودشان حنا می زنند . عروس تا پولی به عنوان من دسی mendasi نمی گرفت اجازه نمی داد به دستش حنا بزنند . پس از آن کف  دستش را حنا زده ٬ تکه ای  نبات در دست  او و ورقه ای طلا زیر زبانش می گذاشتند که به آن زیر زبونی می گفتند . زیر پای عروس یک کرسی  نهاده و پایش را حنا می زدند .
عروسی
روز عروسی مراسم با شادی برگزار می شد . در گذشته رسم بر این بوده  که  درون کاسه ای  پر آب چهار  عدد تخم مرغ  پخته  گذاشته و آن ظرف را  زیر پای عروس  می گذاشتند و فردای  آن  روز عروس  تخم مرغها را خورده  و آب آن را روی  سرش می ریخت . به  این رسم در اصطلاح  آب بخت می گویند . در شوشتر فردای عروسی تا سه وعده برای عروس و داماد غذا می بردند .

منابع:
1.    تراب زاده،عباس،آرزو عبدی،شیما رشناوادی،فرزانه امیری.مردم نگاری شهرستان شوش- پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور-اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری خوزستان- زمستان  80
2.    مزارعیان،خداداد،علیرضا نوچه ناسار،محمود پارسا پور.مردم نگاری شهرستان شادگان - پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور-اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری خوزستان-  
3.    فلسفی میاب،عباس،الینا رضایی، شیما رشنوادی.مردم نگاری شهرستان آبادان- پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور-اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری خوزستان- دیماه   80
4.    طلاییان پور،پرویز،خداداد مزارعیان،حمید حسینی.مردم نگاری شهرستان ایذه - پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور- اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری خوزستان- زمستان 78  
5.    طلاییان پور،پرویز،حمید حسینی،علی محمد  زمانیان و دیگران.مردم نگاری شهرستان  اندیمشک - پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور-اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری خوزستان- پاییز 80
6.    حسنی، حمید رضا، پرویز طلاییان پور.مردم نگاری شهرستان بهبهان -پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور-اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری خوزستان-پاییز 76  
7.    طلاییان پور،پرویز،خداداد مزارعیان،هجیر عزیزی.مردم نگاری شهرستان دزفول - پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور- اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری خوزستان- زمستان 79  
8.    رضایی صدر،حمید،پرویز طلاییان پور.مردم نگاری شهرستان شوشتر - پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی کشور- اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری خوزستان- 1376

روابط عمومی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان خوزستان

چرا زنان بختياری لباس‌های با رنگ شاد می‌پوشند؟

یك دوستدار ميراث فرهنگی گفت: زن در عشاير بختياری در همه شرايط زندگي كوچ‌نشيني و در هر كار طاقت‌فرسايي هم‌چون هيزم آوردن، گله‌داري و... هم‌پاي مرد است.

به گزارش خوزنیوز، يونس شفيعي در گفت‌وگو با ایسنا بيان كرد: زن در قوم بختياري از ارزش و احترام خاصي برخوردار است به طوري كه در بيش‌تر نزاع‌هاي خانوادگي كه اتفاق مي‌افتد زن باعث امنيت خاطر است. براي نشان دادن پاكي يك خانواده يا شخص به مادر وي يا در اصطلاح محلي "شكم زاي" او اشاره مي‌كرده‌اند.
او خاطرنشان كرد: "دالو" كه به پير زن طوايف در قوم بختياري اطلاق مي‌شود، به شكلي رهبري كوچ را به عهده دارد كه در بيش‌تر نزاع‌ها و مشكلات سخن او حرف اول و آخر به شمار مي‌آيد زيرا هدايت نسل جوان قوم با "دالو" است.

اين دوستدار ميراث فرهنگی توضيح داد: هر زن بختياري در هر شرايط سني پوشش و زيورآلات خاص خود را دارد. لباس دخترها از رنگ‌هاي بسيار شاد دوخته مي‌شود كه رابطه مستقيمي با رنگ طبيعت دارد. همان طور كه نام آن‌ها برگرفته از گل و زيبايي‌هاي طبيعي است.

وي ادامه داد: لباس دختران با سليقه‌ بسيار خاص متعلق به خودشان و با توجه به شرايط زندگي در كوهستان انتخاب مي‌شود. لباس زنان بختياري شامل پيراهني بلند است كه تا زانو ادامه دارد و "دامن قري"، "مينا" و "لچك" نام دارند.

او يادآور شد: دوخت لباس‌هاي محلي و انتخاب رنگ‌هاي متعلق به هر نسل بر عهده زن بختياري است. در دوخت پيراهن‌هاي محلي شكاف‌هايي 2 گوشه آن به منظور مشخص شدن بهتر چين‌هاي تنبون قري ايجاد مي‌كنند. اين تنبون با لباس‌هاي زنان زردشتي يكي است. به اين معنا كه در آن زمان نيز زنان دامن‌هايي قري به اين شكل با تنبون‌هايي كه تا زانو كشيده مي‌شد، مي‌پوشيده‌اند.

شفيعي گفت: زنان بختياري براي راحتي در راه رفتن و مشخص شدن رقص چين‌هاي تنبون خود شلوارهايي تنگ شبيه به ساپورت مي‌پوشيده‌اند. "مينا" نيز نام روسري محلي است كه زنان بختياري بر سر مي‌گذارند و رنگ‌هاي آن نسبت به سن زنان و دختران متفاوت است.

وي اظهار داشت: روسري دختران جوان الواني يا سفيد رنگ است كه به همراه پولك‌هاي ريز از الوان، روسري و يا حاشيه‌هاي آن را مي‌پوشانند تا زيباتر شده و در هنگام حركت صدا كند. زنان بختياري به جاي پولك سكه‌هايي از طلا و نقره بر روسري‌هايشان وصل كرده و لچك‌ بر سر قرار مي‌دهند. لچك كلاهچه‌اي است كه زنان بختياري پس از بافت گيسوان خود بر سر مي‌گذارند.

او تصريح كرد: زنان بختياري علاوه بر لچك پيشاني خود را نيز با سكه‌هايي از طلا و نقره پر مي‌كنند. لچك بر سر كردن ميان همه زنان بختياري مرسوم است اما دختران كم‌تر بر سر مي‌گذارند. زنان چيز ديگري شبيه به كت كوتاه بر تن مي‌كنند كه "دلك" نام دارد و از جنس مخمل مي‌باشد. "دلك" از رنگ‌هاي متفاوت و آستري گل‌دار دوخته مي‌شود كه حاشيه آن را با رنگ‌هاي طلايي يا زرد به شكل زيگ‌زاگ مي‌دوزند.

او بيان كرد: زنان بختياري در پوشش محلي بر پيراهن خود پيراهن ديگري بر تن مي‌كنند كه "‌جوه" نام دارد. زنان در دوخت "جوه" از رنگ‌هاي شاد استفاه مي‌كنند و تنها زنان عزادار هستند كه جوه تيره مي‌پوشند. استفاده از رنگ‌هاي متنوع و شاد در لباس زنان بختياري از اهميت ويژه‌اي برخوردار است به طوري كه رنگ سرخ تنها رنگ ثابت در لباس آن‌ها است كه هيچ گاه عوض نمي‌شود. رنگ سرخ لباس زنان بختياري برگرفته از رنگ سرخ و شاد گل‌هاي كوه‌هاي زاگرس است.

اين دوستدار ميراث فرهنگي گفت: در لباس زنان بختياري چادر وجود نداشته و بعدها وارد فرهنگ آن‌ها شده است. استفاده از چادر تنها به شركت در مهماني‌ها و يا مراسم عزاداري محدود مي‌شود. هم‌چنين معمولا زنان مسن‌تر دور سرئخود پارچه‌هاي سياه و نازكي به طول نيم متر مي‌بندند كه در زبان محلي به آن "مينا" گفته مي‌شود. بيرون بودن گوش زنان بختياري نيز به فرهنگ اين قوم بازمي‌گردد زيرا صدا نقش اصلي در زندگي عشايري ايفا مي‌كرده‌‌ است. به همين خاطر زنان بختياري براي شنيدن صداهاي كوهستان، گله، حركت حيوانان وحشي و... گوشهاي‌شان را خارج از پوشش روسري‌هايشان قرار مي‌دهند.

وي افزود: لباس زنان بختياري نسبت به شرايط زندگي عوض مي‌شود اما رنگ آن‌ها هميشه شاد است. سوزن‌دوزي لباس‌ها، رختخواب‌ها و... از ديگر هنرهاي زنان عشاير است. هم‌چنين دست‌بافت‌هاي زنان عشاير بختياري زبان‌زد همگان است.

او خاطرنشان كرد: علت گره زدن گيسوان زنان بختياري و قرار دادن آن در دو طرف صورتشان در اين فرهنگ به دلايل مختلف است كه به گواه پيرزن‌هاي بختياري اشاره به گره خوردن زندگي آن‌ها با همسرانشان است و رسم ديرينه‌اي همانند زنان زردشتي دارد. پَل (گيسوان) زنان بختياري همانند كمر زردتشتيان كه 72 گره زده مي‌شد، 38 گره دارد كه به تعداد گره‌هاي آن سن زن مشخص مي‌شود.

شفيعي توضيح داد: ايرانيان رسمي به نام "گيسو برون" دارند كه اين آيين در ميان زنان بختياري نيز اجرا مي‌شود. به اين معنا كه اگر زني يك از عزيزان مرد خود همانند پدر، شوهر و يا برادر را ازدست دهد گيسوانش را مي‌برد. پس از آن گسيوان بريده زن را به نشانه عزاداري به "مانگه" آويزان مي‌كنند. اين آيين در دوران اساطيري و پس از مرگ سياوش نيز اجرا شده است.

او تصريح كرد: گيسو در فرهنگ بختياري نشانه عصمت و وقار يك زن است به طوري كه هر زني كه كار زشت و ناسزايي انجام مي‌داد گيسوانش را مي‌بريدند كه اين خود بدترين نوع تنبيه براي زنان نابكار در اين فرهنگ به شمار مي‌آمد.

وي گفت: زنان در فرهنگ بختياری براي آرايش خود از وسايلي هم‌چون سورمه، گل‌هاي سرخ كه پس از خيساندن در آب براي سرخ كردن لب‌ها و گونه‌ها استفاده مي‌شده و هم‌چنين سوراخ كردن سمت چپ بيني دختران تازه عروس شده، استفاده‌ مي‌كرده‌اند

عکس:مهر

 زندگی زنان بختیاری کنار چشمه

زنان و دختران ایل بختیاری، کار آوردن آب از چشمه، برکه یا رود را انجام می‌دهند. آوردن آب با الاغ توسط دختران و زنان بختیاری و گذر از راه‌های سخت و کوهستانی کار بسیار دشواری است و مسئولیت‌های مختلف زنان در خانواده و علاوه بر خانه‌داری و بچه‌داری باعث می شود که در این کار شتاب کنند. در حالی که زنان مشغول شستن لباس در چشمه هستند، بچه‌ها با آب تنی تفریح می‌کنند. یکی از عناصر اساسی این اتفاق اجرای نواهای بومی و محلی هست که سینه به سینه به دختران امروز ایل رسیده است .

منبع ایرنا

نوستالژی فلافل

طعم لذیذش زیر زبان و بوی مطبوعش در خاطر می‌ماند. شهرتش کمتر از عینک «ریبن» نیست و استعداد زیادی در جذب مسافران دارد. اصلا تصور بازار‌ها و پارک‌های آبادان بدون این پدیده دوست داشتنی غیرممکن است. لاف هم نیست اگر بگوییم جزو یکی از جاذبه‌های گردشگری این شهر است، برای جلب مشتری هم مثل پیتزا فروشی‌ها و فست فود‌ها نیازی به غذاخوری‌های شیک و ویترین‌های وسوسه کننده با رنگ و لعاب ندارد کافی است خسته از خرید و بازارگردی در خیابان‌های آبادان بویش به مشام برسد تا برای رسیدن به اولین فلافل فروشی سر از پا نشناسی. این خوارک ساده که مواد اصلی تشکیل دهنده‌اش نخود است اصالتی لبنانی دارد اما در ایران شناسنامه آبادانی گرفته و در این شهر به وفور یافت می‌شود، فلافل یك نوع غذای لبنانی است كه برای افراد گیاهخوار غذای مناسبی می باشد. این غذا به علت داشتن حبوبات به خصوص نخود، پروتئین را در حد كافی و نیاز بدن تامین می كند. نخود نیز مانند سایر حبوبات، فیبر بالایی دارد. فیبر محلول مانند یك برس زبر، سیستم گوارشی را پاك می كند. این نوع فیبر، گلوكز (قند) و كلسترول خون را كاهش می دهد. همچنین نیاز به انسولین را در افراد دیابتی كم می كند.

آداب و رسوم ازدواج اعراب در خوزستان

در فرهنگ مردم عرب خوزستان، خانواده پسر پس از انجام تحقیقات لازم و همچنین اطلاع از عدم وجود اصطلاحا "ناهی" یا معترض به خواستگاری دختر میروند.
میان ِطوایف ِ عربِ شوش ،در نخستین گام مادر و خواهر پسر ، موضوع را با والدین دختر در میان می گذارند که در صورت توافق،" مشایه" یا خواستگاری انجام میشود. با اعلام توافق نهایی مهریه یا gey تعیین می شود. gey به پولی گفته میشود که خانواده  پسر به پدر عروس می دهند تا با توجه به استطاعت مالی اش و اضافه کردن مبلغِ دیگری به آن برای دخترش جهیزیه بخرد. 2 الی 3 روز پس از خواستگاری،خانواده پسر مقداری البسه و لوازم مقدماتی مانند بشت(عبا)،حنا،شانه،کیسه حمام،آیینه و عطر و... برای دختر می آورند.همچنین یک حلقه نامزدی که اصطلاحا به آن "نیشان الخطوبه"(علامت نامزدی)،می گویند برای دختر آورده میشود.
در برخی مناطق،قبلا خانواده داماد به جای مهریه،دختری ازخانواده خود را به عقد ازدواج یکی از پسران طایفه عروس در می آوردند.این دو دختر صدایق(SEDAYEGH) نام می گرفتند.
در روستا های بررسی شده اطراف آبادان ،چنانچه پاسخ به پیشنهاد خواستگاری  از طرف خانواده دختر مثبت باشد،مادر دختر به مادر پسر می گوید:"کامکم مفروشه" یعنی جایتان آماده و مفروش است که این جمله نشانه پاسخ مثبت می باشد.
زنان خانواده پسر ، در زمان خواستگاری با دختر مورد نظر گفتگو میکنند و اطلاعاتی از وضعیت جسمانی و خانه داری او کسب میکنند.در شادگان، یکی از نشانه های مهارت دختر در امر خانه داری،قطر نانی است که می پزد و هرچه این قطر بیشتر باشد،نشان از مهارت بیشتر او دارد.
یک شب قبل از عروسی شب حنابندان،یا "لیله الحنا" است.داماد و عروس را جداگانه در خانه های خود حنا می بندند.
معمولا یک یا دو روز قبل از مراسم عقد،عروس را به "هفه" یا "اصلاح" می برند. جاری شدن عقد معمولا در محضر انجام میشود.پس از عقد، عروس و داماد تا سه روز حق نداشتند بیرون روند که البته امروزه این رسم کمرنگ تر شده است.
در شوش رسم است که خواهر ، مادر یا مادر بزرگ عروس همراه عروس به خانه داماد میروند و با خود حلوا و گوسفندی نیز می برند.در شادگان،هنگامی که عروس به سمت خانه داماد آورده میشود،زنی که به او اصطلاحا،"زافوفه" می گویند،عروس را تا خانه داماد همراهی می نماید.زافوفه کسی است که سرد و گرم روزگار را چشیده است.
در بسیاری از مناطق تیراندازی هنگام ورود عروس به خانه داماد نیز مرسوم است. رقص دسته جمعی "یزله" که با پایکوبی و شادمانی همراه است، از رقصهای رایج عربی در هنگام ورود عروس به منزل داماد است. در رسمی دیگر هنگام ورود عروس به منزل داماد، او از پشت بام برایش شیرینی و پول می انداخت.
در شادگان ،از مناطق ِ عرب نشین خوزستان، هنگام ورودِ عروس به منزلِ داماد،بره ای به فرا خور حال خانواده داماد،به پای او قربانی می شود که اصطلاحا به آن "فدیه" میگویند.معمولا از عروس و داماد می خواهند دل بره را مشترکا با هم میل نمایند.قدما معتقدند این کار باعث خواهد شد عروس و داماد با هم یک دل و همراز باشند.
میان قوم عرب نوعی ازدواج  مرسوم است که  بر اساس سنت نذر صورت میگیرد.بدین معنی که والدین دختر ، اور ا نذر یکی از خانواده های سادات می کنند.در صورتی که نذر آنها پذیرفته شود،دختر را به او می دادند که البته  سید ها در بیشتر اوقات ، از خود دختران هم نظر میخواستند و اگر آنها راضی به ازدواج می شدند،وی به عقد پسر مورد نظر در می آمد.
نی همبون از سازهای  کمابیش رایج در  عروسیهای قوم عرب است که البته بیشتر اقوام خوزستان  از آن در مراسم عروسی استفاده میکنند.امروزه از سازهای مدرن  مانند ارگ  درمراسم عقد وعروسی استفاده بیشتری می شود.

منبع:اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان خوزستان 

موسیقی و رنگ در عروسی بختیاری

لباس‌های سنتی با رنگ‌های شاد، آوای خوش کرنا و دهل در کنار صدای ناب خواننده‌ای که نوایی شاد و عاشقانه می‌خواند بیش از هر چیز عروسی عشایر بختیاری را به یاد می‌آورد، بختیاری‌هایی که پایبندی به سنت‌ها و رسوم گذشته برایشان باارزش است و در طول سال‌ها به خوبی توانسته‌اند این میراث خود را حفظ کنند.
عروسی بختیاری در روز و با پذیرایی از مهمانان آغاز می‌شود، با شنیدن صدای سرنا و دهل مهمانان آماده‌ی استقبال و دیدن عروس و داماد می‌شوند، نوازندگان بومی با لباس‌های محلی مانند چوخا و دبیت و ... می‌نوازند و می‌خوانند و زنان و مردان با لباس‌های رنگین پایکوبی می‌کنند، چوب‌بازی نیز از رسوم قدیمی عروسی میان مردان می‌باشد، بازی‌های  مردانه که به جشن عروس و داماد رونق می‌دهد. عروسی بختیاری با همدلی اعضای خانواده‌ی عروس و داماد برگزار می‌شود و گرچه در سال‌های اخیر اندک گرایشی به عروسی‌های امروزی یافته اما همچنان رسوم و پوشاک سنتی به آن رنگ‌ و جلایی متفاوت می‌بخشد.

منبع/مهر

عسگری پور، رزاقی

به شهر خدایان بروید و مدهوش عطر نرگس و نان‌های محلی شوید

اگر اواخر پاییز و اوایل زمستان را برای سفر به بهبهان انتخاب کنید می‌توانید مدهوش عطر و زیبایی گل‌های نرگس شوید و به جشنواره نان بروید و طعم بیش از ۱۵ نان را بچشید.

به گزارش خبرنگار ایلنا،‌ سفری متفاوت به دیاری که سرزمین خدایان است. سرزمینی که در زمستان مامن زیبارویان خوش عطر و نگار می‌شود و اقوامی در آن زندگی می‌کنند که آداب و رسوم خود را حفظ و با یکدیگر به اشتراک گذاشته‌اند.

محمدابراهیم باستانی پاریزی در کتاب "ناهید خداوند هفت قلعه" آورده: بهبهان در کره‌ زاگرس در نزدیکی ارگان محلی بوده است که آن را محل بغان می‌نامیدند. بغ نام خدای زرتشتی بوده است و بغان جمع بغ است. و بهبهان کنونی را بغبغان می‌نامیدند که در اثر تکرار کلمه در میان مردم بغبغان به بغبغو و کلمه‌ بغبغو در اثر تکرار و برای سهولت تلفظ به بهبهو تغییر پیدا کرد.

به همین جهت است که بهبهان را شهر خدایان هم می‌نامند. سرزمینی که تاریخ آن به هزاران سال پیش حتی دوره مادها بازمی‌گردد و صدها اثر تاریخی از قلعه‌ و پل گرفته تا گورستان‌های باستانی را در دل خود جای داده. دشتی وسیع دارد که نرگس‌‌ها در آن می‌رویند و کوه‌های سر به فلک کشیده که رودهای پر آب در آن جاری هستند. اینجا دیار تاریخ و عظمت طبیعت است.

گزارش کامل در ادامه مطلب