رسانه تخصصی گردشگری و فرهنگی خوزستان

گرگیعان پشت درهای بسته

گرگیعان یا قرقیعان نام یک آیین سنتی رایج بین عرب های خوزستان ، استان هرمزگان ، بوشهر و کشورهای عربی است .در شهریور ۱۳۹۵ گرگیعان به عنوان میراث معنوی مردم عرب ایران به ثبت ملی رسید. این آیین ریشه ای تاریخی دارد که نیمه ماه رمضان توسط کودکان اجرا می شود . برای ریشه این مراسم روایات مختلفی ذکر شده از جمله، مناسبت میلاد امام حسن مجتبی (ع)، در این شب بچه های کوچک عرب خوزستان پس از افطار ، لباسهای محلی خود را پوشیده و برای جمع آوری عیدی و شیرینی به درب خانه ها می روند . کودکان بصورت دسته جمعی با خواندن شعرهایی مانند “گرگیعان و گرگیعان” “الله یعطیکم رضعان” برای گرفتن عیدی به کوچه ها میروند . اهالی خانه ها هم به بچه ها که هر یک سبدی را در دست دارند ، باسورک (بادام) ، شیرینی و عیدی می دهند . این مراسم تا پاسی از شب ادامه دارد . امسال بخاطر شیوع بیماری کرونا این جشن میان اعضای خانواده برگزار شده است

« زینه » ایل بختیاری

ایل بزرگ بختیاری در مناطق ییلاقی استان های چهارمحال و بختیاری و  اصفهان ساکن هستند و با آغاز کوچ پاییزه، حدود ۱۴ هزار خانوار عشایری با ۱۲۶ هزار نفر جمعیت، همراه با بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار راس دام سبک و سنگین به مناطق عشایری شهرستان های ایذه، مسجد سلیمان، لالی و اندیکا در استان خوزستان کوچ می کنند.

زنان عشایر که در گویش ایلیاتی، " زینه " خوانده می شوند، نقش بسیار مهم و برجسته ای در صحنه زندگی ایفا می کنند. به گونه ای که به جرات می توان گفت، ستون مهم زندگی سخت و دشوار عشایر کوچ رو، زنان هستند.

با توجه به فرهنگ زندگی عشایری که چنین نقشی را از دیرباز برای زنان تعریف کرده، کار زنان عشایری به شیوه های مختلف در خدمت رشد و توسعه اقتصاد خانواده قرار می گیرد. نقش پایاپای زنان در پرورش و نگهداری گوسفندان، تهیه و تولید محصولات متنوع دامی،  مشارکت  فعال در کشاورزی، بافتن قالیچه و گلیم و جاجیم وگبه و ساخت صنایع دستی زیبا، در کنار ایفای نقش همسری و مادری، آنان را به تکیه گاه محکم و استواری برای خانواده تبدیل کرده است. با این حال اغلب زنان عشایری از کمبودها و نارسایی های بسیاری رنج می برند؛ نارسایی هایی که به مانع بزرگی در راه رشد و شکوفایی استعدادهای آنان بدل شده است. زندگی در کوچ و عدم سکون در نقطه ای خاص و همچنین، رفت و آمد سالیانه میان ییلاق و قشلاق در مسیرهای طولانی و چندصد کیلومتری در حاشیه راه های مواصلاتی شهری و استانی، خود به خود خانواده های عشایر را دور از فضای شهر و روستا و امکانات گریزناپذیر شهرنشینی و توسعه نگاه می دارد و بنابراین، میزان دسترسی به امکانات آموزشی و بهداشتی را تا حداقل، تقلیل می دهد. دوری از امکانات رفاهی به دلیل زندگی در دل طبیعت و انس گرفتن با چارچوب های زندگی عشایری، زنان عشایر را زودتر پیر و شکسته می کند و دیری نمی پاید که رنگ جوانی از رخسار دختران کم سن و سال و حتی زنان جوان محو می شود. دختران عشایر به دلیل کمبود شدید دسترسی به مدارس شبانه روزی یا مقاطع تحصیلی ششم و هفتم متوسطه سیار، پس از گذراندن آموزش عمومی عطای تحصیل در مقاطع بالاتر را به لقایش می بخشند و استعدادهای سرشار آنان زیر دست مادرانشان صرف یادگیری اصول زندگی عشایری می شود.

عدم دسترسی به بهداشت به ویژه آموزش های مربوط به کنترل جمعیت و تنظیم خانواده، سهل انگاری مراجعات دهگردی پزشکان و بهورزان روستاهای پیرامون و اهمال زنان عشایر در پیگیری بهداشت و سلامت شخصی نیز، باعث شده تا زنان گاهی تا ۱۰ بار زایمان کنند و نسل اندر نسل، آموخته اند که در این دشوارترین لحظه زندگی هم مستقل و متکی به خود باشند که این اتفاق هم با توجه به شیوه زندگی برگرفته از فرهنگ عشایری و سختی های آن، توان بسیاری را از آنان به تحلیل می برد.

با وجود غلبه فرهنگ مردسالار در جامعه عشایری، اما می توان تایید کرد که زنان عشایر، علاوه بر آنکه تولیدکننده بیش از ۹۰ درصد اقلام زندگی اعم از خوراک و پوشاک و ملزومات بیتوته و سکونت هستند والبته، نقش بسیار کمرنگی در تصمیم گیری ها و تعیین کننده خط مشی زندگی دارند، اما جای خالی آنان در لحظه لحظه زندگی این اقلیت طبیعت‌نشین به شدت محسوس و آشکار است.

عکس:عباس پوستین دوز/مهر

گرگیعان امسال مجازی برگزار می شود/شادی کودکانه برای میلادامام حسن

سنت‌ مردم‌ عرب خوزستان در شب‌ میلاد کریم اهل بیت؛

اهواز- گرگیعان که هر ساله در شب سالروز میلاد امام حسن(ع) توسط کودکان خوزستانی در خیابان‌ها برگزار می شد ولی امسال به علت شیوع کرونا به صورت مجازی برگزار می شود.

مسئول ثبت ملی پرونده گرگیعان در فهرست آثار ملی و از برگزارکنندگان جشن گرگیعان در اهواز در گفت‌وگو با خبرنگار مهر گفت: به علت شیوع ویروس کرونا تصمیم گرفتیم جشن گرگیعان امسال را به مناسبت میلاد امام حسن مجتبی (ع) به صورت مجازی و با تشویق مردم برای در خانه ماندن برگزار کنیم.

قاسم منصور آل کثیر توضیح داد: طی سال‌های گذشته، جشن گرگیعان در بسیاری از شهرها از جمله اهواز در چندین محله به صورت خودجوش و باشکوه و استقبال چند هزار نفره برگزار می‌شد؛ به همین منظور امسال تصمیم گرفتیم برای حفظ سلامتی شهروندان، آنها را به اجرای جشن گرگیعان برای کودکانشان در خانه‌ها تشویق کنیم.

گزارش کامل در ادامه نوشته

اسب در فرهنگ و ضرب‌المثل‌های عرب خوزستان

به گفته يك دوستدار ميراث فرهنگي؛ برای شناخت مردم هر قوم باید فرهنگ عامه آن‌ها را مورد بررسی قرار داد .مطالعه آداب و سنت‌ها و آیین جشن‌های مذهبی، سنتی و ملی، عقاید و عادات، قصه‌ها و افسانه‌ها، امثال و ترانه‌ها و اشعار و لالایی‌های آن‌ها ما را به احوال، افکار، ذوق و هنر و روحیات آن مردم آشنا می‌سازد. ضرب‌المثل گونه‌ای از بیان است که معمولاً تاریخچه و داستانی پندآموز در پس بعضی از آن‌ها نهفته است. بسیاری از این داستان‌ها از یاد رفته‏اند و پیشینه برخی از امثال بر بعضی از مردم روشن نیست. با این‌ حال همچنان در سخن مردم به ‏کار می‌روند. گستردگی دامنه لغات و اصطلاحات در هر زبان به حدی است که گردآوری همه آن‌ها در یک مجموعه امری بسيار دشوار به خصوص در ادبیات عرب به شمار مي‌رود.

قاسم منصور آل‌كثير در گفت‌و‌گو با خبرنگارخبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در خوزستان بيان كرد: در حوزه‌های مختلف ادبیات شفاهی ضرب‌المثل یا مثل جایگاه ویژه‌ای دارد زیرا مثل بیان موجزترین دانش‌ها، بینش‌ها، حکمت‌ها و عقاید یک قوم یا ملت مي‌باشد که با تمسک به مؤلفه‌های خاص منطقه‌ای ابراز می‌گردد. از همین‌ رو، نسبت به سایر ژانرهای ادبیات شفاهی ویژگی‌های بوم شناختی آن نمایان‌تر و برجسته‌تر می‌باشد.

گزارش کامل در ادامه نوشته

گوشه ای از فرهنگ و اافسانه های عامیانه قوم بختیاری

تاریخ چیزی است که وجود دارد، ولی اسطوره چیزی است که ما می خواهیم وجود داشته باشد.(فولکور بختیاری- دکتر عباس قنبری عدیوی)

قوم بختیاری از افسانه ها،‌ بینش، دیدگاه و نظر خود را درباره امور زندگی، خوبی ها و بدی ها، خواسته ها در چهره و رفتار، اندیشه و گفتار شخصیت های افسانه ای و متل های خود بیان می کنند.زندگی در کوهستان های خشن و عبور از بیابان های سوزانده ی خوزستان در روزگاری که هیچ وسیله ی ارتباطی به شکل امروزی وجود نداشت و انسان پاسخی برای سوالاتش درباره اتفاقات ناشناخته ای پیرامون خود پیدا نمی کرد، عشایر بختیاری برای غلبه بر محیط و پاسخ به سوالات بی جواب افسانه ها و متل ها را خلق کردند.

(این مجموعه با هدف تصویر سازی عینی از ذهنیت سوژه ها نسبت به افسانه های عامیانه عکاسی شده است).منبع ایرنا

1.آل (Al)پیرزنی ژولیده که حامل سبدی ست که جگر زن زائو را در آن می گذارد. در گذشته بخاطر نبود بهداشت کافی و پزشک، زمانی که زائو بر اثر عفونت یا خونریزی فوت می کرد، دلیلش را موجودی به نام آل می داستند که اعمالی برای دور کردن وی انجام می دادند.

2.مِردوزما (Merdozma)موجودی خبیث و حیله گر که به شکل انسان و حیوانات اهلی ( گوسفند، گاو، سگ، اسب و...) سر راه افراد قرار می گیرند و تلاش می کند آنها را به بی راهه و پرتگاه بکشاند تا در فرصتی لازم آنها را غافلگیر کرده و از پشت سر به قعر دره پرت کرده و یا در نبرد تن به تن از پای در آورد. افراد کمی توانسته اند از دست او جان به در برند. افراد کمی توانسته اند از دست او جان به در برند. آنها معتقدند که سبب مرگ مشکوک افرادی که در کوهستان های و دره ها یا صحرا های گرم و سوزنده ی خوزستان مرده اند همین است.

3.درمان بیماری چْلم هنوعی بیماری روحی که بیمار دچار بی حسی اندام و کابوس های شبانه می شود. طبیب با انجام اعمالی و خواندن اورادی به او سلامتی را تلقین می کند.

4تزئینات داخل سیاه چادراستفاده از شیردنگ و مهره های مختلف برای دور کردن اجنه و ارواح خبیث می باشد.

5.افسانه ی گللو زرد (گوساله زرد)قصه دختری که فریب زن حیله گری را می خورد و موجب مرگ مادر می شود. زن پدر دختر را فریب می دهد تا او را به همسری انتخاب کند.دختر با وجود نامادری با مشکلات زیادی روبروست. روح مادر که همیشه محافظ دختر است برایش یک گوساله زرد می فرستتد...

6.افسانه ی ماه تی تی قصه دختری ست که به علت فقر و توطئه نامادری با شش دختر دیگر راهی کوهستان می شوند. آنجا با آلازنگی حیله گر که در هیبت پیرمردی ظاهر می شود، مواجهه می شوند که قصد دارد آنها را بخورد؛ با زیرکی و باهوشی دخترک یتیم همه دختران نجات پیدا می کنند. متل ماه تی تی آموزه ای ست برای دخترانی که مجبورند در کوهستان زندگی کنند و با خطرات احتمالی روبرو شوند.

7.آیین چهل کچلون هرگاه باران به حدی می‌بارید که احتمال آسیب به دام و محصولات وجود داشت با این آیین، عدم بارش باران را از پروردگار طلب می‌کردند.در این مراسم که به «چل کچلون» یا «باران بند» معروف است، عناصر انسانی دیده نمی‌شود، بلکه نمادهایی که به صورت چوب یا بندی بلند ساخته می‌شود، جلوی سیاه چادرها یا خانه‌ها بسته میشود

8.دالو و روباه متل قدیمی در مورد پیرزن نگون بختی است که ماستش توسط روباه حیله گر خورده می شود و در طی داستان، کودک با چگونگی ارتباط انسان و طبیعت آشنا می شود.

9دالو و خروس متل قدیمی در مورد پیرزن خسیس و خروسش است که برای رفع اختلاف شان نزد قاضی می روند و قاضی عدالت را برقرار می کند.

10.درمان زردی در قوم بختیاری طبیب هایی وجود دارد که اعتقاد دارند خداوند به آنها علم طبابت توسط اجنه اعطا کرده است و این علم از مادر به دختر می رسد که به «رگ خدایی» معروف است. آنها روز دوشنبه یا چهارشنبه با یک حیوان حلال گوشت نر مثل بز، گوسفند یا خروس برای درمان پیش طبیب می روند.

11.درمان مارگزیدگی زمانی که شخصی را مار نیش بزند، یک مرغ را با مهارت روی محل نیش قرار می دهند؛ طوری که کلواک مرغ بروی محل نیش مرغ قرار گیرد. کلواک مرغ مانند یک مکنده زهر را جذب می کند.

12.نِمدکال (Nemedkal)(بختیاری ها معتقدند که نمدکال فردی آسمانی و مقدس است که در قالب چوپانی خیرخواه و سودرسان به یاری عشایر و گله داران مومن و پاک می آید. وی در میان گله می خوابد، از گوسفندان در مقابل دزد، گرگ و حیوانات درنده محافظت می کند و در غیاب افراد سیاه چادر محافظ اموال و دارایی آن هاست.

داستان واقعی و تا حدودی عجیب ابوعلی

تا امروز مسافران زیادی اینجا اقامت کرده‌اند از اسپانیا، ایتالیا، هند، چین، ژاپن و نیویورک. بیشتر این گردشگران می‌گویند که اینجا را دوست دارند. چون هم غذای خانگی است و هم فضای سنتی روستایی دارد

فاطمه علی‌اصغر
این یک داستان واقعی و البته ساده اما تا حدودی عجیب است. داستان مردی که یک اقامتگاه بوم‌گردی را راه‌اندازی کرده اما قبل از آنکه زندگی او را روایت کنیم و از کسب‌وکارش بگوییم. برمی‌گردیم به چندین هزار سال پیش و داستان شهری را می‌گوییم که مرکز تمدن عیلام و از حدود ۲۷۰۰ قبل از میلاد پایتخت بوده و این پایتختی تا پایان امپراتوری هخامنشی ادامه یافته یعنی ۳ هزار سال. در این ۳ هزارسال همیشه این شهر آباد بوده و نماد تمدن در دنیای کهن. این شهر امروز هم شهرتی جهانی دارد. شهری که دو اثر ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو را در دل خود چون گنجینه‌ای نهان کرده یعنی شوش و چغازنبیل. هر چند اگر برای دیدن این دو اثر راهی شوش شده‌ باشید، می‌دانید که امروز نشانی از گذشته ندارد. شاید برای مردم کشوری که رییس‌جمهور آن، چشم‌انداز اقتصادی‌اش را در گردشگری دیده، باورش سخت باشد که این شهر تا دو سال پیش حتی یک اقامتگاه بوم‌گردی نداشته. داستان راه‌اندازی اولین اقامتگاه بوم‌گردی در این شهر اما شنیدنی‌ است. این اقامتگاه را سرانجام خلف سعد فرجی، با فروش دار و ندار زندگی‌اش راه‌اندازی کرد:« برای اینکه بتوانم اقامتگاه بوم‌گردی‌ام را بنا کنم مجبور بودم سرمایه‌ای جور کنم. هیچ چیز نداشتم جز یک ماشین. آن را هم فروختم و برای ساخت اقامتگاه بوم‌گردی گذاشتم.» خلف ساکن روستای خماط است. روستای تاریخی که در نزدیکی‌اش، چغازنبیل، نیایشگاهی باستانی قرار گرفته و بسیار نزدیک به شهر دیرینه شوش است. با اینکه روستای خماط از سال‌ها پیش جزو روستاهای هدف گردشگری قرار گرفته اما تا امروز کمترین امکانات توریستی به خود ندیده است تا اینکه خلف سعد با یک پیشنهاد ساده از سوی دوستانش، به این فکر می‌افتد تا اولین قدم را در این زمینه بردارد.

گزارش کامل در ادامه نوشته

اهواز آماده تسخیر بازار لباس کشور های عربی است

گفتگوی اختصاصی مجله الکترونیکی شط پرس با باسم حمادی فعال فرهنگی اجتماعی
باسم حمادی را بهتر بشناسیم

باسم حمادی متولد ‪ شهر سوسنگرد(خفاجیه) استان خوزستان فوق لیسانس رشته روانشناسی مثبت گرا، معلم آموزش و پرورش و مدرس دانشگاه. وی از سال ۱۳۷۰ به دلیل علاقه وافری که به شعر و ادبیات و میراث شفاهی مردم منطقه اش داشته است؛ تمام تلاش خود را جهت ثبت و ضبط [میراث فرهنگی این اقلیم] مبذول می دارد تا با این کار میراث گران بهائی فرهنگی و تاریخی را آن گونه گه هست را به نسل های بعدی منتقل کند و از گزند فراموشی حفظ نماید.

ایشان در مسیر های هنری و فرهنگی خود دائما به دورترین روستاهای منطقه سفر کرده و کار تحقیقاتی و میدانی خود را جهت بررسی برخی از میراث های فرهنگی به جا مادنده [از گذشتگان این سرزمین] که به مرز فراموشی رسیده اند را ثبت و آن ها را در کارهای هنری و فرهنگی خود دوباره باز تولید می کند.

شروع مشارکت رسمی فعالیت های فرهنگی وی به جشنواره سال ۱۳۷۶ باز می گردد که در نمایشگاه اقوام از سوی اداره ارشاد دعوت شد و ان جا بود که باسم حمادی به اتفاق گروهی از دوستان نمایی متفاوت از سبک زندگی و اداب و سنن مردم عرب خوزستان را به نمایش گذاشت که با تصویری که دستگاه تبلیغاتی پهلوی در قبل از انقلاب و ایادی وابسته به غرب ان ها در بعد از انقلاب کاملاً تفاوت داشت.
در آن دوره ها بود که لزوم نمایش اداب و سنن، صنایع دستی، تشریح نوع زندگی و… به شدت احساس شد.
حمادی همواره معتقد بود که نمی توان بدون ثبت و جمع آوری میراث ناملموس که گویای سبک زندگی مردم است، جریان فرهنگی یک جامعه را به خوبی جهت همزاد پنداری با جوامع دیگر در اشتراک عموم قرار داد، لذا جمع آوری صنایع دستی و ثبت میراث فرهنگی ملموس و ناملموس را به شدت دنبال کرد تا این که در سال ۱۳۸۷ پرونده حدود ۲۴۰ اثر را با همکاری اداره میراث فرهنگی شهرستان دشت ازادگان و هویزه تهیه به اداره کل ارسال نمود که از آن جمله پرونده لباس زنانه و مردانه عربی بود.
اما ثبت این لباس بسیار به طول انجامید، تلاش و رایزنی مستمر باسم حمادی پس از گذشت سال ها در خصوص ثبت کدلباس عربی ادامه داشت تا این که باهمکاری و حمایت مدیر کل فعلی میراث جناب اقای موسوی نمایندگان محترم مردم اهواز در مجلس شورای اسلامی اقایان الباجی و ساری اصحاب رسانه و همچنین مسولان فرهنگی و اجتماعی در استان اقایان کعب عمیر و شلیش پور این امر محقق شد و کدلباس عربی صادر گردید.

گفتگوی اختصاصی مجله الکترونیکی شط پرس با باسم حمادی فعال فرهنگی اجتماعی در ادامه مطلب

یزله خوانی چیست /فلسفه رقص شمشیر و قهوه تلخ

یزله نوعی مراسم آیینی و موسیقی محلی در جنوب است که از دیر باز تا امروز رواج داشته است.

به گزارش گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان، عرب‌های اهوازی در دل خود رسم و رسومات کهنی دارند که ریشه تاریخی برخی از آن‌ها به هزاران سال قبل و به عصر ایران باستان باز می‌گردد.

یَزله یا هوسه

یکی از این مراسم، آئین موسیقایی مرسوم به یزلهیا هوسه است، یزله نوعی مراسم آیینی و موسیقی محلی در جنوب ایران است که از دیر باز تا امروز رواج داشته و استاد عبدالحسین احمدی پژوهشگر فرهنگ عامه در بوشهر، در جلد اول کتاب سنگستان در تعریف یزله آن را مراسم رقص و پایکوبی گروهی که بیشتر هنگام جشن و عروسی برپا می‌شود، معنا کرده است.

در بوشهر، این مراسم در شادی‌ها و عروسی‌ها و یا عزاداری (خصوصاً در ماه محرم) اجرا می‌شود.

نحوه انجام آن بدین صورت است که افراد با گرفتن کمر فرد جلو (مانند قطار بازی بچه‌ها)، تشکیل یک قطار انسانی داده و با ضرب آهنگ شعر یزله، به نرمی قدم برداشته و به جلو می‌روند.
در مراسم عزاداری، گروه پس از طی مسافتی ایستاده و دایره وار و خمیده به سمت مرکز، با ریتم یزله شروع به سینه زنی می‌کنند که اشعار و نوحه‌هایی که در این مراسم می‌خوانند بستگی به زمان آن مراسم دارد.

گروه هنری میسان یکی از گروه‌های هنری است که به نمایندگی از مردم عرب خوزستان در جشنواره‌های مختلف فرهنگی و هنری در سراسر کشور به نمایش آداب و رسوم محلی خود از قبیل: نصب سیاه چادر (مُضیف)، پذیرایی با چای و قهوه عربی، اجرای موسیقی سنتی و رقص آئینی، پخت غذا‌های محلی و بازی‌های بومی و محلی می‌پردازند.

از شمشیر به عنوان نماد قدرت استفاده می‌کنیم

باسم حمادی، سرپرست گروه هنری میسان در گفتگو با خبرنگار میراث فرهنگی فارس در خصوص یزله و فلسفه شمشیر در میان اعراب، گفت: ما از شمشیر به عنوان نماد قدرت استفاده می‌کنیم و در مراسم آیینی، رقص محلی و استقبال از میهمان که به آن یزله یا هَوسه می‌گوییم از شمشیر استفاده می‌کنیم تا اعلام کنیم که شمشیر علاوه بر اینکه نماد قدرت است نماد شادی‌های ما هم محسوب می‌شود.

وی افزود: شمشیر همیشه نماد خشونت و جنگ و خونریزی نیست و می‌توان از آن در مراسم جشن و شادی هم استفاده کرد.

پذیرایی از مهمان با ایما و اشاره

حمادی درباره رسم خوردن قهوه در میان اعراب، گفت: ما دانه‌های قهوه را تفت می‌دهیم و آن را دم می‌کنیم، قهوه ما بسیار تلخ و غلیظ است و علاوه بر خصوصیاتی که دارد با آن پیغام می‌دهیم، همیشه بعد از خوردن قهوه تلخ، چای شیرین می‌خوریم تا بگوییم تا تلخی نباشد شیرینی معنایی ندارد.

وی با بیان اینکه رسم قهوه یکی از رسم‌های مهم و مقدس بین اعراب خوزستان است، گفت: هم کسی که قهوه را می‌دهد و هم کسی که قهوه را می‌گیرد باید از دست راست استفاده کند که نشان می‌دهد از هر دستی بگیری با همان دست هم پس می‌دهی و عرف و دین بر راست بودن تأکید می‌کند.

سرپرست گروه هنری میسان تصریح کرد: مهمان باید بدون زمین گذاشتن فنجان، قهوه را سر بکشد. اگر بعد از خوردن قهوه فنجان را تکان دهی به معنای این است که دیگر قهوه نمی‌خواهی، اما اگر آن را به لبه قوری بزنی یعنی مجدداً باید برایتان قهوه بریزیم.

وی با بیان اینک تمام این مراسم با ایما و اشاره انجام می‌شود، گفت: دلیل این امر آن است که اگر کسی در مجلس صحبت کند باید به احترام او سکوت کنی و کلاً پذیرایی ما با ایما و اشاره انجام می‌شود.

حضور اقوام کنار هم نشان‌دهنده وحدت و همبستگی است

حمادی درباره حضور گروه هنری میسان در جشنواره‌های مختلف فرهنگی گفت: ما با حضور در این جشنواره‌ها می‌خواهیم بگوییم که اقوام نمادی از ایرانی کوچک از آن رنگین کمان بزرگ هستند و تنوع زبان، لباس، گویش و آداب و رسوم زیادی دارند.

وی افزود: این تفاوت فرهنگی نه تنها اختلافی ایجاد نمی‌کند بلکه نشان‌دهنده برادری ماست. از این همه فرهنگ متعدد یک فرهنگ واحد خارج می‌شود و آن فرهنگ ایرانی بودن است، بنابراین حضور اقوام کنار هم نشان‌دهنده وحدت و همبستگی است.

تلاش دشمن برای ایجاد اختلاف بین اقوام ناکام ماند

حمادی تصریح کرد: هر چقدر دشمنان خواستند بین این اقوام اختلاف بیندازند، اما اقوام هوشیارتر بودند و در تمام برهه‌های تاریخی از وحدت سرزمین خود دفاع کردند.

وی ادامه داد: بسیاری از افراد خارجی شرکت کننده در جشنواره‌های فرهنگی با با فرهنگ عربی ایرانی آشنایی ندارند و برایشان جالب است که وقتی وارد هر چادر می‌شوند انگار وارد یک کشور جدید می‌شوند و این نشان دهنده غنای فرهنگی ماست.

در زیر بخشی از یزله خوانی اعراب خوزستان را در دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فرهنگ اقوام می‌بینید.روی تصویر کلیک کنید

صرف غذای محلی در کنار هورالعظیم - خوزستان

اهالی شهر رُفَیع در استان خوزستان آخرهفته را در کنار خانواده میگذرانند ،اکثر اهالی رُفَیع برای صرف نهار، چایی و قهوه به بیرون از شهر و نزدیک هوراالعظیم میروند و غذاهای سنتی که مخصوص همان منطقه هستند را میپزند. و از طبیعت بِکر آنجا لذت میبرند. کودکان هم به چیدن کاهوی وحشی مشغول میشوند ویا به والدین خود در تهیه نهار کمک میکنند.

میلاد حمادی/تسنیم

مهمانوازی عربی در خانه های بافته از نی/افزایش مضیف‌های خوزستان

۲۰ مضیف به رسم مهمانوازی عرب های خوزستان در کل استان ساخته شده تا نمایش دهنده فرهنگ میزبانی اعراب حاشیه تالاب های این استان در خانه های ساخته شده از نی باشد.

به گزارش خبرنگار مهر، عرب‌های خوزستان فرهنگ خود را در مضیف به نمایش می‌گذارند. آنها مضیف هایی که ۶ هزار سال قدمت دارند را در قالب فعالیت‌های فرهنگی مؤسسه مردم نهاد مسیان احیا می‌کنند تا هم از گردشگران استان میزبانی کنند و هم فرهنگ میزبانی خودشان را به دیگران معرفی کنند. آن هم در مضیف هایی که تنها در ایران و جنوب عراق ساخته در کنار تالاب‌ها از نی‌های خودروی هورالعظیم و شادگان و کارون و.... ساخته می‌شود.

نحوه ساخت مضیف را پیرمردهای تالاب نشین خوب بلد هستند به همین دلیل گروهی از جوانان عرب خوزستان هنر این پیرمردها را یاد گرفته اند و هر کجا که تقاضا باشد آن را برای میزبانی می‌سازند. برای این مضیف ها دری ساخته نمی‌شود. در مضیف برای همه مهمان‌ها باز است مهمان تا سه روز می‌تواند اینجا اقامت کند بدون اینکه از سوی میزبان مورد سوال واقع شود. بعد از سه روز میزبان می پرسد آیا چیزی نیاز دارد یا نه. در این مدت هم از سوی میزبان پذیرایی می‌شود با همان سبک و سیاق عربی و با قهوه عربی که طرز تهیه و حتی خوردن آن آدابی دارد که از سوی میزبان به مهمان توضیح داده می‌شود. مالکان این مضیف ها در طول ایام اربعین هم میزبان زائران بوده اند. هر زمان دیگری هم که به استان خوزستان بروید می‌توانید روی میزبانی عرب‌های خوزستان در این مضیف ها که حالا تعدادشان رو به افزایش است حساب باز کنید. مضیف هایی که سرتاسر تنها از نی ساخته شده اند و نه مصالح ساختمانی دیگر.

باسم حمادی سرپرست گروه هنری میسان که به ساخت این مضیف ها نیز مشغول هستند به خبرنگار مهر گفت: ۲۰ عدد مضیف در شهرهای ماهشهر، اهواز، خرمشهر، بستان، سوسنگرد، شوش و آبادان ساخته شده است حتی در تیر ماه امسال نیز یک مضیف در پارک ایران کوچک در جهانشهر کرج به همراه ۴ کپر دیگر ساخته شد. این مضیف ها در طول زمان دچار مشکلاتی می‌شوند بنابراین باید تقریباً هر ۱۲ سال از نو ساخته شوند با وجود اینکه قدمت ساخت این مضیف ها ۶ هزارسال است اما مضیفی که بیشتر عمر کرده باشد و در حال حاضر موجود باشد یک مضیف ده ساله است چون به مرور زمان این مضیف ها به رنگ قهوه‌ای سوخته در می آیند و پی و بدنه آنها به دلیل بارش باران و تابش آفتاب از بین می‌رود.

او گفت: باد و باران نمی‌تواند خللی در این خانه‌های ساخته شده از نی ایجاد کند حتی سیل هم نتوانست این مضیف ها را از بین ببرد تنها قاتل این مضیف ها آتش است. آتشی که چند سال پیش سه تا از مضیف ها را سوزاند.

این فعال گردشگری گفت: یک مضیف با ۵ نفر هنرمند در مدت یک هفته ساخته می‌شود. ما به غیر از این مضیف ها خانه‌های کپری هم داریم. در این خانه میزبان می‌نشیند و در مضیف مهمان. این کپرها هم نیمی از گل و نیمی دیگر از نی است. این خانه‌های ساخته شده از نی را هورنشین ها می‌سازند یعنی کسانی که نزدیک به تالاب زندگی می‌کنند. کپر مخصوص بادیه نشین ها و چادر را صحرا نشین ها برپا می‌کنند شهری‌ها هم که ساختمانهای با گل و خاک و سیمان می‌سازند