رسانه تخصصی گردشگری و فرهنگی خوزستان

رسانه تخصصی گردشگری و فرهنگی خوزستان

تصویر نویسنده خوزتوریسم

روایت هنرمند صنایع‌‎دستی از رازهای «حلقه قدرت» و «جام ارجان» در گفت‌وگو با میراث آریا:

هنرمندی که ۱۱ هزار نماد تاریخی را دوباره زنده کرد/ حلقه قدرت؛ طلایی‌ترین راز تاریخ ایلام

پژوهشگر نمادهای تاریخی، حلقه قدرت را «مرموزترین شیء ۱۰۰ سال اخیر باستان‌شناسی ایران» توصیف کرد و گفت: این حلقه از طلای ۲۴ عیار و به وزن ۲۳۷ گرم ساخته شده و نکته حیرت‌انگیز این است که هیچ اثری از لحیم‌کاری در آن دیده نمی‌شود. تمام بدنه از یک ورق طلای یک‌تکه و با تکنیک چکش‌کاری فرم گرفته؛ تکنیکی که حتی امروز هم اجرای آن دشوار است.

مهدی روحی‌پور، هنرمند صنایع‌دستی و پژوهشگر نمادهای تاریخی بهبهان، در گفت‌وگو با میراث‌آریا از اهمیت دو اثر منحصربه‌فرد حلقه قدرت و جام ارجان و همچنین تلاش‌های خود برای احیای این نمادها در قالب هنرهای سنتی سخن گفت؛ آثاری که به گفته او «نه‌تنها بخشی از تاریخ ایران، بلکه بخشی از هویت مردم بهبهان» هستند. او اعلام کرد که طی یک دهه اخیر بیش از ۱۱ هزار نمونه از حلقه قدرت و جام زندگی را در کارگاه خود بازآفرینی کرده است.

کشفی که تاریخ بهبهان را دگرگون کرد

او در ابتدای گفت‌وگو به ماجرای کشف گور باستانی ارجان اشاره کرد؛ کشفی که در پاییز ۱۳۶۱ و هنگام گودبرداری برای ساخت سد شهدا در ۹ کیلومتری بهبهان رخ داد.

روحی‌پور توضیح داد: کارگران هنگام خاک‌برداری به یک مقبره برخوردند. بعدها مشخص شد این مقبره متعلق به یک شاهزاده ایلامی و مربوط به ۲۷۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش است. درون تابوت مفرغی این شاهزاده، مجموعه‌ای از اشیای بی‌نظیر کشف شد که ۲ اثر مهم جام زندگی ارجان و حلقه قدرت در میان آن‌ها قرار داشت. این کشف، یکی از مهم‌ترین رویدادهای باستان‌شناسی ایران در نیم‌قرن اخیر به شمار می‌رود و نگاه پژوهشگران جهان را به خوزستان و تمدن ایلامی دوباره جلب کرد.

حلقه قدرت؛ طلایی‌ترین راز تاریخ ایلام

این پژوهشگر، حلقه قدرت را «مرموزترین شیء ۱۰۰ سال اخیر باستان‌شناسی ایران» توصیف کرد و گفت: این حلقه از طلای ۲۴ عیار و به وزن ۲۳۷ گرم ساخته شده و نکته حیرت‌انگیز این است که هیچ اثری از لحیم‌کاری در آن دیده نمی‌شود. تمام بدنه از یک ورق طلای یک‌تکه و با تکنیک چکش‌کاری فرم گرفته؛ تکنیکی که حتی امروز هم اجرای آن دشوار است.

او افزود: روی حلقه، کتیبه‌ای به خط میخی ایلامی حک شده که نام کیخسرو پسر کورلوش را نشان می‌دهد. نقش دو حیوان اسطوره‌ای شیردار که دست‌هایشان را بر درخت زندگی گذاشته‌اند، این حلقه را به یک نماد آیینی و شاید حکمرانی تبدیل کرده است. هنوز هیچ پژوهشگری نتوانسته کاربرد دقیق این حلقه را مشخص کند.

این حلقه اکنون در گنجینه موزه ملی ایران نگهداری می‌شود و یکی از ارزشمندترین آثار طلایی ایران باستان است.

جام زندگی ارجان؛ دایره‌ای از تاریخ، آیین و موسیقی

این هنرمند درباره جام ارجان نیز توضیحات مفصلی ارائه داد: جام اصلی از مفرغ و با ارتفاع ۴۳ سانتی‌متر است. روی آن پنج حلقه نقش‌پردازی شده که هرکدام بخشی از زندگی، آیین‌ها، موسیقی، شکار، بارعام پادشاه و حتی بازی‌های باستانی را نشان می‌دهد. این جام یک دایره کامل از زندگی ۳۰۰۰ سال پیش مردم این منطقه است.

او درباره نقش‌های مهم این جام گفت: در حلقه اول شاهد رقص حیوانات اسطوره‌ای مانند شیر و گاو هستیم. در حلقه دوم با نوازندگان ارجان و چنگ مشهور ایلامی مواجه می‌شویم. در حلقه سوم با مجلس بارعام پادشاه؛ صحنه‌ای که ۵۰۰ سال بعد در تخت‌جمشید تکرار شد مواجه هستیم. در حلقه چهارم نقش بازی «ال اختر»؛ بازی‌ای که الهام‌بخش نشان کاروان ایران در المپیک توکیو شد. در حلقه پنجم، مجلس با ضیافت و آیین‌های درباری را مشاهده می‌کنیم.

روحی‌پور گفت: این جام یک کتاب تصویری از زندگی مردم ایلام است؛ از کشاورزی و صید گرفته تا موسیقی و آیین‌های مذهبی.

۱۱ هزار اثر در یک دهه؛ احیای تاریخ با دستان یک هنرمند

روحی‌پور با اشاره به حجم کار خود در احیای نمادهای تاریخی گفت: در ۱۰ سال گذشته بیش از ۱۱ هزار نمونه از حلقه قدرت و جام زندگی را در کارگاهم ساخته‌ام. این کارها هم به‌عنوان تندیس، هم آثار خراطی و هم نمادهای تزئینی تولید شده‌اند. هدفم این بوده که این آثار به‌عنوان سوغات فرهنگی بهبهان شناخته شوند.

او تأکید کرد که این حجم تولید، نشان‌دهنده علاقه مردم به نمادهای تاریخی و ظرفیت بالای صنایع‌دستی برای معرفی میراث فرهنگی است.

کارگاهی که تاریخ را زنده می‌کند

این هنرمند صنایع‌دستی که بیش از یک دهه در حوزه خراطی، ساخت پنجره‌های سنتی و مجسمه‌سازی فعالیت دارد، گفت: در کارگاهم تلاش کرده‌ام نقش‌ها و نمادهای جام زندگی و حلقه قدرت را در قالب تندیس، حکاکی، منبت‌کاری و آثار چوبی بازآفرینی کنم. هدفم این است که تاریخ گمشده شهرم را دوباره به مردم نشان دهم.

او افزود: بسیاری از مردم بهبهان تا پیش از نصب تندیس جام ارجان در میدان شرق، این اثر را نمی‌شناختند. اقدام شهرداری در ساخت و نصب این تندیس باعث شد مردم بیشتر با میراث تاریخی شهر آشنا شوند.

میراث بهبهان؛ ظرفیت فراموش‌شده برای گردشگری

روحی‌پور معتقد است که آثار کشف‌شده در گور ارجان تنها بخشی از ظرفیت‌های تاریخی بهبهان است: در همان گور، اشیای دیگری هم کشف شد که هرکدام قابلیت تبدیل شدن به نماد شهری را دارند. اگر این آثار در قالب تندیس و نمادهای شهری بازآفرینی شوند، می‌توانند به معرفی فرهنگ و تاریخ بهبهان کمک بزرگی کنند.

او تأکید کرد که صنایع‌دستی می‌تواند نقش مهمی در تبدیل این نمادها به سوغات فرهنگی داشته باشد.

مجتبی گهستونی

هنرمندی که ۱۱ هزار نماد تاریخی را دوباره زنده کرد/ حلقه قدرت؛ طلایی‌ترین راز تاریخ ایلام

تصویر نویسنده خوزتوریسم

استاندار خوزستان:  پیوند جشنواره تجسمی فجر با سازه‌های آبی شوشتر، نماد هنر متعهد است/

استاندار خوزستان:

پیوند جشنواره تجسمی فجر با سازه‌های آبی شوشتر، نماد هنر متعهد است/ برگزاری جشنواره تجسمی فجر در میراث جهانی، نتیجه همکاری موفق وزارتخانه‌های میراث‌فرهنگی و ارشاد است

استاندار خوزستان با تقدیر از وزارتخانه‌های فرهنگ و ارشاد اسلامی، میراث فرهنگی، نیرو و کشور به دلیل همکاری برای برگزاری رویداد هنرهای تجسمی فجر، بر ضرورت مدیریت مصرف آب در همه بخش‌های صنعت، خدمات و مصارف روزانه تأکید کرد و رسالت هنرمندان را در این مسیر اساسی و کارساز خواند.

به‌گزارش میراث‌آریا، سیدمحمدرضا موالی‌زاده شامگاه ششم اسفندماه ۱۴۰۴ در آیین هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر در سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و مدیران کل میراث‌فرهنگی و ارشد خوزستان با تأکید بر لزوم مدیریت مصرف آب به عنوان یک ضرورت حیاتی، به نقش کلیدی هنر در این زمینه اشاره و اظهار کرد: مقام معظم رهبری می‌فرمایند هر حقیقتی اگر بر بال هنر بنشیند، تاثیر خود را خواهد گذاشت.

استاندار خوزستان ادامه داد: امروز هنرمندان، حقیقت و ضرورت مصرف بهینه آب را بر بال هنرهای تجسمی نشانده‌اند و این همان هنر متعهد، هنر مردمی و دغدغه‌مند است.

او به سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر، شاهکار مهندسی سه‌هزار ساله ایرانیان اشاره کرد و افزود: امروز در کنار یکی از شگفتی‌های صنعتی، علمی و تاریخی ایران کهن هستیم؛ اینجا نمونه برجسته‌ای از مهندسی رودخانه است که با ۶۰ کیلومتر انحراف آب، مجموعه‌ای از آسیاب‌های آبی را شکل داده است.

موالی‌زاده، شوشتر را مهد تمدن، فرهنگ، دیانت و ارزش‌های الهی دانست و خاطرنشان کرد: این خطه همواره پرورش‌دهنده علمای برجسته و نام‌آوری بوده و مردمانی هنردوست، خونگرم و مهمان‌نواز دارد.

او با اشاره به ظرفیت‌های بالای گردشگری استان به آمار قابل توجه بازدید از شوشتر اشاره کرد و گفت: شوشتر در فاصله اسفند تا فروردین، در تنها ۲ ماه، میزبان هشت میلیون و ششصد هزار بازدیدکننده و گردشگر بود که این رقم، به عنوان یک رکورد بی‌سابقه، نشان‌دهنده علاقه عمیق مردم به تاریخ و تمدن این دیار است.

استاندار خوزستان با یادآوری دغدغه‌های وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی درخصوص فرهنگ کاربردی، از تهیه سند فرهنگ مصرف آب خبر داد و تصریح کرد: باید بدانیم میزان آب شیرین در اختیار محدود است و تجدیدپذیر نیست؛ بیشترین مصرف آب در بخش کشاورزی است؛ بنابراین باید به سمت اصلاح الگوی کشت و استفاده از روش‌های نوین آبیاری مانند آبیاری قطره‌ای حرکت کنیم.

او با ارائه مثالی از وضعیت منطقه گفت: ترکیه با داشتن بانک آبی غنی و اجرای طرح‌های عظیم سدسازی (گاپ و داپ)، کشت محصولات آب‌بر مانند هندوانه را محدود کرده و آن را از ایران وارد می‌کند که این زنگ هشداری برای ماست تا الگوی کشت خود را به سمت محصولات کم‌آب‌تر و سودآور برای کشاورز تغییر دهیم.

موالی‌زاده ضمن تقدیر از وزارتخانه‌های فرهنگ و ارشاد اسلامی، میراث فرهنگی، نیرو و کشور به دلیل همکاری برای برگزاری این رویداد، بر ضرورت مدیریت مصرف آب در همه بخش‌های صنعت، خدمات و مصارف روزانه تأکید کرد و رسالت هنرمندان را در این مسیر اساسی و کارساز خواند.

هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر با شعار «سرزمین من/ ایران، تجسم آب» با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی شامگاه ششم اسفندماه ۱۴۰۴ در کنار سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر کار خود را آغاز کرد

پیوند جشنواره تجسمی فجر با سازه‌های آبی شوشتر، نماد هنر متعهد است/ برگزاری جشنواره تجسمی فجر در میراث جهانی، نتیجه همکاری موفق وزارتخانه‌های میراث‌فرهنگی و ارشاد است

تصویر نویسنده خوزتوریسم

شوشتر با هنر، «سال آبی ایران» را آغاز کرد/ سازه‌های آبی‌تاریخی، تجلی پیوند دیرینه هنر ایرانی با آب

وزیر فرهنگ در آیین گشایش هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر:

شوشتر با هنر، «سال آبی ایران» را آغاز کرد/ سازه‌های آبی‌تاریخی، تجلی پیوند دیرینه هنر ایرانی با آب

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در آیین آغاز به کار هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر در شوشتر، آب را امری قدسی و فراتر از یک عنصر مادی دانست و تاکید کرد: هنر ایرانی از دیرباز با آب عجین بوده و سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر جلوه‌ای درخشان از این پیوند تاریخی است.

به‌گزارش خبرنگار میراث‌آریا، سیدعباس صالحی شامگاه چهارشنبه ششم اسفندماه ۱۴۰۴ در آیین آغاز به کار هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر در محوطه میراث‌جهانی سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر اظهار کرد: شوشتر، جواهری در تاریخ ایران، با افتتاح جشنواره هنرهای تجسمی با نام آب و برکت آب، سال آبی هنر ایران را آغاز می‌کند.

شوشتر؛ نگینی در تاریخ ایران

وزیر فرهنگ با اشاره به پیشینه تاریخی این شهر افزود: شوشتر در تاریخ ایران چون نگینی می‌درخشد. ابن‌بطوطه جهانگرد دانشمند مسلمان، هنگام ورود به این شهر ۱۶ روز در آن اقامت داشت و روایت‌های ارزشمندی از جایگاه علمی و فرهنگی آن ثبت کرده است؛ از جمله این‌که دانشمندان شوشتر بر علوم زمانه خویش چیره بودند و این شهر را «عالم به زمان» می‌دانستند.

او با قدردانی از معاونت هنری وزارت فرهنگ، دبیرخانه جشنواره و استاد پیشکسوت دکتر کلهرنیا تصریح کرد: در این دوره جشنواره، هنرهای تجسمی که ریشه‌ای کهن در تاریخ ایران‌زمین دارد، با نام آب و برکت آب مزین شد و افتتاحیه آن در پایتخت آب ایران، شوشتر، برگزار شد تا سال آبی هنر ایران از این مکان تاریخی آغاز شود.

جشنواره‌ای به وسعت یک سال

عباس صالحی با بیان این‌که جشنواره هنرهای تجسمی محدود به یک بازه کوتاه نیست، گفت: این رویداد نه یک هفته یا دو هفته، بلکه یک سال در سراسر ایران جریان خواهد داشت و این شب تاریخی، آغاز یک سال آبی هنر در ایران است.

آب؛ امر قدسی در ادیان و فرهنگ‌ها

او در بخش دیگری از سخنان خود به تبیین جایگاه آب از سه منظر پرداخت و خاطرنشان کرد: در ادیان معنوی جهان، آب صرفاً تأمین‌کننده نیاز مادی نیست، بلکه واسطه فیض و تجلی امر قدسی است. در آیین‌های گوناگون، از رودهای مقدس در هند گرفته تا آبشارهای آیین شینتو، و نیز در ادیان ابراهیمی، آب جایگاهی معنوی دارد؛ در مسیحیت غسل تعمید با آب انجام می‌شود، صابئین و مندائیان حیات دینی خود را با آب پیوند زده‌اند و در اسلام نیز «وَ کانَ عَرشُهُ عَلَی الماءِ» بیانگر منزلت والای آب است.

وزیر فرهنگ و ارشاد تأکید کرد: اگر آب را امر قدسی بدانیم، نوع تعامل ما با آن دگرگون خواهد شد.

احترام ایرانیان به آب در طول تاریخ

او با اشاره به نگاه ایرانیان باستان به آب یادآور شد: هرودوت مورخ نامدار یونانی که پنج قرن پیش از میلاد می‌زیست، نوشته است ایرانیان در رودخانه تف نمی‌کنند و دست آلوده در آن نمی‌شویند؛ زیرا رود را محترم می‌دارند. این نشان می‌دهد که قداست آب در فرهنگ ایرانی پیشینه‌ای دست‌کم ۲۵ قرنی دارد.

تجلی آب در هنر ایرانی

صالجی در ادامه به جلوه‌های هنری آب در تمدن ایرانی اشاره کرد و گفت: باغ ایرانی، به عنوان یکی از نمادهای هنر ایرانی، بدون آب معنا ندارد. آب در باغ ایرانی فقط برای آبیاری نیست، بلکه عنصر آفرینش زیبایی است. معمار ایرانی می‌کوشد جلوه‌های بصری و موسیقیایی آب را در اشکال گوناگون به نمایش بگذارد.

او افزود: در فرش ایرانی نیز آب و درخت دو تصویر بنیادین‌اند و همین مکانی که اکنون در آن گرد آمده‌ایم، یعنی سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر، فقط شاهکار مهندسی نیست، بلکه تجلی هنرمندی ایرانی در پیوند خلاقانه مهندسی و زیبایی‌شناسی است؛ مجموعه‌ای که هزاران سال پایدار مانده و همچنان الهام‌بخش است.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پایان تصریح کرد: در این شب فرخنده گرد هم آمدیم تا به برداشتی که ایران‌زمین از آب داشته بازگردیم؛ از آب بگوییم و از آب بنگاریم تا از آن دور نمانیم. پاینده و زاینده باد ایران عزیز ما.

هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر با شعار «سرزمین من/ ایران، تجسم آب» به مدت یک هفته در کنار سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر برگزار می‌شود.

منبع:میراث آریا

شوشتر با هنر، «سال آبی ایران» را آغاز کرد/ سازه‌های آبی‌تاریخی، تجلی پیوند دیرینه هنر ایرانی با آب

تصویر نویسنده خوزتوریسم

در حاشیه جشنواره هنرهای تجسمی فجر؛  «پدر علم قنات ایران» تجلیل شد

در حاشیه جشنواره هنرهای تجسمی فجر؛

از پروفسور بهنیا «پدر علم قنات ایران» تجلیل شد

خدمات ماندگار زنده‌یاد پروفسور عبدالکریم بهنیا، آب‌شناس برجسته و ملقب به «پدر علم قنات ایران»، در حاشیه هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر، مورد تجلیل قرار گرفت.

هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر با محوریت «آب» شامگاه چهارشنبه با حضور سید عباس صالحی وزیر ارشاد و سیدمحمدرضا موالی‌زاده استاندار خوزستان در سازه‌های آبی تاریخی شوشتر در خورستان برگزار شد.

پاسداشت مفاخر علمی که عمر خود را صرف پژوهش و احیای دانش بومی مدیریت آب در ایران کردند بخشی از این‌جشنواره بود که در این دوره به تقدیر از خدمات پروفسور بهنیا پرداخته شد.

پروفسور عبدالکریم بهنیا، استاد فقید دانشگاه شهید چمران اهواز و فرزند شوشتر، از برجسته‌ترین چهره‌های علمی کشور در حوزه هیدرولوژی و قنات بود.

کتاب ارزشمند «قنات‌سازی و قنات‌داری» وی در سال ۱۳۶۸ موفق به کسب عنوان «کتاب سال جمهوری اسلامی ایران» در رشته علوم عملی شد .

تحقیقات و تالیفات گسترده وی در زمینه قنات، سبب شد تا جامعه علمی و دانشگاهی ایران او را به عنوان «پدر علم قنات» بشناسد .

زنده‌یاد بهنیا که در فروردین‌ماه سال ۱۴۰۳ دار فانی را وداع گفت، همواره بر اهمیت حفظ و احیای دانش سنتی استحصال آب در ایران تاکید داشت.

اهدای کتابخانه شخصی وی به دانشگاه آزاد اسلامی شوشتر در سال ۱۳۹۴، نشان‌دهنده دغدغه‌مندی این استاد فقید برای اعتلای علمی زادگاهش بود.

در این آیین، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و استاندار خوزستان با اهدای لوح تقدیر به خانواده این دانشمند فقید، یاد و خاطره او را گرامی داشتند و بر تداوم راه وی در زمینه فرهنگ‌سازی برای پاسداشت آب تاکید کردند

تصویر نویسنده خوزتوریسم

میراث‌جهانی شوشتر صحنه آغاز رویداد ملی هنرهای تجسمی فجر

میراث‌جهانی شوشتر صحنه آغاز رویداد ملی هنرهای تجسمی فجر

هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر با شعار «سرزمین من/ ایران، تجسم آب» شامگاه چهارشنبه در میراث‌جهانی سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر رسماً کار خود را آغاز کرد.

به‌گزارش میراث‌آریا، آیین آغار به کار جشنواره هجدهم هنرهای تجسمی فجر چهارشنبه شب ششم اسفندماه ۱۴۰۴ باحضور سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، سیدمحمدرضا موالی‌زاده استاندار خوزستان، مهدی شفیعی معاون امور هنری وزیر فرهنگ، آیدین مهدی‌زاده مدیرکل دفتر هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ، جعفر واحدی رئیس مؤسسه توسعه هنرهای تجسمی معاصر، حسین براتی مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی خوزستان، محمد جوروند مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خوزستان و جمعی زیادی از هنرمندان و هنردوستان در کنار سازه‌های جهانی آبی‌تاریخی شوشتر برگزار شد.

در این مراسم از هنرمندان مجید محمدی‌خواه، آذرنوش گیلانی و عبدالقهار عامریان به عنوان هنرمندان پیشکسوت حوزه هنرهای تجسمی و پرفوسور عبدالکریم بهنیا پدر علم قنات تجلیل شد.

همچنین تفاهم‌نامه‌ای میان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و استاندار خوزستان در گسترش فرهنگ و هنر این استان امضا شد.

در بخش دیگر این برنامه پوستر رویداد هنری «تجسم‌ آب» و پوستر رویداد «سرزمین‌ من» رونمایی شدند.

قرائت پیام وزیر نیرو در آیین گشایش. اجرای نقالی و نمایشگاه نقاشی و مجسمه‌سازی از دیگر برنامه‌های این مراسم بود.

برنامه‌های بخش سرزمین من نیز از روزهای ۲۱ بهمن تا ۲۶ بهمن ماه در استان‌های کشور شروع به کار کرده است. برنامه سرزمین من فرایندی یکساله است که درطول سال آتی در استان‌های کشور به شکل کارگاهی با هدف فرهنگ‌سازی در زمینه مدیریت منابع آب نزد مردم برگزار می‌شود. در این بخش جشنواره معاونت آب و آبفای وزارت نیرو و شرکت مدیریت منابع آب همکاری خواهند داشت.

همچنین روز پنج شنبه هفتم اسفندماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۶ در موزه هنرهای دینی امام علی بخش اصلی جشنواره با عنوان «بابا آب داد» که طرح کیوریتوری هنری نمایشگاه هنرهای تجسمی با موضوع آب است با حضور هنرمندان و مدیران فرهنگی گشایش می‌یابد.

پیش از این نیز، آیدین مهدی‌زاده رئیس شورای سیاستگذاری هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر گفته بود؛ این دوره از جشنواره با سه کلیدواژه به مرحله اجرا رسیده است؛ نخست مفهوم آب، دوم هنر برای مردم و سوم نیز هنر یکپارچه که این مفاهیم در ساختاری تازه در جشنواره به هم پیوند می‌خورند.

مراسم پایانی هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر نیز سه‌شنبه ۱۲ اسفندماه جاری ساعت ۱۶ در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار می‌شود. در این مراسم، نکوداشت فعالیت‌های یک ساله مرکز هنرهای تجسمی، اعلام برنامه‌های سال آینده و تجلیل از برگزیدگان سال ۱۴۰۴ را شاهد خواهیم بود.

منبع:میراث آریا/استانداری خوزستان

تصویر نویسنده خوزتوریسم

گردشگری سدها، برگ برنده خوزستان در نوروز ۱۴۰۵

گردشگری سدها، برگ برنده خوزستان در نوروز ۱۴۰۵

استان خوزستان با برخورداری از هشت سد مخزنی عظیم و مهم، در آستانه نوروز ۱۴۰۵ آماده میزبانی از موج عظیم مسافران و گردشگران است.

خوزستان که در نوروز ۱۴۰۴ میزبان بیش از صدها هزار بازدیدکننده از سدهای خود بود، اکنون با تلفیقی بدیع از طبیعت بکر، شاهکارهای مهندسی و تفریحات آبی متنوع، به یکی از پرجاذبه‌ترین مقاصد گردشگری کشور تبدیل شده است

بر اساس آمار رسمی منتشر شده، در بازه زمانی یکم تا دوازدهم فروردین ۱۴۰۴، سدهای آریوبرزن و مارون به ترتیب با ثبت بیش از ۶۱ هزار و ۵۵ هزار بازدید، عنوان پربازدیدترین سدهای استان را به خود اختصاص دادند.

این استقبال کم نظیر، حاکی از ظرفیت بالای این مناطق برای تبدیل شدن به قطب اصلی گردشگری آبی در ایام نوروز است

.مقاصد برتر گردشگری آبی‌‌و سد در شمال و شرق خوزستان

سد دز اندیمشک غول بتنی خاورمیانه واقع در ۲۵ کیلومتری شمال شرق اندیمشک، سد دز با ارتفاع ۲۰۳ متر، همچنان به عنوان پنجاهمین سد بلند جهان، عظمت مهندسی ایران را به رخ بازدیدکنندگان می‌کشد.

دریاچه این سد که با نام محلی «شهیون» شناخته می‌شود، امکانات متنوعی از جمله قایقسواری، ماهیگیری و کوهپیمایی را فراهم کرده است.

پلاژ دریاچه سد، کمپ‌های جوکار و منطقه تفریحی قلعه مختار با دارا بودن آلاچیق و فضای سبز، گزینه‌هایی ایده‌آل برای اقامت و تفریح خانواده‌ها در دل طبیعت هستند.

سد کرخه در فاصله ۲۲ کیلومتری شمال غرب اندیمشک، به عنوان بزرگترین سد خاکی خاورمیانه، با حجم مخزنی بالغ بر هفت میلیارد مترمکعب، بزرگترین دریاچه مصنوعی ایران را پدید آورده است.

تماشای این غول خاکی و دریاچه بیکران پشت آن، تجربه‌ای محیرالعقول برای مسافران نوروزی خواهد بود.

بر اساس برنامه‌ریزی‌های سازمان آب و برق خوزستان، بازدید از هر دو سد دز و کرخه برای عموم رایگان است.

سدهای کارون ۳ و ۴ (ایذه) بهشت گمشده در دل زاگرس منطقه ایذه و دشت سوسن در نوروز ۱۴۰۵ به بهشتی برای طبیعت‌گردان و ماجراجویان تبدیل خواهد شد.

دریاچه سد کارون در مجاورت کمپ سوزا، با ارائه تفریحات هیجان‌انگیزی همچون رفتینگ، پدل برد و شیرجه از ارتفاع، مقصدی ایده‌آل برای جوانان است.

همچنین تورهای ترکیبی ویژه‌ای برای بازدید از آبشار شیوند، جزیره کوشک و روستاهای باستانی حاشیه دریاچه تدارک دیده شده است.

سد گتوند علیا تلاقی تاریخ و مهندسی مدرن در نزدیکی دو شهر گتوند و لالی، سد گتوند علیا به عنوان آخرین سد احداثی بر روی رودخانه کارون، پذیرای مسافران نوروزی است

طبیعت سرسبز اطراف این سد، فرصتی مغتنم برای برپایی پیک‌نیک‌های خانوادگی فراهم کرده است. دریاچه طولانی این سد به ویژه در برخورد با طبیعت و کوه های شهرستان لالی مناظر بدیعی خلق کرده که هر ساله مقصد گردشگران فراوانی است.

سد های مسجد سلیمان یا سد گُدار لَندر به همراه سد شهید عباسپور در شهرستان مسجد سلیمان و استان خوزستان از دیگر سدهای زیبایی هستند که بر روی رودخانه کارون احداث شده‌است.

این سدهای زیبا نیز در کنار طبیعت دیدنی دو شهر اندیکا و مسجدسلیمان و قرار گرفتن در جاده اصلی بین این دو شهر همواره بازدیدکنندگان فراوانی را به خود جذب کرده است.

جزیره کوشک در اندیکا در دریاچه سد شهید عباسپور از دیدنی ترین نقاطی است که در میان سدهای خوزستان می توان دید.

هشدارهای ایمنی: گردشگری ایمن، اولویت نخست مسئولان استانی ضمن استقبال از گردشگران، بر رعایت نکات ایمنی تأکید ویژه دارند

. با توجه به طول بیش از ۶۰ کیلومتری دریاچه برخی سدها و محدودیت استقرار نیروهای راهنما در تمامی نقاط، از مسافران نوروزی درخواست می‌شود از شنا کردن در دریاچه سدها اکیداً خودداری کنند.

خودروهای خود را صرفاً در پارکینگ‌های تعیین‌شده متوقف نمایند.· به تابلوهای هشداردهنده توجه جدی داشته باشند

.از نزدیک شدن به لبه‌های پاییندست سد که احتمال رهاسازی ناگهانی آب وجود دارد، بپرهیزند.

استان خوزستان با دارا بودن ۸ سد مخزنی مهم در شهرستان‌های اندیمشک، ایذه، مسجدسلیمان، گتوند و بهبهان، آماده است تا در نوروز ۱۴۰۵، میزبان شایسته‌ای برای میهمانان نوروزی باشد و رکورد دیگری در کارنامه گردشگری سدها و دریاچه‌های مصنوعی کشور ثبت کند.

منبع: فارس

تصویر نویسنده خوزتوریسم

درگذشت پروفسور عبدالمجید ارفعی، پژوهشگر برجسته کتیبه های ایلامی

درگذشت پروفسور عبدالمجید ارفعی، پژوهشگر برجسته کتیبه های ایلامی

پروفسور عبدالمجید ارفعی، پژوهشگر برجسته زبان های باستانی و نخستین مترجم استوانه کوروش به فارسی، صبح امروز در سن ۸۵ سالگی درگذشت.

پروفسور عبدالمجید ارفعی، از برجسته ترین متخصصان در حوزه کتیبه خوانی در ایران، امروز چشم از جهان فروبست. او که در ۹ شهریور ۱۳۱۸ در بندرعباس متولد شده بود، نقش بی بدیلی در ترجمه و خواندن مهم ترین لوح های گلی تخت جمشید داشت.

نخستین مترجم استوانه کوروش به فارسی

از دستاوردهای بزرگ عبدالمجید ارفعی می توان به ترجمه استوانه کوروش بزرگ از زبان بابلی نو به فارسی اشاره کرد. این اقدام تاریخی او را در زمره دستاوردهای ارزشمند فرهنگی ایرانی قرار داد.

دریافت جایزه سرو ایرانی

در سال ۱۳۹۴، جایزه مهم سرو ایرانی در زمینه میراث فرهنگی، به پاس تلاش های بی وقفه او در حفظ و گسترش فرهنگ ایران زمین، به پرفسور ارفعی اهدا شد. این جایزه نمادی از قدردانی از یک عمر تلاش فرهنگی او بود.

افتخارات در مراسم یونسکو

در مراسم پنجمین «تماشای خورشید» که خردادماه ۱۴۰۱ توسط کمیسیون ملی یونسکو ایران همراه با موزه ملی ایران برگزار شد، نشان خورشید یونسکو به همراه نشان ایکوم (کمیته بین المللی موزه ها) به وی اختصاص یافت. این افتخارات بر اهمیت جایگاه او در عرصه میراث فرهنگی بین المللی تأکید می کند.

گزازش کامل در ادامه نوشته

ادامه نوشته
تصویر نویسنده خوزتوریسم

شوشتر؛ نگین آبی در دل تاریخ

شوشتر؛ نگین آبی در دل تاریخ

شهر باستانی شوشتر در جنوب غربی ایران و در استان خوزستان، واقع شده است، شهری که گویی تاریخ در تار و پود آن تنیده شده اما شهرت جهانی شوشتر نه فقط به خاطر قدمت آن، بلکه به دلیل وجود شاهکاری بی مانند از دانش مهندسی باستان است.

به گزارش ایرنا سازه‌های آبی تاریخی شوشتر،‌ به تنهایی یک سیستم یکپارچه و هوشمندانه برای مدیریت آب است، در سال ۲۰۰۹ میلادی به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید و یونسکو از این مجموعه به عنوان «شاهکار نبوغ بشری» یاد کرده است.

این مجموعه که ریشه‌های آن به دوره هخامنشیان (قرن پنجم پیش از میلاد) بازمی‌گردد، در دوران ساسانیان (قرن سوم میلادی) به اوج شکوفایی و تکامل خود رسید؛ باستان‌شناسان سرشناسی مانند «ژان دیولافوا» این مجموعه را بزرگترین مجموعه صنعتی پیش از انقلاب صنعتی دانسته‌اند.

آنچه این سازه‌ها را منحصربه‌فرد می‌کند، تداوم استفاده از آنها در بیش از ۱۷۰۰ سال است که همین مساله گواهی بر پایداری و دانش بالای مهندسان دوران باستان به شمار می‌رود.

روایتی از نبوغ و آب

سیستم آبی شوشتر در حقیقت یک شبکه به هم پیوسته از پل‌ها، سدها، تونل‌ها، کانال‌ها و آسیاب‌های آبی است که با هدف بهره‌برداری بهینه از آب رودخانه پرآب کارون، تنها رودخانه قابل کشتیرانی ایران، ساخته شده و ۱۳ سازه اصلی در این مجموعه، هر کدام نقشی حیاتی در این سیستم ایفا می‌کنند.

داستان از جایی آغاز می‌شود که رودخانه کارون در بالادست شهر شوشتر به ۲ شاخه اصلی به نام‌های شطیط و گرگر تقسیم می‌شود شاخه گرگر یک آبراهه دست‌ساز عظیم است که حفر آن خود یکی از شگفتی‌های این مجموعه به شمار می‌رود.

در مسیر این آبراهه‌ها، سازه‌های متعددی برای کنترل و هدایت آب ساخته شده است سد میزان که وظیفه تقسیم عادلانه آب بین ۲ شاخه را بر عهده دارد، طراحی این سد به گونه‌ای است که اگر سطح آب در یکی از شاخه‌ها از حد معینی بالاتر رود آب اضافی به طور خودکار به شاخه دیگر سرریز می‌شود.

بدون شک یکی از شگفت‌انگیزترین بخش‌های این مجموعه، سد-پل شادُروان یا بند قیصر است؛ این سد به طول تقریبی ۵۰۰ متر با ۴۴ دهانه، روی رودخانه کارون ساخته شده است و آنچه ساخت این سد را به یک افسانه تاریخی تبدیل کرده، به کارگیری اسرای رومی در احداث آن به دستور شاپور اول ساسانی پس از پیروزی بر والرین، امپراتور روم، است به همین دلیل، این سازه به «بند قیصر» نیز شهرت یافت.

این بند نه تنها نخستین سازه در ایران بود که نقش پل و سد را توامان ایفا می‌کرد بلکه به عنوان شرقی‌ترین نمونه پل و سد رومی شناخته می‌شود و نشان‌دهنده تبادل دانش فنی و مهندسی بین ۲ تمدن بزرگ ایران و روم است که این تبادل دانش، یکی از دلایل اصلی ثبت این اثر در فهرست یونسکو به شمار می‌رود.

چرخ‌ها همچنان می‌چرخند

پس از سد گرگر، آب از طریق سه تونل عظیم که در دل سنگ کنده شده‌اند، به محوطه اصلی آسیاب‌ها و آبشارها هدایت می‌شود این بخش، قلب تپنده مجموعه و تماشایی‌ترین قسمت آن است آب با فشار و سرعت زیاد از کانال‌های باریک عبور کرده و با چرخاندن چرخ‌های آسیاب‌های آبی، انرژی مکانیکی لازم برای آسیاب کردن غلات را فراهم میکرده است پس از عبور از آسیاب‌ها، آب به صورت آبشارهایی زیبا به حوضچه‌های پایین‌دست سرازیر می‌شود.

این مجموعه شامل ۳۲ آسیاب است که هماهنگی کامل میان معماری، جریان آب و سازه‌های سنگی را به نمایش می‌گذارد، سیستم هدایت آب به آسیاب‌ها به قدری دقیق طراحی شده که می‌توان قدرت آب را در فصول مختلف سال تنظیم کرد.

وجود کانال‌های فرعی برای مدیریت جریان آب اضافی و جلوگیری از آسیب به آسیاب‌ها، نشان‌دهنده دانش بالای طراحان این مجموعه در مدیریت بحران و سیلاب‌هاست.

در رأس این سیستم عظیم و پیچیده، قلعه سلاسل خودنمایی می‌کند این ارگ باستانی که قدمت آن به دوره هخامنشیان بازمی‌گردد، به عنوان مرکز فرماندهی و کنترل کل سیستم آبی عمل میکرده که از این قلعه، شبکه‌ای از تونل‌های زیرزمینی، از جمله تونل داریون، آب را به نقاط مختلف شهر و دشت‌های اطراف هدایت میکرد.

وجود فضاهای وسیع، پادگان‌ها، حمام‌ها و برج‌های دیده‌بانی در این قلعه، نشان می‌دهد که این مکان صرفاً یک تأسیسات آبی نبوده، بلکه یک پایگاه اداری، نظامی و اقتصادی تمام‌عیار بوده است.

یونسکو این مجموعه را بر اساس سه معیار مهم در فهرست میراث جهانی قرار داده است؛ در معیار نخست این سیستم آبی گواهی بر یک بینش جامع و اولیه از قابلیت‌های انحراف آب و سدهای بزرگ برای توسعه اراضی محسوب می شود و به عنوان یک مجموعه منحصربه‌فرد و استثنایی، گواه نبوغ خلاق بشر است.

براساس معیار دیگر، سازه‌های آبی شوشتر تلفیقی از تکنیک‌های گوناگون به شمار می رود که در کنار هم مجموعه‌ای کامل و عظیم را شکل داده و نشان‌دهنده تبادلات مهم در مهندسی هیدرولیک در طول تاریخ است.

و در معیار سوم شوشتر نمونه‌ای منحصربه‌فرد و فوق‌العاده کامل از تکنیک‌های هیدرولیکی توسعه‌یافته در دوران باستان برای امکان‌پذیر ساختن سکونت در اراضی نیمه‌کویری است.

حفاظت از میراثی زنده برای آیندگان

اگرچه این مجموعه پس از قرن‌ها همچنان پابرجاست اما حفاظت از آن به توجه ویژه نیاز دارد، بخشی از اصالت سازه‌ها تحت تاثیر مرمت‌های غیراصولی دوران مدرن قرار گرفته است به همین دلیل، یونسکو بر لزوم تدوین و اجرای دقیق طرح حفاظت، تقویت بقایای باستان‌شناسی، کنترل کیفیت آب رودخانه کارون و بهبود مشارکت مردم محلی در حفاظت از این اثر ارزشمند تاکید دارد.

پایگاه میراث جهانی سازه‌های آبی شوشتر از سال ۱۳۷۸ تاسیس شده و مسئولیت حفاظت، مرمت و معرفی این مجموعه را بر عهده دارد بازدیدهای بین‌المللی اخیر، نشان‌دهنده عزم مسئولان برای معرفی هرچه بیشتر این شاهکار به جهانیان و تبادل تجربیات با متخصصان بین‌المللی است.

سازه‌های آبی شوشتر تنها یک اثر تاریخی نیستند بلکه روایتی زنده از تعامل هوشمندانه انسان و طبیعت برای دستیابی به توسعه‌ای پایدار هستند آنها نمایشگر این حقیقت‌اند که دانش و خلاقیت، مرز نمی‌شناسد و در طول تاریخ، تمدن‌ها با به اشتراک گذاشتن دستاوردهای خود، به خلق آثاری جاودان دست یافته‌اند.

آب، آیینه هنر؛ جشنواره فجر در قلب تاریخ

در تازه‌ترین رویداد مرتبط با این میراث زنده، پنجم اسفند ماه جاری، شوشتر میزبان هجدهمین جشنواره ملی هنرهای تجسمی فجر خواهد بود برگزاری این رویداد هنری با محوریت «آب» در دل سازه‌های آبی تاریخی، پیوند عمیق میان هنر معاصر و مهندسی کهن را به تصویر می‌کشد.

انتخاب این مکان برای جشنواره‌ای با چنین محوریتی، نه فقط به دلیل پیشینه تاریخی آب در این منطقه بلکه به سبب ظرفیت بالای این مجموعه برای الهام‌بخشی به هنرمندان در خلق آثاری نوین است این رویداد فرصتی است تا بار دیگر نگاه‌ها به سوی این شاهکار تاریخی جلب شود و اهمیت حفاظت از آن در قالب زبان هنر بازتاب یابد بدین ترتیب، سازه‌های آبی شوشتر بار دیگر ثابت می‌کنند که صرفاً یادگاری از گذشته نیستند، بلکه بستری زنده و پویا برای آفرینش‌های فرهنگی و هنری امروز و فردا به شمار می‌روند.

تصویر نویسنده خوزتوریسم

بنیان «هخامنشی» را باید در «عیلام» جست‌وجو کرد/

کامیار عبدی، باستان‌شناس در گفت‌وگو با میراث‌آریا:

بنیان «هخامنشی» را باید در «عیلام» جست‌وجو کرد/ هنرمندان عیلامی ایده را به زبان فرهنگی خود بیان می‌کردند/ تاریخ ایران را باید از حصار کلیشه‌ها بیرون آورد

کامیار عبدی، باستان‌شناس و پژوهشگر برجسته حوزه عیلام، با تاکید بر جایگاه خلاقانه هنر عیلام در دل سنت «هنر خاور نزدیک باستان» تصریح کرد: عیلامی‌ها نه‌تنها از الگوهای هنری هم‌عصران خود در میان‌رودان تقلید نکردند، بلکه با بازآفرینی خلاقانه و بومی‌سازی ایده‌ها، سبکی مستقل و هویت‌مند آفریدند که بخشی از بنیان‌های فرهنگی و هنری ایران باستان، از جمله در دوره هخامنشی، بر آن استوار شد.

کامیار عبدی، باستان‌شناس و پژوهشگر برجسته حوزه عیلام در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا با تبیین جایگاه هنر عیلام در چارچوب کلان «هنر خاور نزدیک باستان» اظهار کرد: در مطالعات تاریخ هنر، ما با یک منظومه وسیع به نام هنر خاور نزدیک باستان مواجه‌ایم که مجموعه‌ای از اسلوب‌ها، استانداردها و الگوهای مشترک را در بر می‌گیرد؛ اما در دل همین کلیت، سبک‌های منطقه‌ای با هویت‌های متمایز شکل گرفته‌اند که هر یک نوآوری‌های خاص خود را عرضه کرده‌اند. هنر عیلام یکی از شاخص‌ترین این نمونه‌هاست.

وی افزود: اگرچه در نگاه کلان، هنر عیلام در چهارچوب عمومی هنر خاور نزدیک تعریف می‌شود، اما بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد عیلامی‌ها صرفا مقلد سومری‌ها، بابلی‌ها یا آشوری‌ها نبودند. آنان ایده‌ها را دریافت کردند، اما در بستر فرهنگی، اعتقادی و زیباشناختی خود بازآفرینی کردند و به سبکی مستقل دست یافتند؛ سبکی که دارای نقوش، ترکیب‌بندی‌ها و بیان بصری ویژه خود است.

عبدی با اشاره به شاخص‌ترین مواد فرهنگی این دوره گفت: از دوران پیش از تاریخ، سفالگری یکی از مهم‌ترین عرصه‌های تجلی ذوق هنری در جنوب غرب ایران بوده است. سفال‌های گورستان شوش در دوره موسوم به «شوش یک» که در محوطه تاریخی شوش به‌دست آمده‌اند، از نمونه‌های درخشان هنر پیشاتاریخی منطقه به‌شمار می‌روند؛ آثاری که تقریبا در تمامی کتاب‌های معتبر تاریخ هنر جهان بازتاب یافته‌اند. کیفیت ساخت، مهارت در ترکیب نقوش و انسجام بصری این سفالینه‌ها نشان‌دهنده هویتی تثبیت‌شده و خلاقانه است، نه یک تجربه تقلیدی.

این باستان‌شناس در ادامه با تاکید بر جایگاه ممتاز عیلام در فلزکاری تصریح کرد: عیلام یکی از کانون‌های مهم مفرغ‌کاری در خاور نزدیک باستان بوده است. شاخص‌ترین نمونه این توانمندی، مجسمه مشهور ملکه ناپیراسو است که امروز در موزه لوور نگهداری می‌شود. این اثر، افزون بر ارزش زیباشناختی، از منظر فناوری ریخته‌گری نیز شاهکاری بی‌نظیر محسوب می‌شود؛ به‌گونه‌ای که مشابه آن در همان دوره در دیگر مناطق خاور نزدیک شناخته نشده است. این امر نشان می‌دهد هنرمندان و صنعتگران عیلامی نه‌تنها به فناوری‌های موجود اشراف داشته‌اند، بلکه با نوآوری، سطح آن را ارتقا داده‌اند.

عبدی در بخش دیگری از سخنان خود به معماری عیلامی پرداخت و گفت: اگرچه هنوز شمار محوطه‌های کاوش‌شده عیلامی محدود است، اما یافته‌های موجود از محوطه‌هایی چون هفت‌تپه و چغازنبیل نشان می‌دهد عیلامی‌ها هم‌پای میان‌رودانی‌ها در توسعه فناوری‌های معماری پیش رفته‌اند. به‌عنوان نمونه، فناوری طاق در آرامگاه منسوب به یکی از شاهان سلسله کیدینویی در هفت‌تپه، هم‌زمان با نمونه‌های میان‌رودانی ظهور می‌کند و از حیث فنی تفاوتی با آن‌ها ندارد.

وی افزود: در حوزه زیگورات‌سازی نیز، اگرچه این سنت ریشه در میان‌رودان دارد، اما عیلامی‌ها در چغازنبیل آن را به شیوه‌ای بومی بازآفرینی کردند. زیگورات چغازنبیل نمونه‌ای از تطبیق خلاقانه یک ایده فرامنطقه‌ای با نیازها و ذائقه فرهنگی عیلامی است. همین رویکردِ «اقتباسِ خلاقانه» است که به هنر عیلام هویت مستقل می‌بخشد.

عبدی با پیوند دادن این روند تاریخی به دوره هخامنشی تاکید کرد: در مطالعات تاریخ هنر، دوره هخامنشی را غالبا آخرین مرحله هنر خاور نزدیک باستان و نخستین مرحله هنر ایران باستان می‌دانند. در این دوره نیز شاهد آن هستیم که عناصر هنری بین‌النهرینی، آناتولیایی و مصری در ساختاری جدید «ایرانیزه» می‌شوند. این سنتِ بازآفرینی خلاقانه را می‌توان دست‌کم تا عیلام پیگیری کرد؛ جایی که هنرمند عیلامی می‌کوشد بگوید «من این ایده را می‌گیرم، اما آن را به زبان فرهنگی خود بیان می‌کنم.»

این پژوهشگر در جمع‌بندی دیدگاه خود درباره جایگاه عیلام در تاریخ ایران تصریح کرد: ما نیازمند بازنگری در برخی کلیشه‌های تاریخ‌نگاری هستیم. عیلام و دیگر اقوام ساکن در محدوده جغرافیایی ایران امروز، بخشی از میراث تاریخی و فرهنگی ما هستند و باید در روایت کلان تاریخ ایران جایگاهی شایسته بیابند. شکل‌گیری هخامنشی نمی‌تواند محصول خلأ تاریخی باشد. امپراتوری‌ای که در دو نسل به چنان انسجام اداری و فرهنگی دست یافت و بیش از دو قرن دوام آورد، ناگزیر بر بنیان‌هایی استوار تکیه داشته است؛ بنیان‌هایی که بخشی مهم از آن را می‌توان در سنت‌های فرهنگی و هنری عیلام جست‌وجو کرد.

عبدی تاکید کرد: هیچ پدیده تاریخی از هیچ پدید نمی‌آید. برای فهم عظمت هخامنشیان، باید به لایه‌های پیشین تاریخ این سرزمین، از جمله عیلام، با نگاهی جامع و به‌روز بنگریم تا به انسجام فرهنگی جهان باستان در فلات ایران دست یابیم.

بنیان «هخامنشی» را باید در «عیلام» جست‌وجو کرد/ هنرمندان عیلامی ایده را به زبان فرهنگی خود بیان می‌کردند/ تاریخ ایران را باید از حصار کلیشه‌ها بیرون آورد

تصویر نویسنده خوزتوریسم

بنزین‌خانه آبادان، نخستین موزه صنعت نفت که برشی از تاریخ این صنعت را بازگو می‌کند

بنزین‌خانه آبادان، نخستین موزه صنعت نفت که برشی از تاریخ این صنعت را بازگو می‌کند

پمپ بنزین تاریخ

آبادان؛ نامی که هنوز هم عطر نفت در کوچه‌هایش پیچیده است. شهر اولین‌هاست؛ جایی که روزگاری پایتخت صنعت نفت ایران بوده و همیشه چند قدم جلوتر از زمان خود حرکت کرده و کانون تجارت در منطقه نیز بوده است. اگرچه گذر زمان و فراز و نشیب‌های تلخ جنگ چهره این شهر را دگرگون کرده، اما امروز به واسطه فعالیت پالایشگاه آبادان و مکانی چون بنزین‌خانه، بر شهرت دیرین خود می‌بالد.

قدم‌به‌قدم در خیابان‌های آبادان گویی سفر به گذشته‌ای پرفراز و نشیب را تجربه می‌کنید و بنزین‌خانه آبادان قلب تپنده شهر بوده است. بنزین‌خانه امروز در قالب یک موزه به بخشی از تاریخ صنعت نفت بدل شده است؛ بنایی باشکوه با دیوارهای آجری و معماری خاص که برشی از دوران نفت را یادآور می‌شود؛ زمانی که نفت سفید و دیگر سوخت‌ها را در هزاران حلب توزیع می‌کرد. بنزین‌خانه سال‌ها در سکوت و فراموشی فرو رفت؛ گویی زمان در دیوارهای آجری‌اش منجمد شده بود. این بنای تاریخی شاهد رنج‌ها و امیدهای مردم آبادان بوده است.

بازسازی این بنا فرصتی شد برای بازگویی داستان نفت و آبادان با رویش دوباره امید و گشایش درهای این بنای فراموش‌شده به عنوان موزه نفت آبادان، فرصت شکوفایی دوباره یافت. این موزه دعوتی است به سفر در زمان؛ به قلب تاریخ و هویت آبادان که تپش‌های تاریخ نفت را در خود دارد.

شهر آبادان شاهد اوج‌گیری و شکوفایی صنعت نفت در کشور بوده و یادگارهایی ارزشمند از این دوران پرافتخار را در خود حفظ کرده است. یکی از این یادگارها، بنزین‌خانه آبادان است؛ اولین پمپ‌بنزین ایران که اکنون با هویتی جدید به عنوان موزه نفت آبادان درهای خود را به روی بازدیدکنندگان گشوده است. بنزین‌خانه دیگر صرفاً یک ساختمان قدیمی و مکانی برای بازدید نیست، بلکه تجربه‌ای است از درک تاریخ و زنده نگه داشتن خاطره شهری که نگین خلیج فارس بوده است.

سوخت در نقطه آغاز

بنزین‌خانه آبادان که در سال ۱۳۱۶ شمسی از سوی شرکت بریتیش پترولیوم ساخته شد، نخستین پمپ‌بنزین ایران بوده است. در آن دوران، آبادان به دلیل موقعیت استراتژیک و نزدیکی به منابع نفت، یکی از مهم‌ترین مراکز توزیع سوخت در کشور شناخته می‌شد. بنزین‌خانه نه‌تنها محل توزیع نفت برای مصارف خانگی و سوخت مورد نیاز خودروها، لنج‌ها و هواپیماها بود، بلکه به عنوان نمادی از تمدن و مدرنیته در شهر شناخته می‌شد. معماری این ساختمان با تلفیث عناصر اروپایی و ایرانی، جلوه خاصی به آن بخشیده بود.

از فراموشی تا احیا

پس از گذشت سال‌ها و با تغییرات گسترده در صنعت نفت، بنزین‌خانه آبادان به‌تدریج از چرخه فعالیت خارج شد و سال‌ها در فراموشی و بی‌توجهی به سر برد. این بنای تاریخی ارزشمند در زمان جنگ هشت‌ساله دفاع مقدس نیز در معرض آسیب‌های جدی قرار داشت و احتمال تخریب آن بسیار زیاد بود. با گذشت زمان و با موافقت وزیر نفت وقت در اواخر سال ۱۳۹۲ مبنی بر راه‌اندازی موزه‌های صنعت نفت در آبادان، پنج نقطه برای احداث موزه انتخاب شد و در سال ۱۳۹۴ طرح احیا و راه‌اندازی بنزین‌خانه آبادان در دستور کار قرار گرفت. با تلاش خستگی‌ناپذیر مسئولان و حمایت‌های مردمی، این طرح با هدف حفظ و مرمت آثار تاریخی و ارزشمند نفت اجرا شد و هم‌زمان شناسایی و گردآوری اشیا و اسناد صنعت نفت در سراسر کشور، به‌ویژه مناطق نفت‌خیز جنوب، آغاز شد.

افتتاح باشکوه و استقبال گسترده

در روز ۲۸ دی‌ماه ۱۳۹۵، شهر آبادان میزبان برگزاری مراسمی رسمی بود؛ مراسمی که در تقویم تاریخ صنعت نفت ایران نیز ثبت شد. آن روز شهر حال‌وهوای ویژه‌ای داشت و موزه بنزین‌خانه آبادان با حضور مقام‌های دولتی، مسئولان صنعت نفت، هنرمندان و مردم خونگرم آبادان، با شکوهی وصف‌ناپذیر افتتاح شد. این مراسم که با استقبال گسترده مردم مواجه بود، نشان داد که مردم آبادان به تاریخ و فرهنگ خود اهمیت زیادی می‌دهند. سخنرانان در این مراسم بر اهمیت حفظ میراث نفتی کشور و معرفی آن به نسل‌های آینده تأکید کردند.

اهداف تأسیس موزه

موزه بنزین‌خانه آبادان با هدف حفظ و نمایش ارزش‌های تاریخی و فرهنگی این مکان، محور اصلی خود را بر آموزش نسل‌های آینده درباره تاریخچه و نقش استراتژیک صنعت نفت در توسعه اقتصادی و اجتماعی ایران قرار داده است. این فضا افزون بر آنکه به بازدیدکنندگان فرصت می‌دهد تا با اسناد، عکس‌ها و وسایل اصیل صنعت نفت آشنا شوند، با فراهم آوردن زیرساخت‌های پژوهشی، کتابخانه و آرشیو دیجیتال، محققان و دانشجویان را نیز در مسیر تحقیق و نوآوری یاری می‌کند.

از سوی دیگر؛ موزه بنزین‌خانه آبادان با ارائه مسیرهای جذاب تور، نمایشگاه‌های تعاملی و برنامه‌های فرهنگی متنوع، به جاذبه‌ای برای گردشگران داخلی و خارجی تبدیل شده و از طریق ایجاد اشتغال در بخش‌های خدماتی، فروشگاه‌های سوغات و صنایع محلی، به اقتصاد منطقه کمک می‌کند. در مجموع، این موزه به عنوان پلی زنده میان گذشته و آینده، آموزش، پژوهش، گردشگری و توسعه اقتصادی را در قالبی یکپارچه و قابل‌دسترس برای همه همگام می‌کند.

معماری موزه؛ تلفیقی از سنت و مدرنیته

طراحی و معماری موزه بنزین‌خانه آبادان بسیار زیبا و چشم‌نواز است. در این موزه تلاش شده تا معماری اصلی بنا حفظ شود و در عین حال امکانات مدرن نیز برای بازدیدکنندگان فراهم گردد. در طراحی موزه از مصالح بومی و مواد اولیه محلی استفاده شده تا بافت تاریخی آبادان محفوظ بماند. این موزه با مساحت یک‌هزار و ۸۵۶ مترمربع از یک ساختمان اصلی و دو ساختمان جانبی تشکیل شده است.

بنزین‌خانه اکنون میزبان مجموعه‌ای بی‌نظیر از آثار، اسناد و اشیای مرتبط با صنعت نفت و تاریخ آبادان است. همچنین در آن می‌توان روزنامه‌ها، مکتوبات، تصاویر و اسناد قدیمی و اسکناس‌های منقش به تصاویر پالایشگاه‌ها و تأسیسات نفتی را مشاهده کرد. با قدم نهادن در این موزه، در فرایند پالایش نفت غرق می‌شوید، نقش نفت را در اقتصاد ایران لمس کرده و زندگی روزمره مردم آبادان در دوران اوج رونق را مجسم می‌کنید. از نمایشگاه‌های تصویری و مستندهایی که قصه‌های فراموش‌شده را زنده می‌کنند تا اشیای تاریخی و دست‌نوشته‌هایی که رد پای تلاشگران صنعت نفت را به نمایش می‌گذارند، هر گوشه‌ای از این موزه دریچه‌ای به گذشته است.

میراثی برای آیندگان

بنزین‌خانه آبادان نه‌تنها یک موزه نفیس و ارزشمند است، بلکه نمادی از تاریخ و فرهنگ غنی آبادان و صنعت نفت ایران به شمار می‌رود. این موزه فرصتی بی‌نظیر برای آشنایی با گذشته و درک اهمیت این صنعت در توسعه کشور فراهم می‌کند. با حمایت‌های مسئولان و همت مردم، این موزه به یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی و گردشگری خوزستان و ایران تبدیل شده و میراث نفتی کشور را به نسل‌های آینده منتقل می‌کند.

عکس:مرضیه سلیمانی/ ایرنا

معرفی رسانه

رسانه گردشگری و فرهنگی خوزستان


با مجوز رسمی نشر دیجیتال برخط
مرکز توسعه فناوری اطلاعات و رسانه های دیجیتال
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کشور

شماره مجوز: ۵۰/۲۲۹۰۶

شماره ثبت: ۱۰۱۸۷

کد شامد: ۱۲-۰-۶۵-۲۹۳۹۸۶-۱-۱

رسانه  تخصصی گردشگری و فرهنگی استان خوزستان
منتخب مرحله اول  جشنواره دزفول گرام ۹۷

برگزیده  و رتبه دوم در یازدهمین جشنواره ملی
رسانه های  دیجیتال کشور  سال ۹۸

برگزیده پویش زندگی از نو سال ۹۹

معرفی وشناخت جاذبه های.باستانی.تاریخی
طبیعی.مذهبی استان خوزستان

معرفی اقوام و فرهنگ ملی و محلی و آداب و رسوم اقوام

منتخب گزارشهای تصویری  و رویدادهای  خبری حوزه گردشگری و فرهنگی کشور و استان خوزستان از منابع معتبر خبرگزاریها استانی و کشوری

گروه رسانه ای گردشگری وفرهنگی خوزستان برگزاری همایش ها..کارگاه های آموزشی..نمایشگاه هاو جشنواره های درون استانی و برون استانی بامحوریت معرفی جاذبه های گردشگری و معرفی اقوام و فرهنگ ملی و محلی و آداب و رسوم اقوام خوزستان

مشاوره وراهنمایی به علاقه مندان و دانشجویان درحوزه گردشگری و فرهنگی
اراِیه کلیه خدمات گردشگری در استان خوزستان
برگزاری انواع تورهای گردشگری در سطح استان خوزستان

ارتباط با ما:
۰۹۱۶۶۰۶۲۱۱۳
۰۹۳۰۲۳۱۸۷۴۶
پیوندهاوشبکه های اجتماعی
logo-samandehi................ ................. شعار سال ۱۴۰۳  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=

آمارگیر وبلاگ