خوزتوریسم

اکوتوریسم در حاشیه شط

اگر به جنگ تحمیلی به عنوان بخشی از تاریخ این مرز و بوم بنگریم جغرافیای جنگ را می‌توان به عنوان مناطقی با قابلیت جذب گردشگر به شمار آورد.

احمد جعفری‌ماجد، مدیرعامل انجمن دوستداران میراث فرهنگی و گردشگری تیری، در یادداشتی نوشت: برای مطرح شدن روستاهای هدف گردشگری در استان ناچار به بازخوانی مجدد فهرست مناطق جنگی و جنگ‌زده هستیم.

در ضلع غربی اهواز، قریه به قریه و آبادی به آبادی، هنوز ردپای جنگ روی زمین مانده است و کابوس ناآبادی تن نحیف روستاها و روستاییان را می‌خراشد.

تانک‌های نیمه‌جان، دیوارهای زخمی، کاروان‌های تشییع شهدای تفحص شده، همه و همه یادگار آن روزها هستند. ۱۰ کیلومتر بیرون اهواز به سمت غروب، روستای دیروز و بخش امروز «گمبوعه»، که یکی از بخش‌های شهرستان حمیدیه است، واقع شده است.

نام این روستا شاید هنوز تن دشمن را بلرزاند؛ همان دشمنی که توپ‌هایش مغلوب «فاله» شدند و حیله‌هایش تسلیم «مگوار». هنوز کودکان آن‌جا نام اجدادشان را از بَر هستند و حتی وقتی یک بازی ساده فوتبال روی زمین داغ خاکی را می‌برند شعار «الطوب احسن لو مگواری» (چوب دستی‌ام بهتر است یا توپ جنگی تو) را سر می‌‎دهند تا تاریخ آن رشادت‌ها را از یاد نبرد.

یادمان جهاد عرب در جنگ جهانی اول مقابل متجاوزان انگلیسی، کماکان گردشگران را به سوی خود فرامی‌خواند. گمبوعه علاوه بر نمادهای مقاومت، پارک جنگلی وسیعی دارد که نیازمند توجه بسیار است. امروز نیز در کنار این ظرفیت‌ها مجموعه‌های گردشگری در حال راه‌اندازی هستند تا گردشگران بیشتری را با این مرز و بوم آشنا سازند.

همچنین در شمال شهر حمیدیه مسیر گردشگری «روستاهای خسرج» با جنگل‌های سرسبز و تپه‌های شنی دیدگان هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کنند. با تاسیس مکان‌های گردشگری در بلندی تپه‌های رملی ثبیت ‌شده می‌توان رصدخانه، محل عرضه تولیدات روستایی و محلی برای به نمایش گذاشتن صنایع دستی و فرهنگی مردمان بومی تاسیس کرد زیرا این کار می‌تواند منجر به توسعه گردشگری محلی و توسعه‌ی اشتغال روستایی شود.

روستاهای کناره رود کرخه همچون «علاونه ضعیف»، «علاونه فای»، «حلاف»، «شریعتی» و یا حتی «قصر حمیدیه» بستر مناسبی برای رونق گردشگری آبی هستند. در این میان می‌توان محصولات و تولیدات این روستاها چون پشم، بافته‌هایی مانند کلاه و دستکش یا سبزی، صیفی و خرما را نیز معرفی و عرضه کرد.

از سوی دیگر روستای «سیدعباس» یا «شریعتی» در کناره غربی رودخانه کرخه را می‌توان یکی از بی‌نظیرترین روستاها برای معرفی به عنوان هدف گردشگری نام برد. آرامگاه سیدمحسن مشعشعی به عنوان یکی از شخصیت‌های عالم و مبارز شیعه در جهان اسلام یکی از ظرفیت‌های مهم این روستاست. «سلطان محسن مشعشعی» یکی از امرای پر آوازه حکومت مشعشعیان، همزمان با دوره صفویان بود که توانست حکومت خود را تا الاحساء، قطیف، سور بغداد و بندرعباس گسترش دهد. او توانست در مرکز حکومتی خود شهرهای مهمی چون «مُحسنیه» در نزدیکی هویزه کنونی و قلعه‌ «دایر» در شوش را بنا کند.

از دیگر ظرفیت‌های روستای سید عباس و شبیشه وجود گلستان‌ها و باغ‌های گل با رنگ‌ها و انواع مختلف است. کاشت باغ‌های گل در این منطقه هر سال به صورت فصلی آغاز و عمر این باغ‌ها از اواخر بهمن شروع می‌شود و تا اواخر فروردین ادامه دارد.

روستای «طراح» یکی دیگر از روستاهای زیبای غرب اهواز است که مقر استقرار شهید چمران و نیروهای چریکی در جنوب شرقی حمیدیه و در نزدیکی روستای پیچ سیدجابر بود در جنگ تحمیلی نقش ویژه‌ای داشت و اولین شکست نیروهای بعثی در ۹ مهر ۱۳۵۹، در نزدیکی آن از سوی مردمان شهر حمیدیه، سپاه، بسیجیان و کشاورزان اتفاق افتاد.

به نظر می‌رسد وجود موزه جنگ در این منطقه ضروری است در حالی که بسیاری از آثار باقی مانده از این دوره با تهدید ناشی از تابش مستقیم خورشید، باران و رویش گیاهان هرز روبه‌رو هستند.

احمد جعفری‌ماجد

آنا گزارش می‌دهد

مُضیف چیست؟/سازه‌ای‌ از نی که به ثبت جهانی مشترک ایران و عراق می‌رسد

مُضیف، سازه‌ای سنتی از نی‌های تالاب‌های جنوب، تنها یک بنای بومی نیست بلکه تجلی سبک زندگی، آیین میهمان‌نوازی و حافظه جمعی مردمان عرب خوزستان است؛ سازه‌ای که سال‌ها در حاشیه فراموشی بود، اما امروز بار دیگر به عنوان میراثی زنده، در مسیر ثبت جهانی مشترک ایران و عراق قرار گرفته است

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، «مُضیف» بنایی است قوسی‌شکل که به‌طور کامل از نی ساخته می‌شود؛ نی‌هایی که از هور و تالاب می‌آیند و بدون استفاده از آهن و مصالح صنعتی، تنها با مهارت دست و دانشی بومی کنار هم قرار می‌گیرند. این سازه از گذشته محل گردهمایی، گفت‌و‌گو، حل اختلاف، پذیرایی از میهمان و برگزاری آیین‌های جمعی بوده و هنوز هم نشانه‌ای روشن از فرهنگ میهمان‌نوازی در جنوب غرب ایران است.

گزارش کامل در ادامه نوشته

تالاب شادگان

تالاب شادگان یکی از بزرگترین تالاب‌های ایران است که در استان خوزستان قرار دارد. این تالاب زیستگاه گونه‌های بسیاری از جمله پرندگان، گیاهان و آبزیان است. در نزدیکی این تالاب تعدادی روستا از جمله روستای «صراخیه» قرار دارد که به عنوان یکی از روستاهای دارای جاذبه گردشگری خوزستان محسوب می شود و همه ساله مسافران و گردشگران بسیاری برای قایق سواری در تالاب به این روستا می‌آیند.

تالاب بین‌المللی شادگان یکی از تالاب‌های بزرگ ایران است که در جنوب غربی کشور و در استان خوزستان واقع شده است .آب این تالاب بین‌المللی که از لحاظ رتبه‌های ثبت شده در یونسکو در گذشته در رتبه پنجم جهانی قرار داشت، از رودخانه‌های جراحی و کارون همچنین جزر و مد خلیج فارس تأمین می‌شود که ب‍ه رغ‍م فصلی بودن ب‍خ‍ش آب ش‍ی‍ری‍ن آن، آب ش‍ور ت‍‍الاب ب‍ه دل‍ی‍ل م‍ت‍ص‍ل ب‍ودن به خ‍وره‍‍ا و خ‍ل‍ی‍ج ف‍‍ارس، دائ‍م‍‍ی است.

تالاب شادگان محل مناسبی برای محققان در زمینه پرنده نگری نیز به حساب می‌آید به طوری که گردشگران و علاقمندان به گونه‌های مختلف پرنده برای انجام تحقیقات و عکاسی از این تالاب بازدید می‌کنند.
ماهیگیری در تالاب شادگان نیز از دیگر جاذبه‌های توریستی تالاب محسوب می‌شود. وجود اسکله تفریحی در روستای صراخیه در حاشیه تالاب شادگان باعث شده زیرساختهای گردشگری در اطراف تالاب شادگان توسعه یابند. گردشگران می‌توانند به جزیره کوچکی که داخل تالاب است بروند و از خوراکی‌های تالاب ازجمله انواع ماهی‌ها استفاده کنند.

پ.ن:
تالاب بین‌المللی شادگان با وسعت ۴۵۰ هزار هکتار و اکوسیستمی گسترده در جنوب شهر شادگان واقع شده است و طبق مصوبه کنوانسیونرامسر جزو ۲۴ تالاب بین‌المللی جهان محسوب می‌شود.
مردم روستاهای شادگان معیشت خود را از طریق صیادی و دامداری در کنار این تالاب می‌گذرانند. تالاب شادگان علاوه بر ظرفیت‌های اقتصادی، فرصتی برای گردشگری و علاقه مندان به طبیعت است.

عکس: پیمان حمیدی پور/آنا نیوز

روح‌الله یوسفی‌زشک، باستان‌شناس در گفت‌وگو با میراث‌آریا پاسخ می‌دهد

آیا ایران باستان، زادگاه پیوند تجارت، نوشتار و مدیریت است؟/ «شوش» بازار بزرگ جهان باستان بوده است یا یک شهر معمولی؟

باستان‌شناس و پژوهشگر تاریخ ایران باستان با اشاره به نتایج مطالعات جدید باستان‌شناسی گفت: محوطه‌هایی مانند شوش، ملیان و گودین‌تپه، داده‌هایی در اختیار ما قرار می‌دهند که نقش ایران را در شکل‌گیری ساختارهای اقتصادی و اطلاعاتی جهان باستان برجسته می‌کند.

روح‌الله یوسفی‌زشک، باستان‌شناس، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا با تشریح تصویری نوین از تجارت در ایران باستان، گفت: آنچه امروز به‌عنوان تجارت به معنای کلاسیک و همراه با ابزارهای مدیریتی می‌شناسیم، در متون مرسوم به هزاره چهارم پیش از میلاد در جنوب بین‌النهرین نسبت داده می‌شود، اما یافته‌های قطعی باستان‌شناسی نشان می‌دهد این تحول بنیادین، با فاصله‌ای معنادار و دست‌کم هزار سال زودتر، در ایران رخ داده است.

وی با اشاره به محوطه‌های شاخص باستانی افزود: دو محوطه کلیدی، یعنی محوطه تل‌باکون در دشت مرودشت استان فارس ـ در نزدیکی تخت‌جمشید ـ و محوطه گودین‌تپه، شواهدی کم‌نظیر از نخستین نظام‌های مدیریت اقتصادی را در اختیار ما قرار می‌دهند. در کاوش‌های انجام‌شده در تل‌باکون، قفل‌های گلی مهرشده‌ای شناسایی شد که قدیمی‌ترین نمونه‌های شناخته‌شده برای کنترل و مدیریت انبارها هستند؛ پدیده‌ای که حدود هزار سال بعد در بین‌النهرین ظهور می‌کند.

یوسفی‌زشک با تاکید بر پیوند مستقیم تجارت و ثبت اطلاعات تصریح کرد: با شکل‌گیری نظام انبارداری، انسان ناگزیر به ثبت و ضبط داده‌ها شد. اگرچه پیدایش خط به‌صورت کلاسیک به بین‌النهرین نسبت داده می‌شود، اما امروز با اطمینان می‌توان گفت نخستین گل‌نوشته‌ها در حدود ۳۵۵۰ پیش از میلاد در محوطه گودین‌تپه ایران پدیدار شده‌اند؛ آثاری که جد مشترک گل‌نوشته‌های بعدی ایران و بین‌النهرین به‌شمار می‌آیند.

این باستان‌شناس یکی از جلوه‌های منحصربه‌فرد تجارت در ایران باستان را «پاکت‌های گلی» دانست و گفت: این پاکت‌ها، که در حکم فاکتور یا سند تحویل کالا عمل می‌کردند، حاوی نشان‌های کالایی بودند و همراه محموله ارسال می‌شدند. بررسی‌های آزمایشگاهی انجام‌شده روی نمونه‌های کشف‌شده در محوطه حاج‌نبی ترکیه نشان داد خاک این پاکت‌ها منشأ شوش دارد؛ به این معنا که در حدود ۳۳۰۰ پیش از میلاد، شبکه‌ای سازمان‌یافته از تجارت فرامنطقه‌ای میان شوش و آناتولی فعال بوده است.

وی با اشاره به نقش کانونی محوطه‌های ملیان و شوش اظهار کرد: مطالعات میان‌رشته‌ای جدید نشان می‌دهد ملیان، برخلاف تصور پیشین، نه صرفاً یک شهر، بلکه پایگاهی تجاری بوده که در فصول خاص سال، محل تجمع کوچ‌نشینان، عشایر و جوامع یکجانشین برای مبادلات کالایی بوده است. شوش نیز بیش از آنکه یک شهر به معنای کلاسیک باشد، کارکرد یک بازار بزرگ منطقه‌ای را داشته که نیازهای گروه‌های قومی و اقتصادی متنوع را سامان می‌داده است.

یوسفی‌زشک با مقایسه ساختار گل‌نوشته‌های ایران و بین‌النهرین افزود: در بین‌النهرین، گل‌نوشته‌ها عموماً به نهاد معبد وابسته‌اند و نیازی به درج هویت مشخص ندارند، اما در ایران، هر گل‌نوشته دارای تیتر یا ورودی است که به‌روشنی خاندان، گروه قومی یا بازرگان مسئول تراکنش را معرفی می‌کند. این تنوع نشان‌دهنده پیچیدگی و پیشرفت ساختارهای اقتصادی و حقوقی در ایران باستان است.

وی همچنین با اشاره به نقش ایران در تاریخ ریاضیات گفت: نخستین نظام‌های عددی ده‌تایی، که امروز بنیان محاسبات ریاضی جهان مدرن را تشکیل می‌دهند، برای نخستین‌بار در محوطه‌هایی چون سیَلْک، گودین‌تپه و شوش به‌کار گرفته شدند؛ در حالی که نظام‌های شصت‌تایی و دوازده‌تایی در دیگر مناطق رواج داشت.

این پژوهشگر در پایان با تاکید بر ضرورت بازخوانی این میراث تمدنی خاطرنشان کرد: بخش‌هایی از تاریخ ایران که مایه افتخار جهانی است، مظلوم مانده و کمتر روایت شده است. اگر جهان امروز صد دستاورد تمدنی داشته باشد، بخش عمده آن در خاورمیانه و سهم بزرگی از آن در جغرافیای ایران رخ داده است. امروز بیش از هر زمان نیازمند غیرت تاریخی هستیم؛ باید این دستاوردها را حفظ، صیانت و به‌ویژه به نسل جوان معرفی کنیم تا پیوند هویت، دانش و آینده ایران تقویت شود.

بازار ماهی آبادان

ماهی در فرهنگ غذایی مردم جنوب ایران از دیرباز جایگاه ویژه ای داشته اسبازار ماهی آبادانت آبادان از شمال به بهمنشیر و از جنوب به اروند می‌رسد و هر دوی این رودخانه‌ها به خلیج فارس می‌ریزند.

این رودخانه‌ها قابل کشتی رانی هستند و قایق‌ها و لنج‌های صیادی در اندازه‌های مختلف، در این دو رود ماهی صید می کنند. بازار ماهی فروشان آبادان در ساحل رودخانه اروند بنا شده است. تنوع ماهی در بازار آبادان بالا است و می‌توان به ماهی‌هایی با نام‌های شوریده، زبیدی، بیاه،بازار ماهی آبادان هامور، شعری، شانگ، طوطی ماهی، میش ماهی، خارو، سرخو، صبیتی یا چندال، کفشک، سکن، مزلگ، زبان اشاره کرد که همگی ماهی‌های دریایی هستند

زیگورات چغازنبیل

زیگورات دوراونتاش یا چُغازَنبیل، نیایشگاهی باستانی است که حدود ۱۲۵۰ سال پیش از میلاد در تمدن ایلام ساخته شد. در زبان لری چغا به معنی تپه و زنبیل به معنی سبد است. این زیگورات، بنای مرکزی محوطه باستانی به‌جای مانده از مجموعهٔ ایلامی دوراونتاش (شهر اونتاش) است که نزدیک شوش در استان خوزستان قرار گرفته است. چغازنبیل در سال ۱۹۷۹ میلادی به‌عنوان نخستین اثر تاریخی از ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو جای گرفت و معماری منحصر به فرد آن، در کنار زیگورات‌های کشف شده در میان رودان، برای باستان‌شناسان و علاقه‌مندان به تاریخ و میراث فرهنگی جهانی شناخته شده است.

عکاس : حسین پاریاس

*گل‌گشت ملی بانوان در میراث جهانی شوش*

برنامه گل‌گشت بانوان به همت اداره ورزش و جوانان، هیات کوهنوردی شهرستان و حضور ۵۰ نفر از ورزشکاران باشگاه‌های کوهنوردی با همکاری پایگاه میراث جهانی شوش در محوطه تاریخی شوش برگزار شد.
این برنامه با هدف طبیعت‌گردی مسئولانه برای ارتقا تندرستی و حفظ محیط زیست و میراث فرهنگی به اجرا درآمد.

در این برنامه تفریحی،ورزشی و فرهنگی بانوان ورزشکار همرا بازدید و آشنایی با میراث جهانی با راهنمایی کارشناس و حضور یگان حفاظت به مدت ۲ ساعت تپه‌های باستانی شوش را پیمایش کردند.

بخش‌های دیگر این رویداد ورزشی و فرهنگی اجرای برنامه پرنده‌نگری، پاک‌سازی نمادین محوطه و برگزاری دوره آموزشی کمک‌های اولیه در کوهنوردی توسط کارشناس امداد و نجات جمعیت هلال احمر بود.

قدردانی سیدرضا صالحی‌امیری از اداره‌کل میراث فرهنگی خوزستان

وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با انتشار پیامی از محمد جوروند، مدیر کل و مجموعه اداره‌کل میراث فرهنگی خوزستان قدردانی سیدرضا صالحی‌امیری از اداره‌کل میراث فرهنگی خوزستاندر برگزاری گشت فرهنگی ـ رسانه‌ای خوزستان با حضور خبرنگاران داخلی و خارجی و فعالان فضای مجازی کشور قدردانی کرد.

به گزارش روابط عمومی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و میراث فرهنگی خوزستان، سیدرضا صالحی‌امیری در این پیام آورده است:

جناب آقای محمد جوروند

مدیرکل محترم میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خوزستان

با سلام و احترام

مراتب تقدیر و تشکر صمیمانه خود را از تلاش و ابتکارات ارزشمند جنابعالی و همکاران محترم آن اداره کل در برنامه‌ریزی و برگزاری تورهای تخصصی خبرنگاری در حوزه‌های میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی اعلام می‌دارم.

وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در ادامه می‌افزاید: بی‌تردید این اقدام حرفه‌ای و هدفمند که با رویکردی هوشمندانه در راستای ارتقای آگاهی عمومی، تقویت روایت‌گری رسانه‌ای، معرفی ظرفیت‌ها و توانمندهای فرهنگی و گردشگری استان و همچنین تعامل مؤثر با اصحاب رسانه انجام پذیرفته است، نقش بسزایی در تقویت سرمایه توسعه گردشگری مسئولانه و صیانت از میراث فرهنگی کشور ایفا نموده است.

صالحی‌امیری در ادامه پیام ابزار امیدواری کرده است: با استمرار این رویکرد خلاقانه و بهره‌گیری هر چه بیشتر از ظرفیت رسانه‌ها شاهد تعمیق گفتمان میراث فرهنگی، رونق گردشگری پایدار و شکوفایی هر چه بیشتر صنایع دستی در آن استان باشیم.

او در پایان این پیام می‌نویسد: توفیقات روزافزون جنابعالی را در خدمت به فرهنگ، هویت و توسعه ایران اسلامی از درگاه خداوند متعال مسئلت دارم.

سیدرضاصالحی امیری

واگذاری اصولی بناهای تاریخی و حمایت از هنرمندان، فرصت‌های فرهنگی و اقتصادی ایجاد می‌کند:

احیای میراث جهانی شوشتر

کاروانسرای افضل در شوشتر با مرمت و احیا به مرکز تولید و عرضه صنایع‌دستی تبدیل شده و نمایانگر پیوندی موفق بین تاریخ و اقتصاد محلی است.

نادر نینوایی- در دل بافت تاریخی شوشتر، جایی میان کوچه‌های سنگفرش و خانه‌هایی که هنوز بوی تاریخ می‌دهند، کاروانسرایی قد برافراشته که روایتش شبیه قصه‌ای است از روزگار تجارت، اعتماد و سفر. «سرای افضل» که در اواخر دوره قاجار به دست خاندان نام‌آشنای افضل برای نگهداری کالاهای تجاری ساخته شد، سال‌ها سنگینی رفت‌وآمد بازرگانان جنوب ایران را بر دوش کشید و حتی در دوره‌هایی نقش سیلو را هم ایفا کرد. آنچه اما امروز پیش‌روی گردشگران قرار دارد نه بنایی خاموش و فرسوده که اثری زنده و تپنده است؛ نمونه‌ای درخشان از پیوند تاریخ، معماری و زندگی معاصر. این کاروانسرای دوطبقه که در فهرست آثار ملی ثبت شده و بعدها در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز جای گرفته همچون نگینی در کنار محله قدیمی «دُلدُل» می‌درخشد. بنایی با حیاط مرکزی، ایوان‌های آجرین، حجره‌هایی که در سه ضلع امتداد یافته‌اند و شبستانی خنک و دلنشین در زیرزمین. مرمت اصولی این بنا باعث شد اصالت قوس‌ها، طاق‌ها و تویزه‌ها دست‌نخورده باقی بماند و تنها گرد زمان از چهره دیوارها زدوده شود.

امروز وقتی از ورودی جنوبی سرا و از میان درِ چوبی بزرگ آن عبور می‌کنی، صدای چکش‌ها، بوی چرم و نمد، نقش قالی و درخشش مس، جای همهمه‌های تجاری گذشته را گرفته است. سرای افضل حالا به مرکز تولید و عرضه صنایع‌دستی اصیل ایرانی بدل شده؛ جایی که ۴۵ غرفه فعال‌ هستند، بیش از ۱۰۰هنرمند مشغول کارند و روحِ «کار با دست» دوباره در رگ‌های این مجموعه تاریخی جریان یافته است. اینجا دیگر فقط یک بنای تاریخی نیست بلکه پاتوقی است برای خانواده‌ها، محلی امن برای گردشگران و نقطه‌ای الهام‌بخش در نقشه فرهنگی و اقتصادی شوشتر که نشان می‌دهد چگونه می‌توان گذشته را حفظ کرد و همزمان به آینده جان تازه بخشید.

گزارش کامل در ادامه نوشته

جزیره مینو؛ نگین بکر گردشگری اروند

یک مدرس دانشگاه و کارشناس مناطق آزاد تجاری با تنظیم یادداشتی نوشت: جزیره مینو با برخورداری از جاذبه‌های طبیعی، فرهنگی و زیست‌محیطی، نیازمند توسعه زیرساخت‌ها و برنامه‌ریزی جامع است تا بتواند جایگاه خود را به‌عنوان یکی از مقاصد مهم گردشگری منطقه آزاد اروند تثبیت کند.

کمال ابراهیمی کاوری: جزیره مینو، یکی از ظرفیت‌های کم‌نظیر گردشگری در منطقه آزاد اروند، با طبیعتی زیبا، بافت فرهنگی منحصربه‌فرد و موقعیت جغرافیایی ویژه، پتانسیل بالایی برای توسعه گردشگری دارد. این جزیره که در میان رودخانه‌های اروند و بهمنشیر قرار گرفته، از آب‌وهوا و مناظر طبیعی دل‌انگیزی برخوردار است که آن را به مقصدی جذاب برای گردشگران داخلی و خارجی تبدیل می‌کند.

یکی از ویژگی‌های متمایز جزیره مینو، نخلستان‌های سرسبز و کانال‌های آبی طبیعی آن است که فضایی آرام و چشم‌نواز را برای علاقه‌مندان به طبیعت‌گردی فراهم می‌کند. قایق‌سواری در این آبراه‌ها و تماشای طلوع و غروب خورشید در میان نخلستان‌ها، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی برای گردشگران به ارمغان می‌آورد. علاوه بر این، حیات‌وحش متنوع منطقه، از جمله پرندگان مهاجر، جذابیت ویژه‌ای برای دوستداران طبیعت و عکاسان دارد.

از نظر فرهنگی، جزیره مینو دارای بافت سنتی و مردمی خونگرم با سبک زندگی اصیل است. برگزاری مراسم‌های بومی، موسیقی محلی و غذاهای سنتی از جمله مواردی است که می‌تواند تجربه‌ای متفاوت برای گردشگران ایجاد کند. غذاهای دریایی تازه، نان‌های محلی و شیرینی‌های سنتی این منطقه، از جذابیت‌های گردشگری غذایی در جزیره محسوب می‌شود.

جزیره مینو همچنین می‌تواند به‌عنوان یکی از قطب‌های گردشگری سلامت در جنوب کشور مطرح شود. هوای پاک، محیط آرام و وجود منابع طبیعی همچون آب‌های غنی از املاح معدنی، زمینه‌ای مناسب برای توسعه گردشگری درمانی فراهم کرده است. ایجاد مراکز تفریحی، اقامتگاه‌های بوم‌گردی و کمپ‌های گردشگری سلامت، می‌تواند به افزایش جذب گردشگران و توسعه اقتصادی این منطقه کمک کند.

با وجود تمام ظرفیت‌های موجود، توسعه زیرساخت‌های گردشگری در جزیره مینو همچنان نیازمند برنامه‌ریزی‌های دقیق است. بهبود مسیرهای دسترسی، توسعه امکان های رفاهی، سرمایه‌گذاری در اقامتگاه‌های گردشگری و برگزاری جشنواره‌های فرهنگی و هنری می‌تواند جایگاه این جزیره را به‌عنوان یکی از مقاصد گردشگری مهم در منطقه آزاد اروند تثبیت کند. با یک رویکرد جامع و حمایت از سرمایه‌گذاری‌های پایدار، جزیره مینو می‌تواند به یکی از قطب‌های گردشگری طبیعی و فرهنگی جنوب ایران تبدیل شود.

منبع: برنانیوز