مقبره دانیال نبی کهن شهر جهانی شوش

مقبره دانیال نبی در کنار رودخانه شاوور و مقابل تپه ارگ شوش واقع شده و یکی از نمادهای اصلی این شهر است. قدمت این مکان به بیش از ۲۵۰۰ سال پیش برمی‌گردد.این آرامگاه بارها در طول تاریخ بازسازی شده است.گنبد مخروطی شکل آرامگاه با ارتفاع ۲۰ متر و ۲۵ طبقه، یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های آن است. این گنبد به سبک سلجوقی ساخته شده و دارای طراحی پلکانی یا اورچین است.

آرامگاه و مقبره دانیال نبی یکی از باشکوه‌ترین مقبره‌های مذهبی ایران با گنبدی اورچین و دو پوسته‌ی بی‌نظیرش یادآور معماری بنای عظیم جغازنبیل است.

آرامگاه دانیال نبی یکی از آرامگاه‌های مذهبی و با گنبدی اورچین و دوپوسته بی‌نظیر ایران است. دانیال نبی یکی از پیامبران بنی اسرائیل و متولد بیت المقدس است.

دانیال در باور ادیان ابراهیمی یکی از پیامبران بنی اسرائیل (قرن هفتم پیش از میلاد) است. دانیال به زبان عبری به معنای «خدا قاضی من است» می‌باشد.

دانیال نبی در ۱۲ سالگی به عنوان اسیر در دربار بخت النصر خدمت می‌کند. سپس توسط نبوکدنصر پادشاه بابل اسیر می‌شود و ۳۷ سال در دربار وی می‌ماند و در همان زمان به پیامبری می‌رسد. بعد از فتح بابل به دست کوروش، دانیال نبی به شوش مهاجرت می‌کند و در سن ۸۳ سالگی فوت و جسدش را پس از مومیایی شدن در شرق رودخانه شاوور یا شاهپور دفن می‌کنند. مکان‌های دیگری نیز در عراق، ترکیه، مصر و سمرقند ادعای آرامگاه دانیال نبی را دارند.

در برخی نوشته‌ها آمده تیمور لنگ بقایای دانیال را از شوش به سمرقند برده است. در سمرقند مقبره‌ای وجود دارد به طول ۱۸ متر که منسوب به دانیال نبی است. اما گفته می‌شود تنها یک پای وی در آنجا دفن و مابقی در شوش است.

اما مقبره دانیال نبی در خوزستان و شهر شوش از سمت غربی آرامگاه با کاشی‌کاری‌های ایرانی، اسلامی که بر سر در آن نوشته شده، آستانه متبرکه حضرت دانیال نبی تزیین شده است. از سمت شرقی دو مناره به ارتفاع حدود ده متر در دو طرف قرار دارد. تاریخی که بر روی مناره حک شده ۱۳۳۰ هجری قمری است با استادکاری حاج ملا حسین معمار باشی.

بنای آرامگاه دانیال نبی در سال ۱۲۴۹ خورشیدی به دستور روحانی شیعه جعفر شوشتری و به دست حاج ملاحسین معمار پس از سیل ویرانگر همان سال که باعث تخریب بنای قبلی شده بود، ساخته شد و ضریحی در مرکز آن قرار گرفت. گنبد آرامگاه دانیال نبی به صورت گنبد اورچین بنا شده است. اورچین از گنبدهای رک مخروطی است ولی روی آن پلکانی است و به این گنبد اورچین، پلکانی، مضرس، آناناسی گویند که در جنوب ایران فراوان دیده می شود. گنبد اورچین دانیال نبی دارای ۲۵ طبقه مضرس و دو پوسته است.ساختمان و گنبد موزه آبادان از روی آرامگاه دانیال نبی کپی برداری شده است.

اميرالمؤمنين علي(ع) در مورد حضرت دانيال فرمودند: «من زار اخي دانيال کمن زارني؛ يعني هرکس برادرم دانيال را زيارت کند مرا زيارت کرده است.» اگر به شهر شوش و زيارت ايشان رفتيد مي‌توانيد اين حديث را روي کاشي‌هاي بالاي ضريح ببينيد.

ابزارک تصویر

سرمایه‌گذاری‌های جدید سواحل خوزستان را به مقصد گردشگران تبدیل می‌کند!

با وجود ۳۰۰ کیلومتر ساحل بکر، رودخانه‌های پرآب و ظرفیت‌های بی‌نظیر گردشگری دریایی، خوزستان هنوز نتوانسته جایگاه شایسته‌ای در صنعت گردشگری پیدا کند. آیا سرمایه‌گذاری‌های جدید این استان را به مقصد و بهشت گردشگران تبدیل خواهد کرد؟

خوزستان با داشتن سواحل گسترده در کنار خلیج فارس و رودخانه‌های پرآبی مانند کارون و اروند، از دیرباز به عنوان یکی از مناطق مستعد گردشگری آبی شناخته شده است. به گفته محمدحسین ارسطوزاده، مدیرکل پیشین میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خوزستان، این استان ۳۰۰ کیلومتر سواحل دریایی دارد که می‌تواند به قطب گردشگری دریایی کشور تبدیل شود. وی گفته بود: ۱۳۴ طرح سرمایه‌گذاری با هدف ایجاد هفت هزار و ۵۰۰ شغل در ۱۷ سایت گردشگری دریایی استان طراحی شده است.

با وجود ظرفیت‌های فراوان، برخی سرمایه‌گذاران از به سرانجام نرسیدن پروژه‌ها نگران هستند. کارشناسان تاکید دارند: شتاب در صدور استعلام طرح‌های گردشگری می‌تواند به جذب سرمایه‌گذاران کمک کند.

یکی از موانع مهم، تأخیر در صدور استعلام طرح‌های گردشگری و ناتمام ماندن پروژه‌های سرمایه‌گذاری است. بسیاری از سرمایه‌گذاران به دلیل روندهای طولانی و پیچیده اداری، از اجرای طرح‌های خود منصرف شده‌اند. عدم شفافیت در فرآیندهای مربوط به مجوزهای لازم، موجب کاهش اعتماد سرمایه‌گذاران و کند شدن توسعه زیرساخت‌های گردشگری شده است.کارشناسان همچنین به عدم هماهنگی میان نهادهای مرتبط اشاره می‌کنند که باعث ایجاد چالش‌های مدیریتی در توسعه گردشگری دریایی شده است.

نبود سیاست‌های یکپارچه بین بخش‌های دولتی و خصوصی، روند سرمایه‌گذاری را دشوار کرده و مانع بهره‌برداری از ظرفیت‌های طبیعی استان شده است. در صورتی که این موانع برطرف شوند، خوزستان می‌تواند به یکی از مقاصد جذاب گردشگری دریایی در کشور تبدیل شود.

خدمات گشت دریایی در سواحل خوزستان

سارا عبادی، دبیر کمیته گردشگری دریایی استان خوزستان، در گفتگو با خبرنگار فارس اعلام کرد: روزانه حدود ۷۰ قایق و ۳ لنج خدمات گشت دریایی را در سه شهر بندرماهشهر، بندرامام خمینی(ره) و خرمشهر به مسافران ارائه می‌دهند. وی افزود: این خدمات در ۷ مکان مجاز از جمله پارک مجیدیه بندرماهشهر، ۴ اسکله و جزیره مینو بندرخرمشهر و پارک ساحلی بندرامام خمینی انجام می‌شود.

تمهیدات ایمنی برای مسافران نوروزی

بهنام مریدی، مدیرکل دفتر فنی استانداری خوزستان، در نشست گردشگری خوزستان تاکید کرد: مدیران شهرهای ساحلی باید تمهیدات لازم برای گردشگری دریایی در ایام نوروز را فراهم کنند.

وی افزود: رعایت نکات ایمنی برای جلوگیری از وقوع حوادث ناگوار ضروری است.

مصطفی فاطمی، مدیر کل دفتر توسعه گردشگری داخلی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، از رشد مشهود گردشگری دریایی در سواحل خوزستان از ابتدای سال ۱۴۰۳ خبر داد. وی گفت: توسعه زیرساخت‌های گردشگری ساحلی و دریایی و حضور پررنگ سرمایه‌گذاران بخش خصوصی، مهمترین دلایل این رشد بوده است.

فاطمی خاطرنشان کرد: وجود رودخانه‌های بزرگ مانند کارون و اروند، دریاچه‌های پشت سد و تالاب‌های منحصربه‌فرد، خوزستان را به اصلی‌ترین قطب گردشگری آبی کشور تبدیل کرده است.

گردشگری دریایی در خوزستان سابقه‌ای طولانی دارد، اما تا پیش از این به دلیل کمبود زیرساخت‌ها و نبود سرمایه‌گذاری‌های کلان، این ظرفیت به طور کامل مورد استفاده قرار نگرفته بود. با اجرای طرح‌های توسعه‌ای ، این استان به تدریج می‌تواند به مقصدی جذاب برای گردشگران داخلی و خارجی تبدیل شود. توسعه گردشگری دریایی در خوزستان نه تنها به ایجاد اشتغال و رونق اقتصادی منجر می‌شود، بلکه باعث معرفی بیشتر این استان به عنوان مقصدی گردشگری در سطح ملی و بین‌المللی خواهد شد. با این حال، نیاز به توجه بیشتر به مسائل ایمنی و حفظ محیط زیست دریایی احساس می‌شود.

دره توبیرون دزفول خسته از صدای گوش خراش سیستم‌های صوتی

دزفول-ایرنا- اجرای موسیقی همراه با جولان آفرودها در دره توبیرون دزفول این جاذبه بکر گردشگری را با چالش‌هایی همراه کرده که نیاز است در این خصوص چاره اندیشی شود.

موسیقی با تمام تجهیزات در دره توبیرون در حال اجراست؛ پخش موزیک به وسیله باندهای بزرگ همه فضا را محاصره کرده و فرکانس بالای آن تمام جانوران و پرندگان این دره که قرار بود بکر بماند را فراری می‌دهد.

ظاهرا این دره زیبا به میدانی برای کورس آفرودها تبدیل شده و برخی افراد با جولان انواع خودروها در حال تفریح هستند و فراموش کرده‌اند در نقطه‌ای بکر قدم نهاده و حیات وحش را تسخیر کرده‌اند.

توبیرون واژه‌ای محلی به معنای بریدن تب است؛ همانگونه که دره توبیرون دزفول به واسطه عمق دره و عبور نهری زیبا از میان آن به مکانی خنک برای گردشگران و طبیعت دوستان در تمام ایام سال به ویژه تابستان تبدیل شده است؛ این دره اختلاف دمایی زیادی با اطرافش دارد.

به گفته یکی از دوستداران محیط زیست و عضو انجمن کنکاج دزفول، دره توبیرون جایگاه کفتار راه راه، گرگ خاکستری و گونه جذاب جغد ماهیخوار، از گونه‌های منحصربفرد و کمیاب است؛ پده و درخت جغ نیز در بیشه اول دره به وفور دیده می‌شد ولی اکنون با نامهربانی برخی افراد حدود ۷۰ درصد آنها از بین رفته است.

وی ادامه داد: در حالیکه در سال‌های قبل مارماهی استخوانی و افعی در این مکان مشاهده می‌شد ولی اکنون هیچ ماهی کف دره یافت نمی‌شود.

محسن رضازاده ضمن ابراز تاسف از چنین اتفاقاتی در این دره زیبا اظهارکرد: پیش از این یک بچه جغد ماهیخوار توسط برخی افراد از دره خارج و به یکی از کافه‌های سطح شهر منتقل شد که با ورود دوستداران محیط زیست دوباره در طبیعت رها شد؛ این در حالی بود که بچه جغد ماهیخوار در حال آموزش شکار و پرواز بود و در اقدامی ناپسند از محیط زندگیش دور شده بود.

وی ادامه داد: چرخ آفرودها حیات این دره را دگرگون کرده است و چنین برخوردهایی با محیط زیست چیزی جز تخریب آن به همراه نخواهد داشت.

طبق شواهد، در سال‌های گذشته مردی به نام کربلایی محمود در این دره زندگی می‌کرد و ضمن حفاظت از دره و حیات وحش اجازه نمی‌داد خودرویی پا در این منطقه بکر بگذارد ولی پس از مرگش راه برای ورود افراد سودجو که به بهانه تفریح طبیعت را نابود می‌کنند، باز شد.

پیش از این گونه‌های زیادی در این دره زندگی می‌کردند ولی اکنون به محلی برای پاتوق خودروهای آفرودی سراسر کشور تبدیل شده است و در فصل زاد و ولد پرندگان کنسرت موسیقی اجرا می‌شود.

خبرنگار ایرنا موضوع را از رییس اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی جویا شد که حمیدرضا خادم در پاسخ گفت: اجرای موسیقی همراه با سیستم در دره توبیرون خلاف قانون است و به علت آلودگی صوتی که ایجاد می‌کند مشکلات زیادی برای حیات وحش ایجاد می‌شود.

وی، ضمن انتقاد از ورود خودروهای آفرود به این دره خاطرنشان کرد: برای ساماندهی وضعیت دره توبیرون نشست‌هایی با حضور فعالان محیط زیست و راهنمایان گردشگری برگزار و مقرر شد کارگروه دره توبیرون در ذیل فعالیت ستاد نوروزی با حضور نمایندگان محیط زیست، منابع طبیعی، میراث فرهنگی، نیروی انتظامی، فرمانداری، بخشداری سردشت و بسیج تشکیل شود.

رییس اداره میراث فرهنگی دزفول گفت: با توجه به محدودیت‌های دولت در مدیریت و کنترل این جاذبه گردشگری، مقرر شد بخش خصوصی در این خصوص ورود کند و ضمن ارایه خدمات بیشتر به گردشگران، با همکاری نیروهای امنیتی ورود و خروج افراد به این دره را کنترل و درصورت مشاهده موارد اینچنینی با متخلفان برخورد کند.

وی افزود: همچنین مقرر شد با همکاری انجمن‌های زیست محیطی، راهنمایان گردشگری و آژانس‌ها تورهایی که به دره توبیرون سفر می‌کنند به صورت پیاده روی برگزار شوند زیرا چنین اقداماتی توسط گروه‌های خانوادگی، انجمن‌ها و جمع‌های دوستانه انجام شده که باید مدیریت شوند تا آسیبی متوجه محیط زیست نشود.

خادم بیان کرد: پیمانکار در حال اخذ مجوزهای لازم است که امیدواریم هرچه سریعتر در محل مستقر شود و کارگروه دره توبیرون نیز مصوباتی در راستای حفاظت از این اثر طبیعی تصویب و اجرا کند تا ضمن رفع مشکلات بر رعایت شئونات اخلاقی نیز تاکید شود.

دره توبیرون در ۲۰ کیلومتری شرق شهرستان دزفول به عنوان یکی از مناطق بکر و گردشگرپذیر و از سرمایه‌های ارزشمند زیست محیطی است که با شماره ۱۱۰۴ در لیست آثار ملی کشورمان قرار گرفته است.

یکی از بکرترین و شگفت‌انگیزترین جاذبه‌های گردشگری خوزستان این روزها با بی‌دقتی برخی گردشگران با چالش‌هایی مواجه شده که نیاز است در آستانه سفرهای نوروزی به این موضوع پرداخته شود.

ماجرای بازگشت لک‌لک‌ها به باغ قدیمی روستا

باغ لک‌لک‌ها در روستای بن جعفر، زیستگاهی قدیمی و پر رمز و راز، داستانی از سفر، عشق و بازگشت دارد که در هر گوشه آن روایت می‌شود.

در دل روستای کوچک و آرام بِن جعفرِ دزفول، باغی قرار دارد که صدای زندگی از آن می‌جوشد. اینجا نه فقط مکانی برای پرندگان مهاجر است، بلکه نمایشی از هماهنگی انسان و طبیعت در قلب خوزستان است. باغ لک‌لک‌ها، زیستگاهی قدیمی و پر رمز و راز، داستانی از سفر، عشق و بازگشت دارد که در هر گوشه آن روایت می‌شود.وقتی وارد روستای بن جعفر می‌شوی، صدای بال‌زدن پرنده‌ها به گوش می‌رسد؛ گویی کسی در آسمان نقاشی کشیده باشد. باغ لک‌لک‌ها، با درختان بلند و خشکیده اکالیپتوس که همچون ستون‌های خاموش به سمت آسمان ایستاده‌اند، خانه‌ای است برای لک‌لک‌های سفید، پرندگانی که مردم محلی آن‌ها را «حاجی لک‌لک» می‌نامند.هوا بوی خاک باران خورده و شکوفه‌های نارنج دارد. آفتاب نرم و طلایی صبحگاهی بر زمین باغ می‌تابد و سایه‌های درختان را روی علف‌های خشک پهن می‌کند. درختان اکالیپتوس کهنسال، با تنه‌های ترک‌خورده و شاخه‌های پیچ‌خورده، گویی داستان نیم‌قرن همزیستی خود با این پرندگان را روایت می‌کنند.لک‌لک‌ها روی لانه‌های بزرگشان که از شاخه‌های درهم‌تنیده ساخته شده، آرام گرفته‌اند. برخی در حال تماشای زمین‌اند و برخی دیگر جوجه‌های تازه‌متولدشده‌شان را با نوک‌های قرمز و بلند خود نوازش می‌کنند.

تاریخچه‌ای زنده

حدود پنجاه سال پیش، اولین لک‌لک‌ها به این باغ آمدند. مردی از اهالی روستا به نام «حاج اسماعیل»، که حالا در میان محلی‌ها افسانه شده، نخستین بار داستان این پرندگان را تعریف کرد: یک روز صبح، دیدم که چند لک‌لک روی درخت‌های باغ نشستند. همان روز فهمیدم که این پرنده‌ها برای لانه‌گذاری به اینجا آمده‌اند. از آن روز، هر بهار منتظر آمدنشان بودم.حاج اسماعیل دیگر در میان ما نیست، اما یاد او و داستان‌هایش در خاطره‌های مردم بن جعفر زنده است. هر سال با آمدن بهار، پرندگان بازمی‌گردند، انگار که وعده‌ای نانوشته دارند.

آن‌ها سفیر بهار هستند

مردم روستای بن جعفر همیشه باغ لک‌لک‌ها را بخشی از زندگی خود دانسته‌اند. آن‌ها می‌دانند که این پرندگان مهاجر، از راه‌های طولانی عبور می‌کنند تا به اینجا برسند. یکی از کشاورزان روستا می‌گوید: وقتی لک‌لک‌ها می‌آیند، انگار بهار زودتر می‌رسد. بودنشان برای ما برکت است. ما هیچ‌وقت به لانه‌هایشان دست نمی‌زنیم. حتی اگر یکی از درخت‌ها خراب شود، آن را با دقت ترمیم می‌کنیم تا به پرنده‌ها آسیبی نرسد.اما همه چیز به این سادگی نیست. توسعه شهری و تغییرات اقلیمی تهدیدی جدی برای این باغ و ساکنانش است. در سال‌های اخیر، چندین درخت خشکیده بریده شدند و برخی از لانه‌ها از دست رفتند. یکی از محیط‌بانان محلی با نگرانی می‌گوید: ما هر سال تلاش می‌کنیم که وضعیت این باغ را حفظ کنیم. اما بدون همکاری مسئولان و مردم، آینده این زیستگاه در خطر است.

روایتی از عهدی نانوشته

لک‌لک‌ها هر سال، از آستانه بهار تا اواسط پاییز، در باغ لک‌لک‌ها زندگی می‌کنند. آن‌ها مهاجرانی‌اند که بازگشت را می‌شناسند؛ به همان اندازه که سفر را.جوجه‌های تازه‌متولدشده، در میان شاخه‌های بلند و درهم، زیر نگاه محبت‌آمیز مادرانشان بال گشوده و برای اولین بار پرواز را تجربه می‌کنند. صدای آن‌ها که با وزش باد در میان درختان گم می‌شود، یادآور داستانی است که از نسل‌ها پیش در این باغ جریان دارد.هرکس که باغ را ترک کند، تصویری از آن در ذهنش می‌ماند: درختانی که انگار پاییز را از یاد برده‌اند، آسمانی که با بال‌های گشوده لک‌لک‌ها پر شده، و مردمی که در سکوتی پر از احترام، زندگی این موجودات مهاجر را نظاره می‌کنند.باغ لک‌لک‌ها چیزی بیش از یک زیستگاه است. اینجا نشان می‌دهد که چگونه انسان می‌تواند به جای تخریب، حافظ طبیعت باشد.

اینجا خانه آن‌هاست

وقتی آخرین لک‌لک‌ها در پاییز باغ را ترک می‌کنند، چیزی از حضورشان باقی می‌ماند؛ نه فقط در لانه‌های خالی روی درختان، بلکه در دل مردمی که هر سال برای بازگشتشان چشم‌انتظارند.حالا دوباره صدای پای بهار به شهر نزدیک می‌شود. صبح است و باغ لک‌لک‌ها بیدار شده. صدای بال‌زدن پرندگان و جیک‌جیک جوجه‌ها در هوا پیچیده است. یک لک‌لک روی شاخه‌ای بلند ایستاده و به دوردست نگاه می‌کند، انگار که سفر طولانی خود را به یاد می‌آورد.

آن سوی دیوار باغ لک‌لک‌ها، کودکی با اشتیاق به پرنده‌ها خیره شده و فریاد می‌زند: ببینید، دوباره برگشتن!پیرمردی خمیده با لبخندی آرام زیر لب پاسخ می‌دهد: مثل هر بهار، اینجا خانه آن‌هاست..

کتاب مستر ساسان «ابوالقاسم ساسان»، راهنمای گردشگری رونمایی شد

خاطره‌های ابوالقاسم ساسان، راهنمای گردشگری با عنوان «مستر ساسان» همزمان با تجلیل از او، رونمایی شد.

به گزارش ایسنا کتاب «مِستر ساسان»، گزیده‌ای از مجموعه خاطرات مستند و شفاهی «ابوالقاسم ساسان»، از راهنمایان گردشگری پیشکسوت ایران در ۱۰۳ صفحه و مصور، با بازنویسی و گردآوری امیربهادر کریمی و به کوشش انتشارات نوسده منتشر شده است. این کتاب سه‌شنبه ۲۳ بهمن‌ماه در مراسم با حضور جمعی از راهنمایان گردشگری و با تجلیل از ابوالقاسم ساسان، به عنوان راهنمای پیشکسوت، رونمایی شد.

این کتاب، بخشی از خاطرات سامان‌یافته‌ ابوالقاسم ساسان است؛ خاطرات آن‌هایی که با راهنمایی او مهمان ایران شدند و گاه به رسم دید و بازدید، میزبانِ او؛ مسافرانی که ره‌آوردشان، تجربه‌ای شیرین است که تا ابد با خود همراه دارند.

کتاب «مستر ساسان» با مقدمه‌ای با عنوان «من و شهرها» به قلم ابوالقاسم ساسان اینگونه آغاز می‌شود: «از هشتاد سالگی عبور کرده‌ام. فصل آخر زندگی نه تنها نزدیک است بلکه سرخوش در آن سیر می‌کنم. شاید زوال عقل به سراغم باید که می‌آید. پس باید هرچه زودتر بنویسم، می‌دانم که پس از مرگ یاد و خاطره‌مان در زندگی و گفت‌وگوی دیگران می‌ماند. این نوشته می‌تواند در حکم مقدمه یا پایانی باشد بر هرچه تا کنون گفته‌ام و انجام داده‌ام. مقدمه از آن سو که سرآغازی است بر قصه‌های من؛ بر آمدن‌ها و رفتن‌ها.

راهنمای تور بودن با قصه و داستان پیوندی دارد ناگسستنی. در تمام این سال‌ها من تنها روایتگر این قصه‌ها نبوده‌ام، راهنمایان محلی، متولیان مساجد و آتشکده‌ها هم که بسیاری از آنان به دنیای سایه‌ها سفر کرده‌اند راویان این داستان‌ها بوده‌اند.

«شهریار قاسم‌آبادی» در دخمه زرتشتیان یزد و الاغش «جوجو» که عکس او را بسیاری از کتاب‌های سفر در سراسر دنیا چاپ‌ کرده‌اند؛ «شیخ علی» با آن دستار سفید و چشمان آبی درخشنده که کلیدار مسجد جامع کبیر یزد بود؛ «ایرج جهان‌بخش» در اصفهان که فقط با یک سلام گرم به دل گردشگران می‌نشست؛ «شیخ حسین» مسجد جامع ابرقو روای قصه‌های کهن و گشاینده در محرابی به سوی بیت‌المقدس؛ «عزیز عاشقی» در تخت سلیمان که انگار از افسانه‌هایی از یاد رفته می‌آمد و «آل کثیر» که به او گفتم: «پرفسور گیرشمن ـ باستان‌شناس ـ باید داستان‌های چغازنبیل را از زبان تو بشنود.»

پیوسته راه رفته‌ام؛ از شرق تا غرب دنیا از آرژانتین و برزیل تا تماشای طلوع آفتاب از فراز یک بالن در شرق استرالیا. کانال‌های آبی ونیز و میدان سن‌مارکو تا دره هزار نخل لاس‌پالماس در جزایر قناری. در لندن همیشه ابری قدم زده‌ام و فکر کرده‌ام که در سرزمین من آفتاب چگونه می‌تابد؛ شیرین سخنی «میرزا ابوالحسن خان ایلچی» را به یاد می‌آورم که وقتی بانوی انگلیسی از سر طنز به او می‌گوید که شنیده‌ام شما ایرانی‌ها آفتاب را ستایش می‌کنید و جواب شنیده که شما انگلیسی‌ها اگر آفتاب داشتید بیشتر از ما آن را ستایش می‌کردید.

راه را ادامه داده‌ام؛ رسیده‌ام به یک شهر خشت و گلی زنده، به محله فهادان یزد. در اصفهان به مناره‌هایی نگاه کرده‌ام که در کویر نقش فانوس دریایی را برای کاروانیان بازی کرده‌اند. بر فراز عالی‌قاپو قدم‌هایم تندتر شده‌اند و مرا برده‌اند به شوشتر و طنین آبشارهایش. مگر می‌شود در خوزستان چغازنبیل را ندید و رفت.

خاطره‌ها و قصه‌هایم را بخوانید، هر کجا اسمی از من آمد آن را بردارید و خودتان را جای من بگذارید. قصه‌های تازه خلق کنید و هرطور که دلتان خواست قصه و روایت را تمام کنید.

اگر سفری رفتم. اگر مردمان این مرز و بوم را همراه کرده‌ام، اگر آدم‌های دیگر را از سرزمین‌های دوردست در ایران زیبا، ایران باشکوه به سفر برده‌ام، برای آنها خاطره ساخته‌ام. شما هم در سفرهای آینده‌تام یادی از من درخاطرتان باشد و اسم مرا به زبان بیاورید، همان‌طور که ما از گذشتگان خود یاد کرده‌ایم.»

عکس‌های این کتاب را سعید فتوحی و سعید ایوبی ثبت کرده‌اند و ویراستاری متن نیز با پرتو حسنی‌زاده بوده است. بهای این کتاب ۳۲۰ هزار تومان بوده که از انتشارات نوسده قابل تهیه است.

میراث صنعتی نفت و ظرفیت های توسعه گردشگری

اشاره:بیست و یکمین همایش ملی ارزیابی اثرات محیط زیستی ایران با رویکرد گردشگری پایدار و مشارکت مردمی، روزهای اول و دوم اسفند ماه در ساختمان مرکزی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی برگزار شد و طی آن کارشناسان و متخصصان، دیدگاه های خود را در زمینه محورهای موضوعی سمینار ارائه نمودند.

دکتر فرشید خدادادیان؛ پژوهشگر تاریخ نفت و میراث صنعتی و عضو کمیته جهانی حفاظت از میراث صنعتی Ticcih نیز در این سمینار حضور داشت و در قالب برگزاری کارگاه آموزشی یک روزه، در زمینه میراث صنعتی، گردشگری صنعتی، همچنین ظرفیت های میراث صنعتی نفت و پتانسیل های شرکت-شهرهای نفتی ایران برای توسعه گردشگری پایدار، با علاقه مندان حاضر سخن گفت.

متن صحبت های دبیر انجمن میراث صنعتی و تاریخ شفاهی ایران که با استقبال شرکت کنندگان مواجه شد، به شرح ذیل بود؛

خدادادیان:

خانم ها و آقایان، مدیران محترم، اساتید بزرگوار دانشگاهی، دانشجویان گرامی و فعالان عزیز و سخت کوش حوزه های گردشگری و محیط زیست، سلام و صبح بخیر.
در ابتدا؛ از انجمن ارزیابی محیط زیست ایران و وزارت میراث فرهنگی و گردشگری که این سمینار را برگزار و امکان گفتگوی من با شما را فراهم آوردند، سپاسگزارم و امیدوارم گفتگوی ما در این کارگاه، خروجی مطلوب و مفیدی داشته باشد.
عزیزان؛ رئوس کلی مطالب و موضوعاتی که در این ورک شاپ در مورد آن گفتگو خواهیم کرد به شرح ذیل هستند؛
ابتدا خدمت تان عرض خواهم کرد که؛ "میراث صنعتی" چیست و "گردشگر صنعتی" کیست؟ سپس؛ در خصوص تجربه های جهانی در زمینه حفاظت و کاربری میراث صنعتی صحبت خواهیم کرد.
بازخوانی کوتاه سرنوشت نفتی ایران، بخش بعدی کارگاه ما خواهد بود و در همین رابطه به ظرفیت های میراث صنعتی نفت برای ایجاد و توسعه گردشگری پایدار اشاره خواهیم کرد.
شاید برایتان جالب و غیرقابل انتظار باشد که به شما مستندات تاریخی از توجه به حریم ابنیه تاریخی در قرارداد دارسی ارائه خواهم نمود!
کما اینکه به موضوع؛ شرکت – شهرهای نفتی ایران، مُدرنیزاسیون، محیط زیست و CSR نیز اشاره خواهیم کرد تا "کلان روایت" و ذهنیت قبلی شما در مسئله نفت را به چالش بکشم!
پس از آن ضمن معرفی یک بنای میراث صنعتی مرتبط با محیط زیست، از توجه به محیط زیست در نخستین شهر نفتی ایران مطلع خواهیم شد و در نهایت نیز جمع بندی مطالب ارائه شده را خدمتتان تقدیم می کنم تا در بخش پرسش و پاسخ در خدمت شما باشم

میراث صنعتی چیست؟

در تعریف میراث صنعتی industrial heritageآمده است که این حوزه میراثی موارد ذیل را در بر می گیرد؛ ابنیه و تاسیسات تاریخی و قدیمی، ساختمان ها و ماشین آلات، کارگاه ها، کارخانه ها، واحدهای تولیدی، معادن و سایت های پرداخت و پالایش مواد اولیه، انبارها و فروشگاه ها و مکان‌ هایی که انرژی در آنها تولید، منتقل و مصرف می شود.
همچنین ابنیه و تاسیسات تاریخی و قدیمی مرتبط با صنعت حمل و نقل و تمام زیرساخت های آن و نیز تمام مکان‌ هایی که به فعالیت های اجتماعی مرتبط با صنعت از جمله؛ سکونت، مذهب، تفریح، ورزش و آموزش اختصاص داده شده ‌اند.
با این تعریف، دیگر تکلیف مان روشن است که در مورد کدام حوزه ی میراثی صحبت می کنیم.

گردشگر صنعتی کیست؟

توریست صنعتی industrial touristطیف گسترده ای از فعالان و بازنشستگان حوزه صنعت، اساتید دانشگاهی، دانشجویان و دانش آموزان و علاقه مندان به بازدید از سایت های میراث صنعتی، در دو بخش گردشگر داخلی و گردشگر خارجی، بازار هدف این حوزه بوده و باید با معرفی، آموزش، تبلیغات و در عین حال فرهنگ سازی به این حوزه ی میراثی سوق داده شوند.توریسم صنعتی هم اکنون نیز در سطح جهانی، بخش قابل توجهی از گردش مالی صنعت توریسم را به خود اختصاص داده، اما در ایران این حوزه چندان شناخته شده نیست.بگذریم از اینکه به دلایل مختلف که بهتر از من می دانید، کل صنعت گردشگری ما، حال و روز خوبی ندارد.

تجربه های جهانی

توجه به میراث صنعتی در سطح جهان سال های طولانی است که آغاز گردیده.سازمان جهانی مرجع در این زمینه؛ "کمیته بین المللی حفاظت از میراث صنعتی" است که به اختصار؛ "تیکی" TICCIH نامیده می شود.درنیمه قرن بیستم درامریکا واروپا با اتمام جنگ جهانی دوم و گسترش فعالیت های حفاظتی روند جدی نگرش در مورد میراث صنعتی آغاز شد.
درسال1973 ابتدا، "جامعه باستان شناسان صنعتی" پایه گذاری و نخستين کنگره بین المللی حفظ و نگهداری بناهای صنعتی در انگلستان با حضور 61کشور برگزار شد.دومین کنفرانس در آلمان و سومین کنفرانس در سال1978 درسوئد، سبب تشکیل و تاسیس کمیته بین المللی حفاظت از میراث صنعتی شد.
وي اضافه كرد: در سال2000 "ایکوموس" وTiccih درخصوص حفاظت از میراث صنعتی توافق همکاری امضاء كردند و سال2003میلادی کمیته بین المللی حفاظت از میراث صنعتی در شهر "نیژنی تاگیل" روسیه پیشنهاد شكل گيری منشور حفاظت از میراث صنعتی و نامزدی آن در فهرست میراث جهانی یونسکو را داد.در این منشور بر ثبت و آرشیو اسناد و نقشه های ميراث صنعتی تاکید شد.
ایجاد موزه های میراث صنعتی نفت در جهان بر اساس چنین رویکردی انجام گردید.از جمله موزه نفت "پچلبرون" فرانسه، موزه نفت تگزاس و موزه های نفت دیگر در نروژ، آلمان، انگلستان و مالزی.موزه هایی برای معرفی میراث صنعتی نفت در مناطق مختلف جهان که بسیار در توسعه گردشگری آن کشورها موثر بوده اند.

سرنوشت نفتی ایران

قبل از اشاره به میراث صنعتی نفت در ایران، بیایید به اختصار نگاهی داشته باشیم به چگونگی نفتی شدن ایران.سرنوشت ایران گویی از روزگار باستان با "نفت" رقم خورده بود.گزارش مورخ باستانی یونانی؛ "هرودوت" از چشمه های نفت در جنوب غربی ایران در روزگار داریوش هخامنشی، شاهد باستانی این ادعاست.
واگذاری امتیازهای بهره برداری از چشمه های خودجوش نفت و قیر از روزگار صفویه به خانواده "سادات قیری" در خوزستان، "محمد ولی خان تنکابنی" در شمال کشور، خوانین کُرد در "قصرشیرین" کرمانشاه و حکمران "لیان" بوشهر، مقدمه ورود ایران به دوران بهره برداری صنعتی از نفت بود که با امتیازهای واگذارشده به "بارون جولیوس رویتر" و "آلبرت هوتز" تجربه و با "ویلیام ناکس دارسی" و در پنجم خرداد۱۲۸۷ به نتیجه رسید.
فارغ از آن سابقه ی کهن باستانی و تاریخی، از همان مقطع اکتشاف صنعتی نفت تا امروز یکصد و شانزده سال است که ایران نفتی است و در طول این یک قرن، واجد تاسیسات و ابنیه و شهرها و روستاهایی گردیده که میراث صنعتی نفت را در خود جای داده اند.میراثی که با قرارداد واگذار شده به "دارسی" ایجاد شده بود.
توجه به حریم ابنیه تاریخی در قرارداد دارسی
این امتیازنامه در سال 1901 برابر با 1280 هجری منعقد شد و هجده ماده داشت.نکته جالب و مرتبط با موضوع صحبت امروز ما، ماده سوم امتیازنامه است.
در متن این ماده از قرارداد می خوانیم؛ دولت شاهنشاهی ایران کلیه اراضی غیر زیر کشت متعلق به دولت را که مهندسان صاحب امتیاز ممکن است برای ساخت کُل یا قسمتی از کارهای یادشده لازم بدانند به صاحب امتیاز به‌طور بلاعوض اعطا می ‌کند.در مورد زمین ‌های زیر کشت متعلق به دولت، صاحب امتیاز باید آنها را به قیمت منصفانه و جاری خریداری کند.همچنین دولت به صاحب امتیاز این حق را می ‌دهد که پس از اخذ رضایت مالکان، تمام و هر زمین یا ساختمان دیگری را که برای این منظور ضروری است، در شرایطی که بین او و آنها ترتیب داده شود، بدون اینکه آنها اجازه داشته باشند قیمت غیرعادی مطالبه کنند، تملک کند.اماکن مقدس با تمام وابستگی‌هایشان در شعاع دویست قوس مستثنی هستند.
معنای این موضوع رعایت حریم ابنیه باستانی و تاریخی نیز بود.چنانچه در همان سال1908 میلادی، حریم صُفه باستانی و مذهبی "سر مسجد" در منطقه مسجد سلیمان، علیرغم داشتن نشانه ها و رخنمون هایی از داشتن نفت و گاز، بدلیل قداستی که در میان بختیاری ها داشت از عملیات اکتشاف مستثنی شد.پیش از آن حریم "تشکوه" رامهرمز در نزدیکی "مامتین" نیز علیرغم علنی بودن وجود منابع گازی، از عملیات اکتشافی مستثنی شده بود.

شرکت-شهرهای نفتی

شرکت-شهرهای مختلف نفتی ایران،همچون؛ مسجد سلیمان، آبادان، ماهشهر، آغاجاری، گچساران، اهواز، کرمانشاه و...، امروز واجد تاسیسات و ابنیه میراث صنعتی بسیار مهمی هستند که ظرفیت خوبی برای توسعه گردشگری پایدار در این مناطق است.ضمن اینکه از این منظر به اقتصاد این مناطق نیز می توان کمک فراوان نمود.

مدرنیزاسیون، محیط زیست و CSR

گرچه عنوان؛"مسئولیت های اجتماعی شرکتی" Corporate Social Responsibilityموضوعی جدیدتر از پیشینه ی شکل گیری صنعت نفت در ایران است، اما در بررسی تاریخچه این صنعت با موارد مستندی مواجه هستیم که در این تعریف جدید می گنجند.برخی از این موارد تاریخی و مستند عبارتند از؛توجه به حریم ابنیه تاریخی، باستانی و مذهبی در قرارداد دارسی.توجه به محیط زیست در حین شکل گیری صنعت نفت در جنوب غرب ایران.ارائه خدمات بهداشت و درمان بصورت عمومی در جغرافیای فعالیت و همچنین توجه به میراث باستانی و باستان شناسی، از جمله اقدامات نفت در شناسایی تپه چغازنبیل و همچنین حمایت و پشتیبانی لجستیکی از کاوش های "رومن گیرشمن"، باستان شناس فرانسوی در جنوب و جنوب غربی ایران که عکس ها و مستندات آن موجود است.
توجه به محیط زیست در نخستین شهر نفتی ایران
از جمله ابنیه میراث صنعتی ارزشمندی که در نخستین شرکت-شهر نفتی ایران، مسجد سلیمان وجود دارد و در کنار چاه شماره یک نفت خاورمیانه، نیروگاه برق تمبی، پالایشگاه و گوگرد سازی بی بیان و ابنیه و تاسیساتی همچون؛ بیمارستان نفت مسجد سلیمان، استادیوم فوتبال، باشگاه گلف، منازل کارگری و کارمندی و دیگر ابینه باید به تاسیسات تصفیه خانه های فاضلاب شهری در نقاط مختلف این شرکت-شهر اشاره نمود که از جمله یکی از این ابنیه در منطقه "بی بیان" همچنان وجود دارد و ضمن اینکه یک سایت مهم از میراث صنعتی مرتبط با محیط زیست در مسجد سلیمان است، یکی از مقاصد گردشگری صنعتی این شهر نفتی نیز می تواند باشد.
مکانیزم بکار گرفته شده در این سایت که نزدیک به یک قرن قدمت دارد، بسیار جالب است و شاهدی است از توجه شرکت نفت به موضوعات محیط زیستی در سال های نخستین شکل گیری صنعت نفت در ایران و خاورمیانه.

جمع بندی و نتیجه گیری

در جمع بندی مطالب ارائه شده در این کارگاه، دو نکته اساسی قابل ارائه است.نخست اینکه؛ میراث صنعتی نفت در ایران با ویژگی ها و جایگاه مهم در بررسی تاریخچه صنعت در ایران و همچنین "مدیریت دانش" و "تاریخ شفاهی" نفت، ظرفیتی خوب و منطبق با ارزش های توسعه پایدار در شهرها و مناطقی هستند که بعد از گذشت یک قرن، گرچه همچنان نفت و گاز تولید می کنند، اما با معرفی این ظرفیت ها و تشویق گردشگران داخلی و خارجی برای بازدید از این مناطق و شهرها می توان به توسعه اقتصادی مناطق، توسعه گردشگری و اقتصاد کشور کمک نمود.
دوم اینکه؛ مستندات توجه صنعت نفت در گذشته تاریخی خود به محیط زیست می تواند الگوی رفتاری و برنامه ریزی بسیار خوبی برای فعالان و تصمیم گیران حوزه صنعت نفت در بخش های دولتی، خصوصی و خصولتی باشد تا به طرح های پیوستار فرهنگی و آمایش سرزمین و پروتکل های محیط زیستی پروژه های خود تنها برای رفع تکلیف نگاه نکنند.
از حوصله شما سپاسگزارم و امیدوارم با توجه بیشتر به میراث صنعتی، گردشگری پایدار در مناطق نفتی ایران توسعه پیدا کند.

معاون گردشگری کشور روز جهانی راهنمایان گردشگری را تبریک گفت

معاون گردشگری وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی، فرا رسیدن روز جهانی راهنمایان گردشگری را به فعالان این حوزه تبریک گفت.

به گزارش میراث‌آریا، در پیام تبریک انوشیروان محسنی بندپی معاون گردشگری کشور به مناسبت روز جهانی راهنمایان گردشگری آمده است: صنعت گردشگری به پدیده‌ای چندوجهی در دنیای امروز و با کارکردهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و نقش‌آفرینی در سطوح مختلف محلی تا بین‌المللی، ابزار و هدف مهمی برای سیاست‌مداران، تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران تبدیل شده و با درگیر کردن طیف بزرگ و گسترده‌ای از ذینفعان، بزرگترین زنجیره و جامعه هدف را تشکیل داده است.

در این بین، راهنمایان گردشگری حلقه اتصال و تنظیم‌کننده روابط دو سوی این پدیده یعنی گردشگران و فعالان صنعت گردشگری به عنوان دو قطب عرضه‌کننده و دریافت‌کننده خدمت عمل می‌کنند.

از آنجایی که امروزه گردشگری تنها به عنوان یک فعالیت و اتفاق صرف سنتی در پهنه سرزمین و در مقاصد دارای جاذبه نبوده و از آن به یک پدیده با انتقال دانش و آگاهی و با هدف خلق تجربه سفر و یادگیری نام برده می‌شود، این راهنمایان گردشگری هستند که با خرد، دانش و مسئولیت‌پذیری خود رسالت سنگین انتقال مفاهیم را برعهده داشته و سعی می‌کنند سفر را به خاطره‌ای خوب و جذاب برای گردشگران تبدیل کنند و اهمیت آن به حدی است که سازمان جهانی گردشگری روزی را به پاسداشت تلاش، قدرشناسی و نقش محوری‌شان نامگذاری کرده است. این روز را در کنار همه راهنمایان گردشگری توانمند و متعهد کشور گرامی داشته و تبریک عرض کرده و آرزوی موفقیت و سربلندی برای همه کسانی را دارم که با عشق و علاقه‌ای وافر و تلاشی وصف‌ناشدنی و خستگی‌ناپذیر، برای اعتلای نام ایران با معرفی ظرفیت‌های بی بدیل گردشگری کشور برای مقابله با پدیده شوم ایران هراسی می کوشند.

پیام

تالاب شادگان؛ جایی که هنر حصیربافی نفس می‌کشد

حصیربافی که هنری خانوادگی در شهرستان شادگان به شمار می‌رود قرار است به زودی به نام شادگان به ثبت ملی برسد.

علی نواصر: در سایه‌های آرام نی‌های تالاب شادگان، خانه کوچک «مدینه» زنی ۵۸ ساله با دست‌هایی پر از هنر و زندگی، قرار دارد. اینجا جایی است که بوی خوش حصیرهای بافته‌شده با عشق، با نسیم تالاب درهم می‌آمیزد و قصه‌های نسل‌ها را زنده نگه می‌دارد. «مدینه» با چهره‌ای که از سال‌ها تلاش و صبوری حکایت می‌کند، کنار تالاب نشسته و با حرکتی آرام و ماهرانه، تار و پود طبیعت را به هم می‌بافد.

حصیربافی برای او تنها یک هنر نیست؛ میراثی است که از پدران و مادرانش به او رسیده و او نیز با عشق و دقت، آن را به فرزندان و نوادگانش منتقل کرده است. هر بافته‌اش، حکایتی از زندگی، مقاومت و امید است. مدینه می‌گوید: «این هنر بخشی از وجود من است. مثل نفس کشیدن است. نمی‌توانم بدون آن زندگی کنم.»

خانه‌اش کنار تالاب بزرگ شادگان گویی بخشی از طبیعت است. صدای پرندگان و آرامش آب، همراه همیشگی او در ساعات طولانی کارش هستند. تالاب نه تنها منبع الهامش بلکه ماده اولیه هنرش را نیز فراهم می‌کند. نی‌های بلند و انعطاف‌پذیر، زیر دستان توانمند او به زیباترین شکل ممکن جان می‌گیرند و به سبدها، زیراندازها و آثار هنری بدیع تبدیل می‌شوند.

مدینه با چشمانی که گویی خاطرات نسل‌ها را در خود جای داده، به آینده می‌اندیشد. او می‌داند که این هنر، تنها با عشق و تلاش زنده می‌ماند و به همین دلیل، تمام تلاش خود را کرده تا این میراث را به نسل‌های بعد منتقل کند. «من به بچه‌ها و نوه‌هایم یاد دادم که چطور حصیر ببافند. این هنر، بخشی از هویت ماست و نباید فراموش شود.»

راه اندازی موزه حصیر

چندی قبل موزه صنایع دستی حصیری ایران در روستای صراخیه شهرستان شادگان به‌طور رسمی گشایش یافت. این موزه که با مساحتی حدود ۲۰۰ متر مربع راه‌اندازی شده، علاوه بر نمایش صنایع دستی حصیربافی روستای صراخیه، تولیدات حصیربافی از سراسر کشور را نیز به نمایش گذاشته است. این اقدام به عنوان گامی مهم در جهت توسعه صنایع دستی و معرفی این هنر سنتی به عنوان منبع درآمد و اشتغال‌زایی برای مردم محلی مورد استقبال قرار گرفته است.

محمد جوروند، مدیرکل میراث فرهنگی استان خوزستان در گفتگو با خبرنگار مهر در خصوص موزه حصیر شادگان گفت: این موزه با مساحت حدود ۲۰۰ متر مربع، به عنوان یک مرکز فرهنگی و هنری، علاوه بر نمایش صنایع‌دستی روستای صراخیه، تولیدات مختلف حصیربافی کشور را نیز به معرض نمایش گذاشته است.

جوروند افزود: توسعه صنایع‌دستی و معرفی آن به گردشگران و علاقه‌مندان، نه تنها به حفظ و احیای این هنرهای سنتی کمک می‌کند، بلکه به ایجاد اشتغال و منبع درآمد برای مردم محلی نیز کمک شایانی خواهد کرد.
وی تأکید کرد: صنایع‌دستی به عنوان یکی از مهم‌ترین منابع درآمدزایی در مناطق روستایی و شهری، نقش بسزایی در بهبود وضعیت اقتصادی خانواده‌ها دارد.

مدیرکل میراث فرهنگی استان خوزستان با اشاره به موقعیت جغرافیایی موزه صنایع‌دستی حصیری گفت: قرارگیری این موزه در کنار تالاب شادگان، یک اتفاق مثبت و استراتژیک است. این موقعیت به تولیدکنندگان صنایع‌دستی این امکان را می‌دهد که محصولات خود را به گردشگران و بازدیدکنندگان ارائه دهند و از این طریق، به رونق اقتصادی منطقه کمک کنند.

جوروند همچنین به اهمیت شادگان به عنوان «شهر ملی حصیر» اشاره کرد و گفت: شادگان به عنوان یک مرکز مهم در حصیربافی شناخته می‌شود و خانواده‌های زیادی در این شهر به این هنر مشغول هستند. این موزه می‌تواند به عنوان یک پل ارتباطی بین تولیدکنندگان و بازارهای هدف عمل کند و به معرفی بیشتر این هنر و محصولات آن کمک کند.

وی افزود: موزه حصیر شادگان نه تنها به عنوان یک مرکز نمایشگاهی عمل می‌کند بلکه به عنوان یک مکان آموزشی نیز می‌تواند به ترویج و آموزش فنون حصیربافی و صنایع‌دستی مرتبط بپردازد. این موزه می‌تواند محلی برای برگزاری کارگاه‌های آموزشی و نمایشگاه‌های موقت باشد که به معرفی هنرمندان و تولیدکنندگان محلی کمک می‌کند.

مدیرکل میراث فرهنگی استان خوزستان گفت: ما امیدواریم که با افتتاح این موزه، شاهد افزایش گردشگران و علاقه‌مندان به صنایع‌دستی در منطقه باشیم و این امر به رونق اقتصادی و فرهنگی شادگان کمک کند. همچنین، ما به دنبال ایجاد همکاری‌های بیشتر با هنرمندان و تولیدکنندگان محلی هستیم تا بتوانیم به توسعه پایدار صنایع‌دستی در این منطقه کمک کنیم.

شهر ملی حصیر

از سوی دیگر مریم جلالی، معاون صنایع‌دستی و هنرهای سنتی وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در سفر به استان خوزستان اعلام کرد که شادگان ظرفیت تبدیل شدن به شهر ملی حصیر را دارد. وی تأکید کرد: «برای تحقق این هدف، باید تشکل‌های مردم‌نهاد و انجمن‌ها فعال‌تر شوند. مردمی‌سازی این فرآیند، کلید موفقیت است.» جلالی همچنین افزود که اقدامات پس از ثبت ملی، از جمله حفظ و توسعه این هنر، از اهمیت بالایی برخوردار است.

مریم دورقی یکی از هنرمندان حصیرباف شادگان، معتقد است که ملی شدن این شهر به عنوان شهر حصیر، می‌تواند به تجاری‌سازی این هنر کمک شایانی کند. وی گفت: «وقتی شادگان به عنوان شهر ملی حصیر شناخته شود، ارزش آثار صنایع دستی ما برای خریداران بیشتر آشکار می‌شود و این هنر دیده خواهد شد.» دورقی همچنین بر لزوم ایجاد برند برای حصیربافی تأکید کرد و افزود: «با داشتن برند، تنها محصولات باکیفیت و مرغوب به بازارهای صادراتی راه پیدا می‌کنند.»

حصیربافی در شادگان قدمتی طولانی دارد و به عنوان یک صنعت خانوادگی از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. موقعیت جغرافیایی این شهرستان، که در کنار تالاب شادگان قرار دارد، باعث شده تا بسیاری از مردم محلی به این صنعت روی آورند. با گشایش موزه صنایع دستی حصیری، امید می‌رود که این هنر سنتی نه تنها در سطح ملی، بلکه در عرصه بین‌المللی نیز شناخته شود.

این موزه به عنوان یکی از پروژه‌های کلیدی در حوزه صنایع دستی، نقش مهمی در حفظ و توسعه هنر حصیربافی ایفا خواهد کرد و می‌تواند به عنوان الگویی برای سایر مناطق کشور در جهت احیای صنایع دستی محلی مورد توجه قرار گیرد.

دزفول، یزد و کرمان مثلث گردشگری مقاومت می‌شوند

رییس شورای اسلامی شهر دزفول گفت: پیشنهاد ایجاد مثلث جدید گردشگری دزفول، یزد و کرمان با استقبال شوراهای این شهرها همراه شده است.

به گزارش ایرنا سیدباقر موسوی فخر روز شنبه به رسانه‌ها اعلام کرد: حوزه‌های مشترک استان یزد و دزفول در نشستی با رییس و اعضای کمیسیون گردشگری شورای شهر یزد بررسی و مقرر شد مسیر جدید گردشگری در کشور معرفی شود.

وی افزود: شهرهای تاریخی دزفول، یزد و کرمان به عنوان شهرهای مقاومت و ایستادگی مطرح هستند و دارای وجوه مشترک فراوانی مانند برگزاری آئین‌های مذهبی، خانه‌ها و بناهای با ارزش تاریخی، قنات، کاریز و قمش هستند و پیشنهاد ایجاد این مثلث گردشگری مورد استقبال قرار گرفت.

رییس کمیسیون فرهنگی، اجتماعی و گردشگری نیز گفت: چهارم خرداد به نام دزفول، پایتخت مقاومت ایران اسلامی در تقویم کشور ثبت شده است و این شهر در مسیر راهیان نور و پیاده روی اربعین قراردارد.

حجت الاسلام مهدی نمازی افزود: پس از شهادت حاج قاسم سلیمانی نیز دهه منتهی به شهادت این سردار رشید اسلام به عنوان دهه مقاومت نامگذاری و در شهر کرمان آئین‌های گرامیداشت این دهه برگزار می‌شود؛ شهر یزد نیز به عنوان شهر ولایتمدار و دارالعباده معروف است.

وی محور گردشگری مقاومت دزفول، یزد و کرمان را فصل نوین گردشگری در ایران دانست و ادامه داد: زمینه سازی برای انعقاد تفاهم نامه مشترک در دستور کار کمیسیون فرهنگی، اجتماعی و گردشگری شورای شهر قرار گرفته و به زودی نشست‌های تخصصی برای اجرای این تفاهم نامه برگزار خواهد شد.

به گزارش ایرنا به گواه آمار، دزفول تنها شهر اشغال نشده‌ای است که مورد شدیدترین حملات موشکی و بمباران هوایی و زمینی قرار گرفت اما هرگز تسلیم نشد.

رژیم بعث عراق در مدت هشت سال جنگ، ۱۷۶ موشک غول پیکر «فراگ هفت و اسکاد» به شهر دزفول شلیک کرد.

هواپیماهای دشمن ۴۸۹ بمب و راکت بر سر مردم بی‌دفاع شهر فرو ریختند و آتش بارهای عراق با شلیک پنج هزار و ۸۲۱ گلوله توپ نقاط مختلف شهر را هدف قرار دادند اما با این همه خسارت، مردم دزفول با تقدیم ۲ هزار و ۶۰۰ شهید، چهار هزار جانباز، ۴۵۲ آزاده سرافراز و ۱۴۷ مفقود و جاویدالاثر حماسه مقاومت و پایداری را در تاریخ درخشان انقلاب اسلامی ایران جاودان ساخت.

به پاس این پایداری در هفتمین سال جنگ تحمیلی به پیشنهاد دولت وقت، دزفول به عنوان شهر نمونه مقاومت کشور معرفی و در چهارم خرداد ۱۳۶۶ لوح زرینی به مردم دزفول اعطا شد. همچنین چهارم خرداد به نام روز مقاومت و پایداری مردم دزفول در تقویم جمهوری اسلامی نامگذاری شد.

هنرنمایی اقوام و گروه‌های آیینی خوزستانهجدهمین نمایشگاه بین‌المللی گردشگری و صنایع وابسته تهران

گروه‌های فرهنگی آیینی آسماری و میسان در هجدهمین نمایشگاه بین‌المللی گردشگری و صنایع وابسته تهران به اجرای برنامه پرداختند.