رسانه تخصصی گردشگری و فرهنگی خوزستان

نوحه‌های پامنبری صدساله در موسیقی دزفول

نوحه‌های پامنبری، مجموعه نوحه‌های عاشورایی است که در طول سالیان گذشته از سوی شعرای بزرگ دزفول سروده شده و با آهنگ خاصی در ایام سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) خوانده می‌شدند، اما امروزه افراد محدودی از ذاکران و مداحان با این میراث معنوی آشنا هستند.

یکی از میراث‌های معنوی ثبت شده خوزستان، «نوحه‌های پامنبری» در موسیقی دزفول است؛ این میراث معنوی به شماره ۷۱۰ در شهریور ۹۱ در فهرست میراث ناملموس به ثبت رسیده است.

نوحه‌های پامنبری حکایت شور و ارادتی است که از سال‌های دور دست به دست شد و امروز سهم ما شد تا سوز سینه پدران و مادرانمان را در دل واژه‌ها و نواهایی که پای منبرها خواندند تازه کنیم و قلب‌هایمان را مهمان سلوک عاشقانه‌شان کنیم.

نوحه‌های پامنبری، مجموعه نوحه‌های عاشورایی است که در طول سالیان گذشته توسط شعرای بزرگ دزفول سروده شده و با آهنگ خاصی در ایام سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) خوانده می‌شدند، اما امروزه متأسفانه افراد محدودی از ذاکران و مداحان با این میراث معنوی آشنا هستند.

علی جهانی‌فر، مدیر مرکز حفظ و اشاعه موسیقی آیینی و مقامی دزفول، در این باره به ایکنای خوزستان گفت: نوحه‌های پامنبری به روایتی ۹۶ نوحه و به روایتی ۱۱۰ نوحه هستند که در دستگاه های مختلف خوانده می‌شوند. خیلی از این نوحه‌ها توسط معاظم و بزرگان دزفول؛ افرادی مثل ملاحسین خلیفه(متخلص به حقیر)، سلطان الذاکرین، ملا ولی ذاکر یا مرحوم ناهیدی که همه شاعر و تعزیه‌گردان و آهنگساز بودند، سروده شده‌اند. اینها در حقیقت آهنگ ساخته‌اند؛ مثلاً ملاحسین خلیفه نوحه‌ای به نام «زیب آغوش» ساخته است که در درآمد دستگاه ماهور شروع می‌شود و دنبال آن در گوشه راک هندی خوانده می‌شود و پس از آن بازگشت به در آمد می‌کند:

«زیب آغوش پیامبر ای وای، نونهال باغ حیدر

نونهال باغ حیدر ای وای، زیب آغوش پیامبر

دست عباس دلاور ای وای قطع شد از تیغ اعدا

قطع شد از تیغ اعدا ای وای دست عباس دلاور

از جفای شمر کافر(۲)

شد جدا رأسش ز پیکر ای وای(۲)

از جفای شمر کافر

قامت دلجوی اکبر ای وا اوفتاده پا به میدان(۲)

اوفتاده پا به میدان ای وای قامت دلجوی اکبر

قاسم محزون شناور ای وای همچه ماهی در یم خون

همچه ماهی در یم خون ای وای قاسم محزون شناور

تیر کین بر حلق اصغر ای وای از گلو تا پر نشسته

از گلو تا پر نشسته ای وای تیر کین بر حلق اصغر

زینب و کلثوم مضطر ای وای چون اسیران تتاری

چون اسیران تتاری ای وای زینب و کلثوم مضطر

ای «حقیر» از دیده تر، ای وا کن روان خون بصر را

ای وا کن روان خون بصر را، ای «حقیر» از دیده تر»

این موسیقی‌دان بیان کرد: این نوحه‌ها نشان می‌دهد، وی کاملاً به موسیقی آشنا بوده است. این نوحه‌ها توسط چند نفر خوانده می‌شوند؛ یعنی پای منبر می‌نشینند و به حالت نشسته، سه نفر می‌خوانند، سه نفر دم می‌گیرند و مجلس را با این نوحه‌ها گرم می‌کنند.

نوحه‌هایی با یک قرن پیشینه

وی اظهار کرد: تقریباً ۹۶ نوحه به این شکل داریم که از نظر موسیقی از قدیم روی آنها کار شده است؛ این نوحه‌ها مربوط به ۸۰ یا ۱۰۰ سال پیش‌تر هستند. متأسفانه این نوحه‌ها تاکنون گردآوری نشده‌اند. با همکاری حوزه هنری شهرستان دزفول در حال حاضر مشغول بازخوانی این نوحه‌ها هستیم. تاکنون ۵ نوحه خوانده و ضبط شده‌اند که بعد از تأیید به تولید برسند.

ضعف سواد موسیقایی مداحان جدید

جهانی‌فر با تصریح به اینکه مداحان و ذاکران جدید در حال حاضر از این نوحه‌ها استفاده نمی‌کنند و این یک معضل است، گفت: تنها کسی که تقریباً با این نوحه‌ها آشنایی دارد من هستم. تنها دو یا سه نفر از نوحه‌خوانان قدیمی این نوحه‌ها را می‌شناسند. متأسفانه مداحان کنونی به این نوحه‌ها بی‌توجهی می‌کنند و به سبک‌های جدید گرایش دارند. یکی از دلایل این مسئله این است که در زمینه موسیقایی ضعف دارند و باید خود را تقویت کنند.

مداحان و ذاکران جدید در حال حاضر از نوحه‌های قدیمی استفاده نمی‌کنند و این یک معضل است. تنها دو یا سه نفر از نوحه‌خوانان قدیمی این نوحه‌ها را می‌شناسند. متأسفانه مداحان کنونی به این نوحه‌ها بی‌توجهی می‌کنند و به سبک‌های جدید گرایش دارند. یکی از دلایل این مسأله این است که در زمینه موسیقایی ضعف دارند و باید خود را تقویت کنند

این مدرس موسیقی آیینی گفت: این نوحه‌ها مورد علاقه مردم هستند و قدیمی نمی‌شوند. یادم است یکی از افراد پیشکسوت می‌گفت که قدیم‌ها وقتی می‌خواستند نوحه بسازند، صبح جمعه به خانه ملاهای سابق می‌رفتند و از صبح تا ظهر نماز ۱۴ معصوم را می‌خواندند و بعد ناهار می‌خورد و پس از آن حالی به آنها دست می‌داد و همان زمان نوحه‌ای می‌سرودند. برخی از این نوحه‌ها به این شکل سروده شده‌اند. این نوحه‌ها باید احیا‌ شوند اما این کار نیازمند زمان و هزینه است. فکر می‌کنم وظیفه‌ام است که این نوحه‌ها احیا شوند. تلاش می‌کنم که این کار انجام شود.

علیرضا مهدویان‌پور، مسئول حوزه هنری دزفول، نیز در گفت‌وگو با ایکنا از خوزستان، گفت: نوحه‌های پامنبری، مجموعه ۹۰ روضه پامنبری هستند که فعلاً از میان آنها پنج روضه را برای نمونه ضبط کرده‌ایم و در صورتی که تأیید نهایی از اداره‌کل امور استان‌های حوزه هنری اخذ شود، مابقی روضه‌ها را در سال‌های آینده ضبط می‌کنیم. اینها پس از اخذ مجوز در تیراژ بالا تولید خواهد شد.

تلاش برای ماندگاری نوحه‌های پامنبری

وی تصریح کرد: یک مشکل در ضبط این نوحه‌ها این است که تنها افراد پیشکسوت می‌توانند این نوحه‌ها را بخوانند. در حوزه هنری به دنبال این هستیم که تدبیری اتخاذ شود تا از جوانانی که در عرصه موسیقی و خوانندگی فعالیت می‌کنند، بهره بگیریم. به عبارتی این جوانان توسط پیشکسوتان آموزش ببینند تا آنها بتوانند این نوحه‌ها را بخوانند. ان شاءالله تا سال آینده بخش عمده این نوحه‌ها را ضبط می‌کنیم.

کامله بوعذار؛ خبرنگار ایکنا خوزستان

روایت حال خوبِ مردم شوشتر زیر «نخل مقام حسین»

«نخل مقام حسین» یا «نخل مُقوم حسین» یکی از آیین‌های دیرینه عزاداری مردم شوشتر در ایام سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) است؛ نخل به روایتی در اصل «شیدونه» است؛ شیدونه به معنی جایی است که شهید را در آنجا می‌گذارند.

«نخل مقام حسین» یا «نخل مُقوم حسین» یکی از آیین‌های دیرینه عزاداری مردم شوشتر در ایام سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) است که در سال ۹۱ به شماره ۶۴۴ به ثبت ملی رسیده است.

به استناد منابع تاریخی شوشتر و همچنین برگزارکنندگان این مراسم، پیشینه این نخل‌گردانی به دوره صفویه بازمی‌گردد. در این مراسم که در روزهای تاسوعا و عاشورای حسینی برگزار می‌شود، سازه‌ای چوبی که آن را «نخل» می‌نامند و با پارچه سیاهِ منقش به شمایل و نوشته‌های عاشورایی تزیین شده، به نشانه تابوت سیدالشهدا(ع) و شهدای کربلا بر دوش مردانی که به آنها «نخل‌کش» می‌گویند در مسیر مشخصی حرکت داده می‌شود.

عزاداران عصر تاسوعا، نخل را از مقام حسین در محله موگهی شوشتر تا بقعه براء بن مالک حمل می‌کنند و صبح عاشورا نیز نخل را از آنجا به بقعه امامزاده عبدالله(ع)، که نوه امام زین العابدین(ع) است، انتقال می‌دهند.

نخل‌کش‌ها هر ساله مشتاقانه و با اعتقاد خاصی به زیر نخل می‌روند و با سر دادن شعار «یا محمدا» سوگوارانه در عزای حضرت سیدالشهدا(ع) و یارانشان این مسیر را، که مسافتی در حدود ۲ کیلومتر است، طی می‌کنند.

علی‌محمد چارمحالی، رئیس اداره میراث فرهنگی شهرستان شوشتر و عضو هیئت امنای بقعه مقام حسین، در گفت‌وگو با ایکنا از خوزستان، در این باره گفت: این افتخار را دارم که یکی از نخل‌کش‌های حضرت سیدالشهدا(ع) در این مراسم هستم. در بقعه مقام حسین، نخلی وجود دارد که سالیان سال است که آنجا نگهداری می‌شود. این نخل در ایام تاسوعا و عاشورا برای برگزاری مراسم عزاداری بیرون آورده می‌شود.

وی در توضیح این آیین سنتی گفت: کلمه «نخل» برگرفته از «نَقل» عزای سیدالشهدا(ع) است که در گویش شوشتری و در گذر زمان به «نخل» تبدیل می‌شود. در سراسر کشور به این مراسم نخل‌گردانی گفته می‌شود. آن‌طور که استاد محمدباقر نیرومند نوه علامه حاج شیخ جعفر شوشتری در کتاب «واژه‌نامه در گویش شوشتری» می‌نویسد: اصل کلمه نقل عزاست که بعدها به نخل تبدیل شده است.

چارمحالی ادامه داد: مرحوم جزایری(نوه سید نعمت‌الله جزایری) در کتاب «تذکره شوشتر» می‌نویسد: هنوز جماعتی از قزلباش هستند که ذکر حضرت سیدالشهدا(ع) را در بقعه مقام حسین و مراسم عزاداری برپا می‌کنند. «نخل مُقوم حسین» نماد حضرت سیدالشهدا(ع) و خانواده ایشان است و می‌توان گفت این مراسم نماد تشییع پیکر امام است. در اکثر نقاط کشور، به ویژه شهرهای تاریخی، این مراسم به یک نحوی برگزار می‌شود.

رئیس اداره میراث فرهنگی شهرستان شوشتر گفت: شوشتر در گذشته، تعداد زیادی نخل داشت؛ یعنی هر محله‌ای برای خود یک نخل داشت؛ در حال حاضر فقط نخل مقام حسین باقی مانده که مراسم آن به همان سنت قدیمی برگزار می‌شود. محله کوره شوشتر هم دو حجره دارد که حجره‌ها از درخت نخل و نیشکر هستند و در ایام تاسوعا و عاشورا آنها را بیرون می‌آورند و مراسم نخل‌گردانی برگزار می‌کنند.

وی افزود: کسانی که به زیر نخل می‌روند، لباس ویژه نمدی می‌پوشند که به آن «کُردین» می‌گویند. نمدمال‌های شوشتر اینها را درست می‌کردند. الان هم خوشبختانه استادکارهای نمدمال شوشتر هنوز این کار را انجام می‌دهند. «کُردین» لباس ویژه‌ای است که نخل‌کش‌ها را متمایز می‌کند. ریشه این موضوع این است که پهلوانان قدیم وقتی می‌خواستند برای رزم بروند، معمولاً در زیر زره خود، نمد یا کُردین می‌پوشیدند، با توجه به اینکه هر کسی نمی‌تواند زیر نخل برود و نخل از نظر وزنی سنگین است، افراد پهلوان صفت باید زیر آن بروند، از این رو این افراد لباس مخصوص می‌پوشند و نخل‌گردانی می‌کنند.

چارمحالی گفت: نخل‌کش‌ها و عزاداران وقتی به بقعه براء بن مالک(صحابی پیامبر(ص)) می‌رسند، نخل را چند دور، دور میدان می‌گردانند، سپس نخل را وسط می‌گذارند و مراسم سینه‌زنی دور آن برگزار می‌شود. پس از آن نخل را دوباره جابه‌جا می‌کنند. در این مسیر شعارهای عاشورایی سر می‌دهند و سینه می‌زنند.

رئیس اداره میراث فرهنگی شهرستان شوشتر با اشاره به اعتقاد مردم شوشتر به «نخل مقام حسین» اظهار کرد: زمانی که بلایی، مشکل و یا اتفاق خاصی برای شهر و مردم می‌افتاد، نخل را بیرون می‌آوردند. مثلاً در زمان رضاشاه که سرباز بگیری باب شده بود، مردم شهر، نخل را آرایش کردند و به نماد اعتراض به آن سیاستی که اعمال شده بود، بیرون آوردند. پنج شش سال پیش هم که با مسئله کم‌بارانی مواجه بودیم، مردم شوشتر، نخل را بیرون آوردند و به حضرت سیدالشهدا(ع) توسل کردند. آنها نخل را در بقعه امامزاده عبدالله(ع)، که نوه امام زین العابدین(ع) است، قرار می‌دهند تا زمانی که باران بزند؛ این باور و سنت تاکنون موجود است.

احمد خدادوست، از پیشکسوتان و نخل‌کشان آیین «نخل مقام حسین»، نیز در این باره به ایکنا گفت: عصر تاسوعا نخل‌کش‌ها جمع می‌شوند و نخل را از مقام حسین به سمت بقعه براء بن مالک می‌برند و صبح عاشورا از آنجا به بقعه امامزاده عبدالله(ع)، که محل تجمع مردم شوشتر در روز عاشوراست، منتقل می‌کنند. خیلی‌ها از این مراسم کرامت دیده‌اند. عقیده مردم شوشتر به این نخل زیاد است و خیلی‌ها برای تبرک فرزندان خود را از زیر آن رد می‌کنند.

وی که حدود ۴۰ سال در این مراسم به عنوان نخل‌کش حضور دارد درباره قدمت این مراسم گفت: حدود سه یا چهار نسل است که این مراسم در شوشتر برگزار می‌شود. پدر خودم نخل‌کش بود و بزرگان محله ما هم از این مراسم خاطره دارند.

خدادوست درباره فلسفه این مراسم گفت: نخل به روایتی در اصل «شیدونه» است. عقیده داشتند که در میدان کربلا وقتی یاران امام حسین(ع) شهید می‌شدند، امام آنها را در جایی جمع می‌کردند. شیدونه به معنی جایی است که شهید را در آنجا می‌گذارند. گویی نخل نماد این شیدونه است. روایت دیگری نیز وجود دارد که نخل را جایگاهی برای افراد بزرگ تعبیر می‌کنند.

این نخل‎کش با بیان اینکه در این سال‌ها هیچ اتفاقی جلودار برگزاری نخل‌گردانی نبوده است، گفت: یادم است در زمان جنگ هم زن‌های محل جمع می‌شدند و به نیت اینکه جنگ تمام شود به امام حسین(ع) توسل می‌کردند و چیزی نگذشت که الحمدالله نتیجه گرفتیم. چند سال پیش هم به نیت باران، نخل‌کش‌ها جمع شدند و نخل را بیرون آوردند و به امام حسین(ع) توسل کردند.

خدادوست درباره نحوه تزیین نخل گفت: این نخل با یک پارچه مشکی تزیین می‌شود که با شمایل آقا رسول‌الله(ص)، مولا امیرالمؤمنین(ع) و حضرت اباعبدالله(ع) مزین شده است. دو تا سر علم هم دارد. چهار پایه هم دارد که وقتی نخل‌کش‌ها بخواهند نخل را روی زمین بگذارند، چند نوجوان این چهارپایه را زیر آن می‌گذارند. آنچه مهم است عمق عقیده مردم است. ورودی میدان امامزاده عبدالله(ع) تپه‌ای قرار دارد که صعب‌العبور است و کشیدن نخل از آن سخت است. اما ما که به صورت نمادین زیر این نخل هستیم، حال خوبی داریم.

وی گفت: زیر نخل رفتن یک حال خاصی دارد و وقتی زیر این نخل بروی گویی اختیاری از خود نداری. نخل سنگین است و شرط رفتن زیر آن، پاک بودن است. در طول مسیر نخل‌کش‌ها با فریاد «یا محمدا» عزاداری می‌کنند. مسافت طی شده حدود دو کیلومتر است. اخیراً نوحه‌ای کوتاه تنظیم شده است که کسی در جایگاه آن را می‌خواند و کودکان حول نخل می‌گردند و آن را می‌خوانند و به این شکل محبت خود را به حضرت اباعبدالله(ع) ابراز می‌کنند.

تبلور فرهنگ غنی خوزستان در برپایی آیین‌های سنتی عزای حسینی

خوزستان، استانی با رنگین‌کمان اقوام است که در ایام پرحزن و اندوه محرم و صفر، در هر گوشه آن به شیوه و سبک خود به سوگواری و عزاداری سیدالشهدا امام‌حسین(ع) و یاران باوفایش می‌پردازند.

به گزارش ایرنا از خوزستان به عنوان دروازه تشیع نام برده می شود، استانی که در هر شهر آن مردمانی با فرهنگ غنی، به شیوه خود آیین عزاداری محرم و صفر را برگزار می کنند، برخی از این آیین ها با گذشت چند صدسال همچنان در میان مردم شهرستان های خوزستان رواج دارد و روی برخی دیگر از آیین ها خاک فراموشی پاشیده شده است.

نصب بیرق اول ماه محرم در شوشتر

کارشناس مردم ­شناس و ثبت آثار ناملموس اداره ­کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خوزستان درخصوص آیین های سنتی عزاداری شوشتر گفت: نصب بیرق، آیینی سنتی و مذهبی در اول محرم، مبنی بر اعلام عزای سرور سالار شهیدان امام حسین (ع) و در واقع پیشوازی است که هر ساله در شب اول ماه محرم در شوشتر برگزار می شود. گفته شده در دوره پهلوی اول به خاطر سخت‌گیری‌هایی که در برپایی آیین های مذهبی می‌شد، مردم شوشتر پرچم عزای امام حسین را آماده و به صورت مخفیانه در روستاهای اطراف و یا در صحرا به اهتزاز درآورده و دور آن به عزاداری مشغول می‌شدند.

منصوره رضوی افزود: این رسم با این شیوه و نحوه‌ی اجرا با گذشت زمان به فراموشی سپرده شد تا این که در سال ۱۳۸۵ هیات مذهبی طفلان مسلم شوشتر آن را دوباره احیا کرد. این پرچم که به ارتفاع حدود ۳۰ متر است هر ساله در حرمین شریفین متبرک شده و با فرارسیدن ماه محرم به نشانه‌ی آغاز در آیینی بر بلندایی نصب می‌شود.

وی یادآور شد: در اولین شب محرم پیرغلامان شوشتر به اعضای هیأت مذهبی طفلان مسلم پیراهن مشکی اهدا می‌کنند؛ هیأت به صورت سیاه‌پوش با شست و شوی گلاب و عطرآگین کردن پرچم به گلاب ناب، پرچم را روی شانه‌ها قرار داده و از مسجد ابریشم‌کار شوشتر همراه با دیگر هیأت‌های مذهبی با نوای موسیقی(سنج و دمام) به همراه سینه‌زنی و زنجیرزنی، با اسب های آذین‌بسته تا مقام امام‌زاده عبدا... این شهر حمل می‌کنند. در راه زنان و مردان با نوحه و مرثیه خوانی پرچم را تا محل نصب همراهی می‌کنند و پس از پایان ماه صفر پرچم را با آیین ویژه‌ایی پایین می‌آورند.

نصب بیرق اول محرم شوشتر در پنجم تیر ۹۵ به شماره ۱۹۹۵ در فهرست آثار ملی ناملموس کشور به ثبت رسید.

نمایش آیینی عَلَم‌داری

رضوی توضیح داد: عَلَم‌بازی«عَلَم‌داری» یا «علم‌گردانی» از جمله نمایش‌های آیینی و مذهبی است که در استان خوزستان در دهه‌ی اول محرم اجرا می شود، علم‌بازی، آیینی مردانه است و جزو مهم‌ترین بخش‌های مراسم محرم به شمار می‌َرود. علم ­هایی که به وسیله ­ی پارچه آذین­ بندی شده و در مراسم همراه با موسیقی محرم با سنج و دمام به حرکت در می­ آید.

وی افزود: تعداد زیادی از پارچه ­ها را که نذورات مردمی است بر روی علم ­های چوبی می ­نشانند و بنا به سلیقه علم‌آرایی انجام می‌شود. در برخی مناطق خوزستان برای هر علم پارچه‌ای به رنگ مخصوص و برای نیت خاصی در نظر گرفته می‌شود که تعیین کننده‌ی نام علم می‌باشد.

این کارشناس مردم شناس گفت: در شوشتر علم‌ها با توجه به رنگ پارچه‌ها سبز، سفید، سیاه، علم رنگی هر کدام منتسب به امامان تقسیم بندی می ­شوند. برخی از مردم که کار خیری مانند نامزدی در پیش دارند، برای تَبرک پارچه‌های لباس خود را به عنوان رخت عَلَم پیشکش می‌کنند. پس از اتمام دهه محرم عَلَم واچِنی کرده و پارچه را به شخصی که نذر داشته تحویل می‌دادند. افراد مختلفی در این آیین شرکت می کنند که هر کدام با عوان های خاص وظایفی را ایفا می­ کنند.

وی افزود: از جمله علم‌باز(حمل‌کننده عَلَم)، علم‌دار(در طی مسیر و برای رفع خستگی به نوبت به عَلَم‌باز کمک می‌کنند)، دولک‌گیر(دولک چوبی دو شاخه است حدود ۲ تا ۴ متر، دولک‌گیر وظیفه این را دارد که از افتادن علم بر زمین جلوگیری کند).

نمایش آیینی علم ­بازی(علم­ گردانی) در پنجم تیر ۹۸ به شماره ۱۹۹۳ در فهرست آثار ملی ناملموس کشور به ثبت رسید.

گزارش کامل در ادامه مطلب:

آیین نصب پرچم شب اول محرم در امامزاده عبدالله(ع) شوشتر

آیین نصب پرچم شب اول محرم در امامزاده عبدالله(ع) شوشتر شامگاه ۹ شهریورماه مصادف با شب یکم ماه محرم با حضور حجت‌الاسلام‌والمسلمین سیدعبدالنبی موسوی‌فرد نماینده ولی فقیه در خوزستان، غلامرضا شریعتی استاندار خوزستان،سید حکمت الله موسوی مدیر کل میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری استان خوزستان و جمعی از مسولین استان خوزستان و شهرستان شوشتر و عموم مردم برگزار شد؛ این آیین مذهبی ۵ تیرماه سال جاری، با شماره ۱۹۹۵ به ثبت ملی رسید.

عکس ها : ایکنا خبرگزاری بین المللی قران

مراسم سوگواری و بررسی فرهنگ و ایین تاریخی عاشورایی شوشتر

دراین مراسم که طبق یه سنت دیرینه اولین جمعه محرم درحسینیه حاج شیخ جعفر شوشتری ره برگزار میشود مداحان و مرثیه ثرایان پیشکسوت به مدح و ثنای اباعبدالله الحسین (ع) و یاران باوفایش میپردازند.دراین مراسم کلیپی از مداحان قدیمی شوشتر پخش شد.

همچنین در این مراسم از جمعی از مداحان تقدیر شد

حسینیه حاج شیخ جعفر شوشتری تنها حسینیه تاریخی استان خوزستان می باشد