خوزتوریسم

رسانه تخصصی گردشگری و فرهنگی خوزستان

تصویر نویسنده خوزتوریسم

تالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌ها

تالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌ها

تالاب شادگان در جنوب شهر شادگان در استان خوزستان قرار دارد از معدود تالاب‌هایی است که در فهرست میراث طبیعی یونسکو ثبت شده این تالاب با ارزش، یکی از مهم ترین زیستگاه‌های حیات وحش ایران است و گونه‌های کمیابی از گیاهان و حیوانات را در خود جای داده است. ۱۳بهمن؛ ‏۲ فوریه ‎روز جهانی تالاب‌‌ها است. در ۲فوریه۱۹۷۱ (۱۳بهمن ۱۳۴۹) معاهده‌ حفاظت از تالاب‌ها در نشست روسای محیط زیست ۱۸کشور در شهر رامسر امضا شد و به«کنوانسیون رامسر»شهرت یافت. ‎ کنوانسیون رامسر⁩ یکی از قدیمی‌‌ترین کنوانسیون‌های حفاظت محیط زیست در جهان است.

فرید حمودی

تالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌هاتالاب شادگان ؛ زندگی میان آب‌ها و قایق‌ها

تصویر نویسنده خوزتوریسم

عید پاک صائبین مندائی‎‎

عید پاک صائبین مندائی‎‎

پنجشنبه (۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۲) همزمان با میلاد حضرت یحیی (ع) و فرا رسیدن سال نوی مندائی یا همان عید پاک (دهوا دیمانا ۲۰۲۶ سال جدید مندایی) مراسم غسل تعمید پیروان دین مندائی در کنار رود کارون انجام شد. خاستگاه این دین در کنار رود کارون و بومی استان خوزستان بوده و همه مناسک آنان وابسته به این رود است. مندائیان یکتاپرست بوده و پیروان حضرت یحیی (ع) هستند. کتاب الهی آنان به زبان آرامی شرقی و اعمال مذهبی آنان در آب انجام می‌شود. برای انجام اعمال این عید مندائیان باید لباس‌های مخصوص بر تن کرده؛ غسل کرده، وارد آب شده و مراسم خاص عید را انجام داده و پس از آن دعا بخوانند. شغل اکثر آنان طلاسازی، زرگری، میناکاری و قایق سازی است.

عکاس : فاطمه رحیماویان

ش

تصویر نویسنده خوزتوریسم

غسل تعمید کودکان مندایی در اهواز

غسل تعمید کودکان مندایی در اهواز

مراسم غسل تعمید کودکان و نوزادان تازه متولد شده مندایی، در رودخانه کارون اهواز انجام شد. در آیین مندایی وقتی نوزاد به دنیا می‌آید باید یک غسل تعمید انجام دهد و با توجه به اینکه در ۲۶ تیرماه روز عید خلقت حضرت آدم به همراه ۳۶ ساعت اعتکاف است، نوزادان باید غسل اولیه را انجام داده باشند تا در این اعتکاف شرکت کنند. در آیین مندایی وقتی نوزاد به دنیا می‌آید بعد از گذشت یکماه از تولد باید غسل تعمید داده شود. مهمترین رکن دین مندایی آب است. در کتاب مقدس مندائیان یعنی "گنزا ربّا" بر اهمیت آب به عنوان منشاء حیات بطور ویژه تاکید شده است. دین مندایی یکی از قدیمی‌ترین ادیان یکتاپرست جهان محسوب می‌شود؛ با این وجود در مقایسه با دیگر ادیان، کمتر شناخته شده است. این افراد پیروان حضرت یحیی (ع) هستند که همچنان طبق مراسم خاصی فریضه دینی‌شان را به جا می‌آورند.

امین نظری

62611145_img_9260_nrfd.jpghttps://s8.uupload.ir/files/62611140_dsc09333_9fn2.jpg

تصویر نویسنده خوزتوریسم

تنوع رنگ و اصالت در پوشاک زنان بختیاری

تنوع رنگ و اصالت در پوشاک زنان بختیاری

یک طراح و مدرس لباس درمورد برخی از ویژگی های پوشاک زنان بختیاری توضیحاتی داد.

ایل‌ها و عشایر ایران، یکی از مهم‌ترین و در عین حال، متفاوت‌ترین اقشار جامعه به لحاظ زیست بوم، نوع و شیوه معاش و عملکرد‌های اجتماعی به شمار می‌روند و زنان، برجسته ترین و مؤثرترین عنصر و رنگ و بومی ایلات عشایر هستند به گونه‌ای که بدون زن، زندگی هویت و معنایی نخواهد داشت.

مناطق بختیاری نشین، یکی از مناطق وسیع ایران هستند که بعداً قسمت‌های وسیعی از آن، با توجه به پیشامد‌های خاص زمانه خود محدودتر شده است.

ایل بختیاری، قومی هستند که در استان‌های خوزستان، چهارمحال و بختیاری، لرستان و بخش‌هایی از اصفهان زندگی می‌کنند.

آن‌ها گروهی متمدن و شاخه‌ای از قوم لر هستند که در یکی از باستانی‌ترین نقاط ایران زندگی می‌کنند.

مسئله پوشاک و فرهنگ مربوط به آن در اقوام و جوامع مختلف ازجمله ایل بختیاری متفاوت است.

پوشش آن‌ها ریشه در اصالت قوم بختیاری و فرهنگ غنی آن‌ها دارد و علاوه بر زیبایی منحصربه فردش، از تنوع و گوناگونی خیره کننده‌ای داراست.

تکتم حسین زاده، طراح و مدرس لباس، درمورد پوشاک دختران و زنان بختیاری و ویژگی‌های آن بیان کرد: نوع پوشاک دختران و زنان بختیاری برحسب قرار گرفتن آن‌ها در موقعیت‌های مختلف، تغییر می‌یابد. این امر، نمادی از تحول و دگرگونی و ایفای نقش جدیدی است که در هر مرحله از زندگی بر دوش آن‌ها محول می‌شود.

به گفته این طراح لباس، پوشاک یکی از مهم‌ترین و بارزترین بعد فرهنگی و هویتی هر تمدن، ملت و ایلی است که با آن شناخته می‌شوند چرا که در ساختار هویتی یک جامعه، مؤلفه‌های زیادی نظیر زبان (گویش) و ادبیات، قصه‌ها و اساطیر، موسیقی، تاریخ و جغرافیا و پوشاک دخیل هستند. اما به نظر می‌رسد مهم‌ترین مؤلفه مرتبط با بحث هویت، پوشاک آن قوم یا ایل است.

سرجامه ها؛ لَچک، مینا و پیشانی بند- بند سوزن - چادر

تکتم حسین زاده اظهار کرد: در این دوره، زنان از سرپوش به نام «لَچک، مینا» و «پیشانی بند» استفاده می‌کنند.

لَچک انواع متنوعی مانند؛ لَچک منجوق دوزی، لَچک الماس نما، و لَچک ریالی دارند.

لَچک، سرپوشی است از دوتکه‌ی مستطیلی شکل رنگارنگ از جنس مخمل که آستر دارد. برش و دوخت لَچک از دو تکه پارچه‌ی ناهمرنگ است که قسمت جلو آن مخمل و تکه‌ی کوچک‌تر به شکل نیم دایره است و با پارچه‌های نازک تری به کلاهک دوخته می‌شود.

به گفته این طراح لباس، لچک معمولاً با منجوق، الماس، ریال، سکه، طلا و اشرفی یا ریاله‌ای نقره تزیین شده است. لَچک به وسیله‌ی دو بندینک زیر چانه گره زده می‌شود، دو طره بلند (گیسوان بلند) از فرق سر جدا و به چپ و راست صورت می‌برند و از زیر لچک می‌گذرانند.

او ادامه داد: زنان بختیاری قسمتی از مو‌های خود را در رشته‌های متعددی بافته و در عقب سر، آویزان می‌کنند و بخش دیگر را با چین و شکن در اطراف صورت و روی پیشانی قرار می‌دهند.

مینا

این مدرس لباس بیان کرد: مینا، تور حریر رنگارنگ و سبک با ابعاد مستطیل و عرض یک الی یک و نیم متر است، طول دو الی چهار متر که شانه و کتف، آرنج، سینه و کمر را می‌پوشاند و نقش‌های ساده‌ای دارد که بعد از دولا سه لا به لچک سنجاق می‌کنند و بقیه را روی شانه‌ها و پشت سر می‌اندازند و مو‌های جلوی سر را تاب می‌دهند و از زیر لچک بیرون می‌آورند و در پشت مینا پنهان می‌کنند. معمولاً انتهای مینا تا پشت پاشنه پا می‌رسد.

پیشانی بند

او ادامه داد: پیشانی بند: یک رشته باریک به طول دور سر و عرض چهار پنج انگشت است که روی پیشانی می‌بندند.

بند سوزن یا سیزن بن

به گفته این مدرس لباس، بند سوزن از پشت سر تا کمرگاه آویزان می‌شود. دو سر این ریسمان را که پر از مهره و زینت آلات دیگر است، به وسیله‌ی گیره یا دو سنجاق قفلی بر روی لچک محکم می‌کنند.

چادر

از جنس پارچه تور و گاهی مزین به تار‌ها و نقش ها، کناره‌های چادر اغلب دارای سکه وزر و زیور است.

تن جامه ها؛ جوِه یا جومه - یل یا کت

تکتم حسین زاده تصریح کرد: جوِه یا جومه یا همان پیراهن زنان با رنگ‌های مختلف از پارچه‌های الوان و ساتن است که روی شلوار قری می‌پوشند، معمولاً دارای برشی ساده، آستین راسته، یقه گردو جلو باز است با سه دکمه که بلندی آن تا پایین زانو و تا مچ پا می‌رسد و در دو نوع چاک‌دار و بدون چاک وجود دارد و سه دکمه بر آن می‌دوزند.

تنوع رنگ و اصالت در پوشاک زنان بختیاری

یل یا کت

جنس مخمل ساده یا گل‌دار گاهی با سردست مزین با یقه ایستاده و گاه خوابیده که روی پیراهن می‌پوشند.

پا جامه ها؛ شلوار قری - پا پوش

او گفت: شلوار قری، شلوار زن بختیاری به صورت دامنی پرچین با عرض یک متر و طول شش الی دوازده متر است، هرچه عرضش بیشتر باشد چین و قرش زیادتر است و برای نشست و برخاست، مناسب است.

آن را تخته تخته می‌دوزند و از لیف بالایش رشته‌ای پنبه‌ای (بند شلوار) رد می‌کنند و محکم گره می‌زنند تا حجم سنگین آن را تحمل کنند، این نوع شلوار را شلوار قری می‌گویند.

پا پوش

تکتم حسین زاده افزود: زنان بختیاری در گذشته گیوه می‌پوشیدند، ولی امروزه، پوشیدن گیوه در میان آن ها، دیگر معمول نیست. آن‌ها کفش چرمی رویه دار به رنگ مشکی می‌پوشند که به آن اُرسی می‌گویند.

///

تصویر نویسنده خوزتوریسم

«مانداییک» زبان رو به فراموشی

«مانداییک» زبان رو به فراموشی

زبانی که کمتر از ۱۰۰ نفر با آن صحبت می‌کنند«مانداییک» زبان رو به فراموشیزبان مندایی، زبانی است که پیروان حضرت یحیی (ع) به آن صحبت می‌کنند؛ یکتاپرستانی که آب مهم‌ترین رکن آیین آنهاست

یونسکو زبان‌ها و گویش‌های در خطر نابودی را به ۶گروه زبان‌های امن، زبان‌های باثبات ولی در معرض تهدید، زبان‌های آسیب‌پذیر، زبان‌های در معرض خطر، زبان‌های شدیداً در معرض خطر، زبان‌های کاملاً در معرض خطر و زبان‌های منقرض‌شده تقسیم کرده است. در این میان طبق اعلام اطلس زبان‌های در معرض خطر جهان، ۲۴ زبان یا گویش در ایران جزء آمار با خطر بالا هستند؛ ۲ زبان «لشان ددان» (آرامی) و «هولالولا» منقرض شده‌اند و در مجموع ‌۳ زبان «سنایا»، «مانداییک»، «کورشی» در شرایط بحرانی قرار دارند. در کل ایران فقط نزدیک به ۱۰۰ نفر از پیروان آیین مندایی به زبان مانداییک صحبت می‌کنند و اگر تلاشی برای حفظ آن صورت نگیرد، شاید چند سال دیگر این زبان در ایران وجود خارجی نداشته باشد.

«تا زمان خلقت حضرت آدم بیش از دو ماه مانده است» همان روزی که «صابئین» منداییِ پیروان حضرت یحیی (ع) در کنار آب‌های جاری، آیین غسل تعمید را برای آغاز سال نو در کنار رودخانه کارون برگزار می‌کنند. آن‌ها حالا جمعیت زیادی ندارند و فقط ۱۲ هزار نفرشان در ایران باقی مانده‌‌اند. شاید مهم‌ترین عامل به‌حاشیه‌رفتن زبان مندایی‌ها همین مسئله باشد؛ کاهش جمعیت و به دنبال آن صحبت به زبان غالب در خوزستان یعنی عربی و فارسی.
منداییان، یکتاپرستانی در اقلیت
برای اینکه بدانیم زبان مندایی چیست و از کجا آمده، بهتر است سری به گذشته مندایی‌ها بزنیم؛ یکتاپرستانی‌ که در مقایسه با دیگر ادیان کمتر شناخته شده‌اند.
چنان‌که «مسعود فروزنده»‌ تاریخ‌پژوه در مقاله «تحقیقی در دین صابئین مندایی» ذکر کرده است «مندا» به معنای علم، شناخت، ادراک یا عرفان، واژه‌­ای از زبان آرامی شرقی است و مندایی به‌معنای پیروان عرفان، پیروان علم الهی یا شناخت هستی.
دین مندایی حدود ۴ هزار سال پیش ظهور کرده است و یک مجموعه ادبی بزرگ تهیه‌شده در قرن هشت میلادی و کتیبه‌هایی گلی و سفالی متعلق به قرن چهارم میلادی از شواهد قدمت این دین است که روی آن‌ها به زبان آرامی، دربار منداییان اطلاعاتی ثبت شده.
وطن اصلی مندایی‌ها از ابتدا فلسطین بوده است، اما همزمان با ظهور عیسی مسیح (ع) مجبور به ترک فلسطین و سکونت در شهر «حران» در بین‌النهرین شدند. دومین مهاجرت بزرگ آن‌ها به جنوب عراق و همچنین منطقه خوزستان در ایران بوده است.
براساس آمارها در اوایل قرن ۲۰ میلادی حدود ۱ میلیون مندایی در ایران و عراق زندگی می‌کردند، اما امروز حدود ۷۰ هزار نفر در سراسر جهان هستند که جمعیت در ایران شاید به ۱۲ هزار نفر هم نرسد.

تنها خانواده‌ای که همچنان به زبان مندایی صحبت می‌کنند،‌ خانواده «چحیلی» هستند و بقیه مندایی‌ها اگر هم این زبان را بدانند، دانش‌شان کامل نیست و با هم به مندایی صحبت نمی‌کنند

فرزندان آب
برخی مندائیان را آخرین نمایندگان زنده آیین «گنوسی» -آیین گنوسی کیشی عرفانی و دارای عقایدی تلفیقی عهد ساسانی می‌دانند و برخی با اشاره به دیدگاه‌های این مذهب درباره نور و ظلمت، اهورا و اهریمن، بر تأثیرگذاری آیین مانوی و زرتشت بر این دین اشاره دارند.
در این آیین، مهم‌ترین رکن، آب است. در کتاب مقدس منداییان یعنی «گنزا ربا» بر اهمیت آب به عنوان منشأ حیات تأکید شده است و از‌این‌رو، منداییان علاوه‌بر اعیاد مذهبی، یک‌بار در هفته نیز در آب غسل می‌کنند. آب گرچه مهم است‌، اما منداییان از آبی که جاری و زنده است، استفاده می‌کنند و به‌همین دلیل همیشه در کنار رودخانه‌ها ساکن می‌شوند.
عید آن‌ها یا «دولا» ۲۶ تیر است، زیرا براساس اعتقاد پیروان آیین مندایی سال نو همزمان با این روز و خلقت حضرت آدم (ع) است. پیروان آیین مندایی ۲ روز آغازین سال نو خود را «دهوا ربا» به‌معنی عید بزرگ می‌نامند. صابئین قبل از عید بزرگ به نظافت خانه‌های خود می‌پردازند و برخی مراسم غسل تعمید را در ساحل شرقی کارون انجام می‌دهند و بعد از آن اعتکاف ۳۶ ساعته خود را آغاز می‌کنند.
منداییان، مندایی نمی‌دانند
شناخت دین مندایی، معرف زبان منداییک هم هست؛ زبانی که طبق اعلام اطلس زبان‌های در معرض خطر جهان، در کنار سنایا و کورشی در شرایط بحرانی قرار دارد و با انقراض فاصله‌ای ندارد.
زبان منداییک، مانداییک یا همان مندایی از گروه زبان‌های آرامی است که منداییان در عبادت‌، گفت‌وگو، نوشتن کتاب و گفت‌وگو با روحانیون مذهبی از آن استفاده می‌کنند.
با‌وجوداین،‌ «سعاد چحیلی» از پیروان این دین به «پیام ما» توضیح می‌دهد: تنها خانواده‌ای که همچنان به زبان مندایی صحبت می‌کنند،‌ خانواده «چحیلی» هستند و بقیه مندایی‌ها اگر هم این زبان را بدانند، دانش‌شان کامل نیست و با هم به مندایی صحبت نمی‌کنند.

استفادۀ کمتر از زبان بومی و محلی فرآیندی است که در کل ایران و دربارۀ همۀ زبان‌ها به‌صورت فراگیر در حال رخ دادن است و کرد و ترک و عرب هم به استفاده از فارسی گرایش پیدا کرده‌اند

گرچه انجمن صابئین مندایی کتاب‌هایی به این زبان منتشر کرده است و ماهنامه‌ «بیت‌مندا» هم با زبان و خط مندایی در میان پیروان این دین توزیع می‌شود، اما چحیلی معتقد است در اقلیت بودن و زندگی در کنار عرب‌ها و فارس‌ها موجب شده حالا زبان اکثر مندایی‌ها عربی و فارسی باشد، در شرایطی که خود عرب‌ها هم کم‌کم به فارسی تمایل پیدا می‌کنند.
او البته برای علاقه‌مندان و همچنین فرزندان منداییان کلاس آموزش زبان مندایی برگزار می‌کند. این کلاس‌ها اگرچه ابتدا با استقبال همراه است، اما بعد خلوت‌ می‌شود.
چحیلی می‌گوید که اصرار به استفاده از زبان مندایی در میان خانواده‌ها یکی از تلاش‌هایی است که برای حفظ زبان در ایران صورت می‌گیرد، اما این کافی نیست.
احیا در اروپا
گرچه زبان مندایی در ایران چندان مورد استفاده نیست، اما مهاجرت منداییان بعد از جنگ ایران و عراق در دهه ۶۰ و پراکنده شدن آن‌ها در کشورهای اروپایی و آمریکایی موجب‌شده مندایی در این قاره‌ها هم مورد توجه قرار گیرد.
«بهنام اسکندری‌» نویسنده خوزستانی که مطالعه‌های زیادی درباره منداییان داشته است به «پیام‌ ما» می‌گوید دانشگاه‌هایی در انگلستان، آلمان، سوئد و عراق در تلاش برای احیای این زبان، آن را آموزش می‌دهند؛ هرچند در ایران به آموزش آن اهمیت داده نمی‌شود.
اسکندری به این سؤال که وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی چه کاری برای احیای این زبان انجام داده است، این‌طور پاسخ می‌دهد: «وزارتخانه در روال عادی وظایف خود مانده است، چه برسد بخواهد کاری برای زبان بکند.»
او البته از تلاش برای تشکیل کرسی مندایی‌شناسی در اهواز طی سال‌های گذشته خبر می‌دهد که با مخالفت روبه‌رو شده و به نتیجه نرسیده است.
اسکندری با بیان اینکه حدود ۸۰ تا ۱۰۰ نفر از منداییان خوزستان به زبان مندایی صحبت می‌کنند، استفاده کمتر از زبان بومی و محلی را فرآیندی می‌داند که در کل ایران و درباره همه زبان‌ها به‌صورت فراگیر در حال رخ دادن است و ما شاهد هستیم کرد و ترک و عرب هم به استفاده از فارسی گرایش پیدا کرده‌اند.
او پیشنهادی هم برای حفظ و احیای این زبان دارد و آن تشکیل کرسی زبان‌شناسی مندایی در سطح ملی و برگزاری کلاس‌های آموزشی در سطح محلی است.

حروف مقدس

یحیی مدرسی و سهیلا احمدی در مقاله‌ای با عنوان «تأثیرپذیری واژگانی زبان مندایی از زبان‌های رایج در خوزستان» که زمستان ۱۳۹۸ در نشریه زبان‌شناخت منتشر شده بود، آورده است که زبان مندایی بیشترین میزان واژه‌های قرضی را از زبان فارسی به‌عنوان زبان معیار کشور ایران و زبان عربی به‌عنوان زبان رایج بخشی از مردم منطقه داراست و این واژه‌ها در روند انتقال از زبان مبدأ به زبان مندایی دچار تحولات آوایی نسبتاً قابل ملاحظه و تحولات معنایی محدودی شده‌اند و بیشترین میزان این واژه‌ها را در حوزه معنایی ابزار و اشیای مورد استفاده در زندگی روزمره شاهد هستیم. حروف مندایی از نگاه صابئین مندایی، مقدس‌­اند و هر یک، نیرویی از زندگی و نور دربردارند. به اعتقاد منداییان، یحیی الفبای مندایی یا «آباگادا» را در سن هفت‌سالگی از فرشته‌ای به نام «أنش اثرا» فراگرفته است که هر یک از آن‌ها معنایی دارد.
آ: کمال و نور و زندگی و آغاز و پایان هر چیز
با: پدربزرگ
گا: گبرئیل/ جبرئیل رسول
دا: راه و قانون
ها: حیات بزرگ
وا: چاه ویل برای هر کس که به دستور خداوند گوش فراندهد
زا: پرتو و نور کنش­مند
هه: چشم خداوند
طا: نیکی و خوبی
یا: روز
کا: تاج و اکلیل درخت مقدس آس (مُورد)
لا: زبانی ثناگوی
نا: نور
سا: مادر همه­ زندگی
أی: چشم و یا چشمه­ آب
با: درخت زندگی
صا: صدای نخست توئی
قا: سخن زندگی نخست توئی
شا: خورشید
آ: همان نخستین حرف است

منبع :

روزنامه پیام ما » شماره ۲۵۵۰ » پیام میراث

دین مندایی یا صابئین مندایی آیینی به قدمت حضرت آدم و معتقد به حضرت یحیی -  حقوق نیوز

تصویر نویسنده خوزتوریسم

مناسک خاص عید فطر در خوزستان / «معایده های بزرگ» در راه است

آیین سنتی معایده در اهواز

امسال به دلیل فروکش کردن بیماری کرونا، عید فطر مناسک و آئین‌های خود را باز می‌یابد و باید شاهد برگزاری معایده های بزرگ به مناسبت این روز در خوزستان باشیم.

عید فطر از جایگاه بالایی نزد مردم خوزستان به خصوص مردم عرب این استان برخوردار است و مردم در این روز، مراسم‌های بسیاری را برای وسعت و عمق بخشیدن به دوستی و مهربانی و انسانی دوستی را انجام می‌دهند.

عرب‌های خوزستان دو روز قبل از عید را «ام‌الوسخ» و یک روز مانده به عید را «ام‌الحلس» می‌نامند. «ام‌الوسخ» به معنای روز چرکین است. در این روز مردم عرب به نظافت خانه‌های خود می‌پردازند تا دستاویزی باشد برای خانه‌تکانی. این مردم با ایمان پس از یک ماه روزه‌داری در ضیافت الهی که حال معنوی خود را تغییر داده‌اند و خانه دل خود را حسابی تکانده‌اند اکنون برای ضیافت مهمانانشان در عید فطر خانه‌ها و منازل خود را برای فرارسیدن عید و اکرام مهمان تمیز و آماده می‌کنند. در واقع این مردم دل‌ها و خانه‌های خود را غبارروبی می‌کنند.

روز بعد از «ام‌الوسخ» را «ام‌الحلس» می‌نامند. «ام‌الحلس» نیز که نامی محلی و قدیمی است به معنای روز نظافت و رسیدگی شخصی است که در آن جوانان به ظاهر خود رسیدگی می‌کنند. همه مهیای رسیدن عید می‌شوند و حالا که بوی عیدی به مشام همه رسیده جوان و پیر، مرد و زن و حتی کودکان به نظافت شخصی می‌پردازند. البته واژه حلس دیگر کمتر به کار برده می‌شود. عرب‌های خوزستان برای خرید عید در روزهای پایانی ماه مبارک روانه بازار شده و از کوچک تا بزرگ لباس‌های جدید و نو می‌خرند.

دور ریختن کینه‌ها

ریش‌سفیدان و بزرگان هر خاندان این عید را بهترین زمان برای دور ریختن کینه‌ها و کدورت‌ها میان دو برادر یا آشنایانی که از یکدیگر کدورتی به دل داشته باشند می‌دانند و تلاش می‌کنند با آشتی دادن آنها بذر دوستی و محبت را در دل‌ها بکارند و فضا را برای عید مهیا می‌کنند.

پدر خانواده شب عید فطر، فطریه را کنار می‌گذارد تا نوع‌دوستی را در شب عید هم فراموش نکرده باشد. همه آماده رؤیت هلال ماه شوال می‌شوند، هلالی که دوری از پلشتی‌ها و زشتی‌ها و نزدیکی و روی آوردن به دوستی‌ها و زیبایی‌ها را پس از یک ماه ریاضت و دینداری به ارمغان می‌آورد.

هلال ماه شوال که رؤیت شد ابتدا اعضای خانواده به یکدیگر تبریک می‌گویند و بعد از آن پیرمردان، میان‌سالان و جوانان هر قبیله‌ای شب عید نزد خانواده‌هایی می‌روند که عزیزی را در طول این یک سال از دست داده‌اند تا عید را به بازماندگان تبریک بگویند و به آنها دلداری داده باشند.

صبح عید فطر مادر خانواده حلوایی با خرما و نوشیدنی داغ دارچین که جایگزین چای شده و موادش را از شب قبل آماده کرده درست می‌کند و آن را سر سفره آجیل عید فطر می‌گذارند تا با آن از مهمان پذیرایی کنند و پدر خانه خود را برای آمدن مهمان‌ها و استقبال از آنها آماده می‌کند.

پوشیدن لباس سنتی

صبح عید فطر جوانان هر منطقه و قبیله‌ای با همان لباس عربی دشداشه، چفیه و عگال به تمام همسایگان و آشنایان به صورت دسته‌جمعی سر می‌زنند و مهمان سفره رنگینی می‌شوند که در آن خانه‌ها پهن شده و کام خود را با شیرینی و حلوایی که مادر خانواده صبح روز عید پخته شیرین می‌کنند. خلاصه در خانه‌ها به روی تمام مهمانان باز است و می‌آیند و عید را تبریک می‌گویند

این جوانان سپس بنا به رسم عشایر خوزستان با «هوسه» و پایکوبی کوچه‌های محلات را طی می‌کنند و به منزل ریش‌سفیدان و بزرگان قبایل می‌روند و در مضیف (مکان پذیرایی) گرد هم می‌آیند. برخی در این مجلس به شعر سرایی می‌پردازند و صدای ترنم شعرهای شعبی به گوش می‌رسد. قهوه هم که پای ثابت تمام مراسم‌ها و جشن‌ها چه در غم و چه در شادی در میان عرب‌ها است. قهوه را برای تمام مهمانان آماده و تعارف می‌کنند و با آجیل کام خود را شیرین می‌کنند و تلخی قهوه را همان طور که تلخی زندگی را این روزها از یاد برده‌اند از بین می‌برند. در پایان عید دیدنی از هر خانه‌ای به کودکان آن خانه عیدی می‌دهند.

در روز عید فطر در خانه‌ها باز است و همسایه‌ها با گفتن «یا الله» و «عیدکم مبارک یا اهل البیت» وارد خانه‌ها شده و با گفتن جملاتی نظیر «عیدکم مبارک» و «ایامکم سعیده» و «الله ایعوده علیکم بخیر و عافیة» که ورد زبان کوچک و بزرگ و زن و مرد است به خانه همسایه‌ها می‌روند.

معایده یا همان عید دیدنی که مردم به خانه‌های همدیگر می‌روند یک سنت قدیمی است که در سال‌های اخیر به دلیل شیوع بیماری کرونا و توصیه‌های بهداشتی مراکز درمانی و همچنین شیوخ و علما برای پرهیز از برگزاری مراسم معایده، کم رنگ شده بود به نظر می‌رسد امسال با شکوه خاصی در استان برگزار شود و مردم به دلیل فروکش کردن کرونا می‌توانند معایده های بزرگی را برگزار کنند

تصویر نویسنده خوزتوریسم

آیین سنتی «گرگیعان» در اهواز وکارون

آیین سنتی «گرگیعان» در اهوازئ و کارون

هر سال همزمان با میلاد امام حسن مجتبی (ع) مراسم قدیمی و کهن «گرگیعان» برگزار می‌شود. «گرگیعان» یا «قرقیعان» نام یک آئین سنتی رایج بین مردم عرب استان خوزستان، در نیمه ماه رمضان توسط کودکان اجرا می‌شود. کودکان با پوشیدن لباس‌های نو و محلی یعنی دشداشه برای پسران و عبا برای دختران، به خانه‌های مختلف می‌روند و عیدی و شیرینی می‌گیرند.

«گرگیعان» جشنی کودکانه است که هر ساله در بین عرب‌های خوزستان در شب ۱۵ ماه رمضان و به یاد امام حسن (ع) اولین نوه پیامبر اسلام با شکوهی خاص برگزار می‌شود.

به گزارش خبرنگار مهر، «من در میان شما دو امانت نفیس و گرانبها می‌گذارم یکی کتاب خدا قرآن و دیگری عترت و اهل بیت خودم». این سخن پیامبر اسلام است. این حدیث شریف هر ساله در نیمه ماه رمضان با حضور پرشور مردم به خصوص کودکان در شب ۱۵ ماه رمضان در جشنی خیابانی و کودکانه که گرگیعان نام گرفته است، مصداق پیدا می‌کند.

آئین گرگیعان همه ساله به مناسبت میلاد امام حسن مجتبی (ع) در بسیاری از نقاط خوزستان به صورت مردمی برگزار می‌شود که در سال‌های اخیر در شهرهای مختلف خوزستان در مکانی خاص به صورت نمادین نیز برگزار می‌شود و مورد حمایت بسیاری از دوستاران اهل بیت قرار می‌گیرد.

«گرگیعان» نام جشنی کودکانه است که همزمان با شب میلاد امام حسن (ع) در اهواز و بسیاری از شهرهای خوزستان برپا می‌شود. در روز گرگیعان رسم است کودکان و نوجوانان بعد از اذان مغرب به کوچه‌ها بروند و هر کدام دو سنگ در دست گرفته و بر هم می‌کوبند و شعرهای مربوط به این آئین را تکرار می‌کنند.

همزمان با شعر گفتن، درِ خانه‌ها را می‌زنند و اهالی خانه شیرینی و شکلات‌های محلی در کیسه‌های کودکان می‌گذارند. اجرای مراسم گرگیعان همچون نام آن با سرودخوانی‌های مختلفی در بین مردم همراه‌است؛ برای نمونه کودکان با شعار «قرقیعان و قرقیعان بین اقصیر و رمضان» «قرقیعان و قرقیعان بین شعبان و رمضان» و همچنین شعارهای «انطونه حق‌الله یرضی علیکم‌الله» «حق خداوند را بدهید خداوند از شما راضی باشد» و «عطونا الله یعدیکم بیت مکه یودیکم» «به ما عیدی بدهید که خدا عیدی سفر مکه به شما بدهد» به کوچه‌ها روانه می‌شوند.

همچنین شعرهای «ماجینه یا ما جینه حل الکیس و انطینا» یعنی «آمدیم و آمدیم – در کیسه را باز کن و به ما عیدی و شیرینی بده» سروده می‌شود. اگر اهالی خانه در پشت بام باشند کودکان خطاب به آنها می‌گویند: «یا اهل سطوح تنطونه لو نروح» یعنی «ای افرادی که بالای پشت بام ایستاده‌اید، به ما عیدی میی دهید یا برویم؟

کودکان در این روز با کیسه‌هایی که به گردن آویزان می‌کنند به در خانه‌ها می‌روند و با سنگ‌هایی که در دست دارند و ضرب‌آهنگ سنگ‌ها نیز شعرخوانی می‌کنند. همسایه‌ها با شنیدنِ شعر و سنگ‌زدن‌های کودکان به در خانه‌ها می‌روند و با شیرینی، بادام و دیگر تنقلات از کودکان پذیرایی می‌کنند.

اما مشهور ترین شعر «گرگیعان و گرگیعان، الله یعطیکم رضعان» به معنای گرگیعان و گرگیعان خداوند به شما بچه عطا کند، است.

درباره وجه تسمیه این آئین گفته شده است که کلمهه «قرقیعان» از «قرع الباب» به معنای در زدن گرفته شده‌است. به این دلیل که کودکان در خانه‌ها را برای گرفتن شیرینی و عیدی می‌کوبند. نظر دیگری که درباره معنی «گرگیعان» آمده‌است این است که می‌گویند قرقیعان از کلمه «قرّه العین» گرفته شده است.

مراسم گرگیعان مصادف است با تولد امام حسن (ع) و خوشحالی حضرت محمد (ص) برای تولد اولین نوه اش، گفته شده که مردم برای عرض تبریک به امام علی (ع) و همسرش حضرت فاطمه زهرا «قره عین! قره عین!» گویان به در منزلشان می‌رفتند و کم‌کم به صورت آئینی هرساله در میان مسلمانان رواج پیدا کرد.

این آئین در کشورمان در خوزستان، بوشهر و حتی در کیش برگزار می‌شود. همچنین کشورهای همسایه شیعه نشین نیز این آئین را هرساله به صورت با شکوهی برگزار می‌کنند.

آئین گرگیعان سال ۱۳۹۵ در فهرست آثار ملی به عنوان میراث معنوی مردم عرب ایران به ثبت رسید؛ این آئین در بوشهر و هرمزگان با عنوان گرنگشو یا گره‌گشو، گرنگشو، قرقاعو و… شناخته می‌شود.

این جشنِ کودکانه را می‌توان بزرگ‌ترین جشن کودکانه کشور دانست و امیدوار است در آینده به یکی از ظرفیت‌های جذاب گردشگری کشور به ویژه برای علاقمندان به مردم شناسی تبدیل شود

عکس :سید خلیل موسوی/مهر

محمد آهنگر/فارس

گرگيعان آييني سنتي است كه هر ساله در شب پانزدهم ماه مبارك رمضان در مناطق عرب نشين خوزستان توسط كودكان اجرا مي شود.کودکان در حال آماده شدن برای آیین سنتی گرگیعان هستند  کودکان در خانه‌ها می‌روند تا عیدی این روزشان را بگیرند.کودکان برای جمع‌آوری عیدی به سوی کوچه روانه شده و با به صدا درآوردن در خانه‌ها اشعار «ماجینه یا ماجینه حل الکیس و انطینا» (آمدیم  و آمدیم – در کیسه را باز کن و به ما عیدی و شیرینی بده) را می‌خوانند.فانوس  یکی از نشانه‌های ماه مبارک رمضان در استان خوزستان است که کودکان در این مراسم به دست می گیرند کودکان در خانه‌ها اشعار «ماجینه یا ماجینه حل الکیس و انطینا» (آمدیم  و آمدیم – در کیسه را باز کن و به ما عیدی و شیرینی بده) را می‌خوانندجشن گرگیعان پیوندی میان فرهنگ‌های مختلف در خوزستان است و همبستگی آن‌ها را به نمایش می‌گذاردکودکان سنگ‌های کوچکی به دست می‌گیرند و در حالی که به سمت خانه‌ی همسایه‌ها راه می‌افتند، سنگ‌ها را به هم کوبیده و با ریتمی که بوجود می‌آید اشعاری را همنوایی می‌کنند.آیین گرگیعان در شهرستان کارون کودکان دو سنگی که در دست می‌گیرند، سازشان می‌شود و با کوباندن آن‌ها به هم، شعرهای مخصوص این روز را می‌خوانند. در این جشن کودکان نقش اصلی را ایفا می‌کنندآیین گرگیعان در شهرستان کارون صاحب خانه ها نیز كه به سنت هرساله این آیین واقف هستند معمولا از قبل تنقلات مختلفی از آجیل وشیرینی تدارك می بینند  و از کودکان پذیرایی می کنند کودکان دو سنگی که در دست می‌گیرند، سازشان می‌شود و با کوباندن آن‌ها به هم، شعرهای مخصوص این روز را می‌خوانند.«گرگیعان» نام جشنی کودکانه است که همزمان با شب میلاد امام حسن (ع) در اهواز و بسیاری از شهرهای خوزستان برپا می‌شود. کودکان در خانه‌ها می‌روند تا عیدی این روزشان را بگیرند.در اين مراسم، اهالي خانه ها به بچه ها كه هر يك سبدي را در دست دارد ، بادام ، شيريني و عيدي مي دهند.همسایه‌ها با شنیدنِ شعر و سنگ‌زدن‌های کودکان به در خانه‌ها می‌روند و با شیرینی، بادام و دیگر تنقلات از کودکان پذیرایی می‌کنندآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازدر اين مراسم، اهالي خانه ها به بچه ها كه هر يك سبدي را در دست دارد ، بادام ، شيريني و عيدي مي دهند.آیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازبچه‌های كوچك عرب خوزستان پس از افطار، لباس‌های محلی خود را پوشید و با شور و شعف به كوچه- پس‌كوچه‌های شهرها و روستاهای عرب‌نشین می‌روند آیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهوازآیین سنتی «گرگیعان» در شبیشه اهواز

تصویر نویسنده خوزتوریسم

«گرگیعان» جشنی کودکانه به یاد اولین نوه پیامبر اسلام

مهر گزارش می‌دهد؛

«گرگیعان» جشنی کودکانه به یاد اولین نوه پیامبر اسلام

«گرگیعان» جشنی کودکانه است که هر ساله در بین عرب‌های خوزستان در شب ۱۵ ماه رمضان و به یاد امام حسن (ع) اولین نوه پیامبر اسلام با شکوهی خاص برگزار می‌شود.

به گزارش خبرنگار مهر، «من در میان شما دو امانت نفیس و گرانبها می‌گذارم یکی کتاب خدا قرآن و دیگری عترت و اهل بیت خودم». این سخن پیامبر اسلام است. این حدیث شریف هر ساله در نیمه ماه رمضان با حضور پرشور مردم به خصوص کودکان در شب ۱۵ ماه رمضان در جشنی خیابانی و کودکانه که گرگیعان نام گرفته است، مصداق پیدا می‌کند.

آئین گرگیعان همه ساله به مناسبت میلاد امام حسن مجتبی (ع) در بسیاری از نقاط خوزستان به صورت مردمی برگزار می‌شود که در سال‌های اخیر در شهرهای مختلف خوزستان در مکانی خاص به صورت نمادین نیز برگزار می‌شود و مورد حمایت بسیاری از دوستاران اهل بیت قرار می‌گیرد.

«گرگیعان» نام جشنی کودکانه است که همزمان با شب میلاد امام حسن (ع) در اهواز و بسیاری از شهرهای خوزستان برپا می‌شود. در روز گرگیعان رسم است کودکان و نوجوانان بعد از اذان مغرب به کوچه‌ها بروند و هر کدام دو سنگ در دست گرفته و بر هم می‌کوبند و شعرهای مربوط به این آئین را تکرار می‌کنند.

همزمان با شعر گفتن، درِ خانه‌ها را می‌زنند و اهالی خانه شیرینی و شکلات‌های محلی در کیسه‌های کودکان می‌گذارند. اجرای مراسم گرگیعان همچون نام آن با سرودخوانی‌های مختلفی در بین مردم همراه‌است؛ برای نمونه کودکان با شعار «قرقیعان و قرقیعان بین اقصیر و رمضان» «قرقیعان و قرقیعان بین شعبان و رمضان» و همچنین شعارهای «انطونه حق‌الله یرضی علیکم‌الله» «حق خداوند را بدهید خداوند از شما راضی باشد» و «عطونا الله یعدیکم بیت مکه یودیکم» «به ما عیدی بدهید که خدا عیدی سفر مکه به شما بدهد» به کوچه‌ها روانه می‌شوند.

همچنین شعرهای «ماجینه یا ما جینه حل الکیس و انطینا» یعنی «آمدیم و آمدیم – در کیسه را باز کن و به ما عیدی و شیرینی بده» سروده می‌شود. اگر اهالی خانه در پشت بام باشند کودکان خطاب به آنها می‌گویند: «یا اهل سطوح تنطونه لو نروح» یعنی «ای افرادی که بالای پشت بام ایستاده‌اید، به ما عیدی میی دهید یا برویم؟

کودکان در این روز با کیسه‌هایی که به گردن آویزان می‌کنند به در خانه‌ها می‌روند و با سنگ‌هایی که در دست دارند و ضرب‌آهنگ سنگ‌ها نیز شعرخوانی می‌کنند. همسایه‌ها با شنیدنِ شعر و سنگ‌زدن‌های کودکان به در خانه‌ها می‌روند و با شیرینی، بادام و دیگر تنقلات از کودکان پذیرایی می‌کنند.

اما مشهور ترین شعر «گرگیعان و گرگیعان، الله یعطیکم رضعان» به معنای گرگیعان و گرگیعان خداوند به شما بچه عطا کند، است.

درباره وجه تسمیه این آئین گفته شده است که کلمهه «قرقیعان» از «قرع الباب» به معنای در زدن گرفته شده‌است. به این دلیل که کودکان در خانه‌ها را برای گرفتن شیرینی و عیدی می‌کوبند. نظر دیگری که درباره معنی «گرگیعان» آمده‌است این است که می‌گویند قرقیعان از کلمه «قرّه العین» گرفته شده است.

مراسم گرگیعان مصادف است با تولد امام حسن (ع) و خوشحالی حضرت محمد (ص) برای تولد اولین نوه اش، گفته شده که مردم برای عرض تبریک به امام علی (ع) و همسرش حضرت فاطمه زهرا «قره عین! قره عین!» گویان به در منزلشان می‌رفتند و کم‌کم به صورت آئینی هرساله در میان مسلمانان رواج پیدا کرد.

این آئین در کشورمان در خوزستان، بوشهر و حتی در کیش برگزار می‌شود. همچنین کشورهای همسایه شیعه نشین نیز این آئین را هرساله به صورت با شکوهی برگزار می‌کنند.

آئین گرگیعان سال ۱۳۹۵ در فهرست آثار ملی به عنوان میراث معنوی مردم عرب ایران به ثبت رسید؛ این آئین در بوشهر و هرمزگان با عنوان گرنگشو یا گره‌گشو، گرنگشو، قرقاعو و… شناخته می‌شود.

این جشنِ کودکانه را می‌توان بزرگ‌ترین جشن کودکانه کشور دانست و امیدوار است در آینده به یکی از ظرفیت‌های جذاب گردشگری کشور به ویژه برای علاقمندان به مردم شناسی تبدیل شود.

«گرگیعان» جشنی کودکان به یاد اولین نوه پیامبر اسلام«گرگیعان» جشنی کودکان به یاد اولین نوه پیامبر اسلام«گرگیعان» جشنی کودکان به یاد اولین نوه پیامبر اسلام«گرگیعان» جشنی کودکان به یاد اولین نوه پیامبر اسلام«گرگیعان» جشنی کودکان به یاد اولین نوه پیامبر اسلام«گرگیعان» جشنی کودکانه به یاد اولین نوه پیامبر اسلام«گرگیعان» جشنی کودکان به یاد اولین نوه پیامبر اسلام

تصویر نویسنده خوزتوریسم

دشت عقیلی

دشت عقیلی

گتوند شهرستانی با دشت‌های زیبا و فرهنگی غنی، در شمال استان خوزستان واقع شده است. این شهر با توجه به آب و هوای دلپذیر، جاذبه‌های طبیعی، فرهنگی، زیارتی و گردشگری، قابلیت زیادی در تبدیل شدن به یکی از قطب‌های گردشگری استان را دارا است. یکی از جاذبه‌های گردشگری این شهرستان، منطقه عقیلی است با۲۴ روستا و ۲ شهر و یک بیشه (جنگل) وسیع، در غرب شهرستان گتوند واقع است. مردم بومی این منطقه، ایل بختیاری هستند؛ ایلی اصیل با فرهنگی غنی که آداب و رسومی زیبا، لباس‌های رنگارنگ و مراسمات جذاب دارند. هرساله، ساکنان روستای کاظم جمال، با همت فاطمه فلامرزی، دهیار این روستا، با برپایی چادر‌های اقامتی، پذیرای گردشگران نوروزی هستند. آنان با برپایی چادر سیاه و فروش محصولات محلی، پوشیدن لباس‌های محلی، برگزاری مراسمات محلی همچون رقص محلی، دستمال بازی و رقص چوب، پخت نان‌های محلی همچون نان تیری و ... علاوه بر معرفی فرهنگ غنی خود، این بیشه سرسبز را نیز پذیرای مهمانان نوروزی می‌کنند. آنان همچنین، اسب اصیل عرب ایرانی، که مهد آن همین منطقه است را نیز به گردشگران معرفی می‌کنند. قبرستان‌های ایل بختیاری در گتوند، بسیار خاص هستند. مردم این ایل، عزیزان خود را در دشت‌های زیبای گل به خاک میسپارند؛ قبر‌ها سنگی بوده و با دست روی آن‌ها کنده کاری‌های زیبایی شده است. گتوند همچنین یک شهر زیارتی بوده و آرامگاه امام زاده محمد بین زید در این شهر، زائران زیادی را به خود جذب میکند.

عکاس : فاطمه رحیماویان

تصویر نویسنده خوزتوریسم

عروسی سنتی ایل بختیاری

عروسی سنتی ایل بختیاری

کشور ایران از دیرباز بستر همزیستی اقوام متنوعی بوده است. همزیستی که لازمه‌ی تداوم آن، آشنایی بیش از پیش فرهنگ‌ها با یکدیگر است. جامعه‌ی کوچک خانواده، نماد مهر و محبت جوامع بشری بشمار می‌رود. ازدواج در نظر ایرانیان امری مذهبی و عقد قراردادی، میان زن و شوهر است تا بدینوسیله زندگانی مشترک و بقای نسل آدمی تداوم یابد. در جریان این پیوند، آداب و رسوم خاصی شکل می‌گیرد که چگونگی آن با باورهای اهالی منطقه و رسوم رایج در فرهنگ‌های مختلف، ارتباطی تنگاتنگ دارد.

مراسم ازدواج یا در زبان عامیانه «عروسی»، مراسمی سنتی یا آیینی است که طی آن آغاز زندگی مشترک یک زوج، جشن گرفته می‌شود. این رسم در کشورها، فرهنگ‌ها، ادیان و مذاهب، گروه‌های قومی و حتی طبقات اجتماعی گوناگون به اشکال مختلفی برگزار می‌شود. مراسم عروسی در ایل بختیاری، نمونه‌ای زیبا و بی‌آلایش از یگانگی جان‌ها و اشتراک روح زندگی است. حتی مراسم عروسی در ایل بختیاری، در قلب طبیعت انجام می‌پذیرد تا تعهد آیین با تقدس طبیعت در هم بیامیزد.

ازدواج در بين عشاير بختياری بر پايه‌ی سنت‌های کهن، تحکيم روابط خويشاوندی، ايجاد همبستگی و گسترش تيره و طايفه است.

در آداب و رسوم ايل بختياری، موسيقی از جايگاه خاصی نزد افراد ايل برخوردار است و از موسيقی در تمام آيين‌های عروسی استفاده می‌شود.

امروزه لباس تور و سفيد رنگ براي عروس‌ها در بسياری از کشور‌ها و اقوام از جمله کشور ايران مرسوم است. با وجود فراگير شدن رنگ سفيد برای لباس عروسی، عروس‌های بختياری به لباس‌های ملی و سنتی خود وفادار مانده و همچنان از لباس‌های محلی و رنگ‌های شاد و زنده، برای لباس عروس استفاده می‌کنند.

مراسم ازدواج و عروسی بختیاری ها از آن دسته مراسم هایی است که توجه زیادی به آن می شود و بصورت مفصل و بسیار زیبا برگزار می‌شود.

در بين عشاير بختياری، مانند ديگر عشاير، نظر پدر، مادر و بزرگان (پيرزنان و پيرمردان و ريش‌سفيدان و...)، بعنوان ميراث‌داران فرهنگ بختياری محترم شمرده می‌شود. احترام به اين اشخاص و ضرورت حضورشان در مراسم مرتبط با ازدواج، سبب تسهيل در انجام امور شده و کار‌ها بشکل معقولانه‌تری انجام می‌گيرد. آن‌ها در تعيين ميزان مهريه و مبلغ شيربها، همچنين تهيه‌ي سياهه جهيزيه و تعيين زمان عقد و عروسی نقش مهمی ايفا می‌کنند.

یکی از رقص‌های معروف بختیاری‌ها دستمال بازی است که در روز عروسی انجام می شود. در این مراسم زنان، دختران و مردان در یک دایره قرار می گیرند و دو دستمال شروع می کنند به اجرای حرکت های گروهی، آن ها با لباس های رنگی حرکات یکسانی را اجرا می کنند و این حرکات یکی از به یادماندنی ترین بخش هایی است که در عروسی ها اجرا می شود.

برای چوب‌بازی دو چوب مختلف، نازک و ضخیم استفاده می‌شود. ترکه ، چوب نازکی از جنس درخت انار، بید و توت که آن را از شب قبل از شاخه جدا کرده و در آب می‌خیسانند تا دیرتر بشکند. درک چوب بلند و محکمی از چوب بلوط است که برای دفاع و دفع یورش حمله‌کننده از آن استفاده می‌شود.

برخی طوایف بختیاری بستن پول به شال عروس را نشان رزق و روزی می‌دانند.

یکی دیگر از مراسم در فرهنگ بختیاری، عمل کمربستن عروس است. زمانی که عروس میخواهد به خانه بخــت برود دستمال سفید یا رنگی (به جز مشکی) محتوی نان، سبزی، قند یا نبات و ... دور کمر او میبندند که این کار توسط برادر عروس و در صورت نبودن، دایی یا عمو و یا مردی که وابسته نزدیک عروس باشد انجام میگیرد. علت بستن کمربند توسـط پسر یا مرد به خاطـر این است که اولین بچه عروس پسـر به دنیا بیاید.

اوزی (هدیه) با یاری طایفه به‌ منظور کمک به زندگی عروس و داماد در صبح روز عروسی جمع شده و به داماد داده می‌شود.

در جشنها و شادیها مانند عروسی علاوه بر تزیین اسب با وسایل رایج در بین بختیاریها که اطراف سر و زین و دم اسب نصب میشوند غالبا عروس را سوار بر یک مادیان تزیین شده مینمایند و داماد افسار آن را میکشد و اگر مسیر طولانی باشد داماد نیز سوار بر یک اسب مرغوب شده و به منزل میروند.

امین نظری

t110622_62563077_IMG_3788.jpgc46993_62563058_IMG_3385.jpgz265788_62563057_IMG_3367.jpgf230451_62563049_IMG_3131.jpgx232846_62563059_IMG_3405.jpgh814125_62563083_IMG_3736.jpga017456_62563060_IMG_3370.jpgz856393_62563061_IMG_3448.jpga04333_62563054_IMG_3215.jpgg913787_62563051_IMG_3264.jpgd108587_62563047_IMG_3064.jpge433463_62563030_IMG_2872.jpgf917711_62563052_IMG_3259.jpgz1727_62563039_IMG_3032.jpgy750290_62563027_IMG_2836.jpgx480210_62563029_IMG_2940.jpgo950990_62563021_IMG_2808.jpg

معرفی رسانه

رسانه گردشگری و فرهنگی خوزستان


با مجوز رسمی نشر دیجیتال برخط
مرکز توسعه فناوری اطلاعات و رسانه های دیجیتال
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کشور

شماره مجوز: ۵۰/۲۲۹۰۶

شماره ثبت: ۱۰۱۸۷

کد شامد: ۱۲-۰-۶۵-۲۹۳۹۸۶-۱-۱

رسانه  تخصصی گردشگری و فرهنگی استان خوزستان
منتخب مرحله اول  جشنواره دزفول گرام ۹۷

برگزیده  و رتبه دوم در یازدهمین جشنواره ملی
رسانه های  دیجیتال کشور  سال ۹۸

برگزیده پویش زندگی از نو سال ۹۹

گروه رسانه ای گردشگری وفرهنگی خوزستان
رسانه ای برای  معرفی وشناخت جاذبه های.باستانی.تاریخی
طبیعی.مذهبی استان خوزستان

معرفی اقوام و فرهنگ ملی و محلی و آداب و رسوم اقوام

منتخب گزارشهای تصویری  و رویدادهای  خبری حوزه گردشگری و فرهنگی کشور و استان خوزستان از منابع معتبر خبرگزاریها استانی و کشوری

برگزاری همایش ها..کارگاه های آموزشی..نمایشگاه هاو جشنواره های درون استانی و برون استانی بامحوریت معرفی جاذبه های گردشگری و معرفی اقوام و فرهنگ ملی و محلی و آداب و رسوم اقوام خوزستان

مشاوره وراهنمایی به علاقه مندان و دانشجویان درحوزه گردشگری و فرهنگی

اراِیه کلیه خدمات گردشگری در استان خوزستان
برگزاری انواع تورهای گردشگری در سطح استان خوزستان

ارتباط با ما:
۰۹۱۶۶۰۶۲۱۱۳
۰۹۳۰۲۳۱۸۷۴۶
پیوندهاوشبکه های اجتماعی
logo-samandehi ................... > ................. شعار سال ۱۴۰۳  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=  height=

آمارگیر وبلاگ