رسانه تخصصی گردشگری و فرهنگی خوزستان

آرش نورآقایی در گفت‌وگو با میراث‌آریا:

توسعه گردشگری نیازمند آموزش و برنامه‌ریزی مدون است

اگر شهرداری با برنامه‌ریزی و آموزش پیش برود، شوشتر می‌تواند بسیار سریع رشد کند. مرمت سازه‌های آبی، ایجاد رستوران، کافه، موزه، فضاهای صنایع‌دستی و پیاده‌راه‌سازی می‌تواند هم بار ترافیکی را کم کند و هم مردم را به کنار کارون زیبا بکشاند.

آرش نورآقایی، مدیرمسئول مجله تخصصی گردشگری و میراث‌فرهنگی گیلگمش و راهنمای باسابقه گردشگری، در سفر اخیر خود به خوزستان و در گفت‌وگو با میراث‌آریا، شوشتر را شهری «در حال تغییر» توصیف کرد و گفت این شهر می‌تواند با برنامه‌ریزی و آموزش، به یکی از قطب‌های گردشگری کشور تبدیل شود.

نورآقایی که پس از سال‌ها دوباره تورهای گردشگری را با همراهی پرویز شجاعی به خوزستان آورده، گفت: این سفر برای من متفاوت‌تر از دفعات قبل بود. همیشه برای سخنرانی یا جلسات کاری می‌آمدم، اما حالا چند تور آورده‌ایم و تجربه‌ های جدید را رقم زدیم. در این سفر دیدم که راهنمایان جوان، حتی شاگردان سابق خودم، چقدر حرفه‌ای و گروهی کار می‌کنند و تلاش دارند فعالیت‌هایشان با توسعه پایدار هماهنگ باشد.

او دزفول را شهری دانست که «در حال گرفتن حق خود از گردشگری» است و افزود: خوزستان هنوز برنامه جامع گردشگری مدونی ندارد، اما شهرهایش خودشان دست‌به‌کار شده‌اند.

این پژوهشگر گردشگری با اشاره به وضعیت محوطه‌های جهانی استان گفت: شوشتر بعد از ثبت جهانی بسیار بهتر شده است. چغازنبیل، هفت‌تپه و شوش هم همین‌طور. نکته مهم این است که مدیریت از پایین به بالا در حال شکل‌گیری است؛ مردم پیشگام شده‌اند، نه دولت.

او حضور راهنمایان مقیم در سایت‌ها و نظم تازه در بازدیدها را نشانه‌ای از «ساختارمند شدن» گردشگری در منطقه دانست.

نورآقایی با تأکید بر اینکه شوشتر نیز «در حال گرفتن حق خود از گردشگری» است، گفت: پیش‌بینی می‌کنم شوشتر خیلی زودتر از اهواز و هم‌زمان با دزفول به جایگاه واقعی خود برسد. البته همه این‌ها نیازمند آموزش است. نحوه نگهداری، اطلاع‌رسانی و تولید محتوا در کل ایران باید به استانداردهای جهانی نزدیک شود.

او افزود: همین نهضت باید در ایذه، آبادان، باغملک، رامهرمز، هندیجان و دیگر شهرها هم اتفاق بیفتد.

نورآقایی با اشاره به حضور مردم در کنار سواحل رودخانه‌ و نیاز به تفریح سالم گفت: اگر شهرداری با برنامه‌ریزی و آموزش پیش برود، شوشتر می‌تواند بسیار سریع رشد کند. مرمت سازه‌های آبی، ایجاد رستوران، کافه، موزه، فضاهای صنایع‌دستی و پیاده‌راه‌سازی می‌تواند هم بار ترافیکی را کم کند و هم مردم را به کنار کارون زیبا بکشاند.

او تأکید کرد: ما قدم‌زدن، غروب و هوای خوب را نمی‌فروشیم؛ اما باید این‌ها را اقتصادی کنیم تا به شهر کمک کند.

نورآقایی موسیقی را یکی از ریشه‌دارترین ظرفیت‌های شوشتر دانست و گفت: شوشتر می‌تواند پاتوق جشنواره‌های محلی و ملی موسیقی اقوام شود. حتی می‌توان موزه موسیقی یا موزه زنده موسیقی ایجاد کرد و گروه‌های کوچک محلی از خراسان، گیلان، مازندران و دیگر مناطق را دعوت کرد.

او پیشنهاد داد: لازم نیست پروژه‌های بزرگ اجرا شود. یک شب‌نشینی حرفه‌ای با فروش بلیت، چند اقامتگاه، یک کافه و برنامه‌ریزی درست می‌تواند شوشتر را به برند موسیقی اقوام تبدیل کند.

نورآقایی با اشاره به تجربه موفق کاشان گفت: کاشان زمانی شهر خلاق معماری شد که رقبای بزرگی مثل یزد، شیراز و اصفهان داشت. اما با مرمت و برنامه‌ریزی توانست برند شود. شوشتر اگر نگاه حرفه‌ای داشته باشد می‌تواند همین مسیر را در حوزه موسیقی و گردشگری طی کند

گزارش مجتبی گهستونی /میراث آریا

*آیین رونمایی ویراست جدید کتاب ارزشمند «واژه‌نامه‌ای از گویش شوشترى»، اثر استاد زنده‌یاد محمدباقر نیرومند* در سرای جهانی افضل شوشتر برگزار شد

*کتاب واژه نامه ای از گویش شوشتری ، گنجینه‌ای ارزشمند از فرهنگ واژگان شوشترى با بیش از ۵۰۰۰ سرواژه است که در ویراست جدید، علاوه بر تایپ دقیق، ویرایش و آوانگاری چاپ دست‌نویس قدیمی، پیوست‌هایی برگرفته از متن واژه‌نامه شامل نمونه‌ای از اشعار و ضرب‌المثل‌های بومی، بازی‌های محلی و اوزان قدیمی شوشتر به انتهای کتاب افزوده شده است‌که طی آیینی با حضور از هنرمندان،شاعران و جمعی از فرهیختگان و علاقه مندان به فرهنگ و هنر استان خوزستان و شوشتر در تاریخ ۱۲ دی ماه ۱۴۰۴ در سرای جهانی افضل شوشتر برگزار شد

استاد محمدباقر نیرومند فرزند اسماعیل فرزند آیت‌الله حاج شیخ جعفر شوشتری متولّد ۱۲۷۸ هجری شمسی در شوشتر دارای معلومات قدیم شامل صرف و نحو عربی، ادبیات فارسی، منطق، فقه و اصول و آشنایی مختصری با فن عکاسی و خط نسخ و نظم ابیات است که مقدمات عربی را نزد دانشمند جلیل مرحول سیّد جلال الدین جزایری و و ادبیات را نزد دانشمند مورخ سید نورالدین امام و منطق و فلسفه را از محضر مرحوم آیت الله شیخ محمد کاظم شریعت فرا گرفته و خط نسخ را نزد مرحوم سید محمد باقر حکیم تمرین کرده است.

ایشان در سال ۱۳۰۴ شمسی به استخدام وزارت آموزش و پرورش که در آن زمان وزارت معارف و صنایع مستظرفه نامیده میشد درآمد. از همان تاریخ به تعلیم و تربیت فرزندان این کشور پرداخت و این شغل مقدس را در مقاطع مختلف اهواز تحصیلی، اداری تا سال ۱۳۳۱ در شوشتر ادامه داد و در اواخر ۱۳۳۱به اهواز منتقل و به کارهای اداری، آموزشی در اهواز پرداخت تا اینکه در مهر ماه سال ۱۳۳۷ به افتخار بازنشستگی نائل آمد.

استاد محمد باقر نیرومند ضمن عهده دار بودن مسئولیت فرهنگی از کتابت، تصنیف و تالیف و ترجمه نیز غافل نبودند کتابهائی که بخط آن مرحوم نوشته شده عبارتند از:

۱ . کتابت قرآن کریم که در سال ۱۳۵۶ به چاپ رسید.

۲ . قرآن کریم با ترجمه که هنوز به چاپ نرسیده است.

3 . کتاب لب التواریخ تالیف یحیی بن عبداللطیف قزوینی که در مرداد ماه سال ۱۳۵۳ چاپ و منتشر شده است.

۴.. کتاب راهی بسوی دین تالیف بانو مریم محمدی که در سال ۱۳۵۵ به چاپ رسید.

۵. منتخب دیوان رجا سروده آیت الله حاج سید ابراهیم محمدی شوشتری که در سال ۱۳۵۱چاپ و منتشر شده است.

۶. کتاب تذکره شوشتر تالیف مرحوم سید عبدالله جزایری که در سال ۱۳۴۸ چاپ و منتشر گردیده

۷ . کتاب غزلیات لسان الغیب حافظ شیرازی که در اثر بیماری و بستری شدن ایشان متاسفانه ناتمام ماند.

۸. کتاب اشعار محلی خوزستان اثر طبع شعرای خوزستان به زبان محلی که در سال ۱۳۴۹ چاپ و منتشر شده است.

گزارش : ابوالفضل مهدی پور

عکس: ریحانه سید عطار

رونمایی از پوستر چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر با تصویری از «شیر سنگی»

پوستر چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر با الهام از تصویری از فیلم ماندگار «شیر سنگی» به کارگردانی مسعود جعفری‌جوزانی رونمایی شد.

به گزارش میراث آریا به نقل از واحد ارتباطات و رسانه چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر، پوستر این دوره از جشنواره که طراحی آن را مهدی دوایی بر عهده داشته، با نگاهی به یکی از آثار شاخص تاریخ سینمای ایران شکل گرفته و تصویری از فیلم «شیر سنگی» را در کانون توجه قرار داده است؛ فیلمی که به‌عنوان یکی از نمادهای هویت‌محور و ریشه‌دار سینمای ایران شناخته می‌شود.

انتخاب «شیر سنگی» برای پوستر چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر، اشاره‌ای معنادار به پیوند سینمای امروز با میراث فرهنگی، تاریخی و اسطوره‌ای ایران دارد و نشانه‌ای از توجه جشنواره به بازخوانی هویت ملی در آثار سینمایی است.

فیلم سینمایی «شیرسنگی» محصول سال ۱۳۶۵ است که هنرمندانی چون عزت‌الله انتظامی، علی نصیریان، ولی‌الله شیراندامی، علیرضا شجاع‌نوری، اصغر همت، حمید جبلی، احمد هاشمی، شمسی فضل‌اللهی، سوگند رحمانی، عطاءالله زاهد و بهزاد رحیم‌خانی مقابل دوربین محمود کلاری نقش آفرینی کرده اند.

داستان از آنجا شروع می شود که جسد یک انگلیسی که با داس کشته شده، در منطقه‌ی‌ «بختیاری»، روی لوله‌های نفت پیدا می‌شود. «کوهیار» پسر رییس طایفه‌ «علی‌یار» و «خدامراد»، که مجسمه‌ی شیر سنگی می‌سازد، جسد را می‌بینند و دفن می‌کنند. مأموری به ‌نام «عامری» برای پیگیری قتل و دستگیری قاتل به منطقه اعزام می‌شود. یک دیپلمات انگلیسی نیز او را راهنمایی می‌کند

خوزستان؛ سرزمین ظرفیت‌های بی‌بدیل برای ژئوپارک جهانی و گردشگری طبیعی است/ ضعف آموزش راهنمایان محلی؛ چالش بزرگ گردشگری طبیعی/ درختان کهنسال خوزستان؛ میراثی برای ثبت جهانی

مدرس و راهنمای تخصصی حوزه اکوتوریسم، خوزستان را به یک «فیلم شاهکار» تشبیه کرد و گفت: وقتی درباره خوزستان صحبت می‌کنیم، انگار یکی از بهترین فیلم‌های جهان را تماشا می‌کنیم. هر گوشه از این استان یک ویژگی منحصر به فرد از آبشارهای عظیم و دره‌های عمیق گرفته تا نقش‌های باستانی و فسیل‌های شگفت‌انگیز دارد.

رضا علی‌اصل، مدرس و راهنمای تخصصی حوزه اکوتوریسم، در گفت‌وگو با میراث آریا، استان خوزستان را یکی از بی‌نظیرترین مناطق ایران در حوزه گردشگری طبیعی و زیست‌محیطی معرفی و تأکید کرد که این استان شایستگی تبدیل شدن به یک ژئوپارک جهانی را دارد.

او با اشاره به جایگاه ویژه خوزستان در حوزه پرنده‌نگری گفت: تنوع و تعداد پرندگان در این استان به حدی است که در جلسات وزارت میراث فرهنگی پیشنهاد شد خوزستان به مرکزیت پرنده‌نگری ایران تبدیل شود. تالاب‌های گسترده و زیستگاه‌های متنوع، این استان را به یکی از قطب‌های بالقوه گردشگری طبیعی کشور بدل کرده است.

علی‌اصل افزود: اکوسیستم‌های خوزستان از زاگرس مرتفع تا ماسه‌زارهای الباجی، از جنگل‌های بلوط تا تالاب‌های پرآب، هر کدام یک ظرفیت ویژه برای معرفی به گردشگران دارند. در دزفول گونه‌های جدید جانوری کشف شده و درختان کهنسال در نقاط مختلف استان می‌توانند در پرونده ثبت جهانی یونسکو قرار گیرند.

او خوزستان را به یک «فیلم شاهکار» تشبیه کرد و گفت: وقتی درباره خوزستان صحبت می‌کنیم، انگار یکی از بهترین فیلم‌های جهان را تماشا می‌کنیم. هر گوشه از این استان یک ویژگی منحصر به فرد دارد؛ از آبشارهای عظیم و دره‌های عمیق گرفته تا نقش‌های باستانی و فسیل‌های شگفت‌انگیز.

با این حال، علی‌اصل عملکرد استان در حوزه آموزش و تربیت راهنمایان محلی را ضعیف دانست و تصریح کرد: تعداد راهنمایان توانمند در حوزه طبیعت‌گردی بسیار محدود است. جامعه محلی با وجود غنای فرهنگی و قومی، هنوز آموزش‌های لازم را دریافت نکرده و این ضعف می‌تواند مانع بهره‌برداری درست از ظرفیت‌های طبیعی استان شود.

مدرس و راهنمای تخصصی حوزه اکوتوریسم تأکید کرد: برای تحقق جایگاه واقعی خوزستان در گردشگری طبیعی، باید برنامه‌های آموزشی ویژه‌ای برای راهنمایان محلی طراحی شود تا بتوانند نقش مؤثری در حفاظت و معرفی این گنجینه‌ها ایفا کنند. اگر استانداری و وزارت میراث فرهنگی پای کار بیایند، ظرف دو تا سه سال می‌توان شاهد ثبت ژئوپارک جهانی خوزستان بود.

این فعال حوزه ثبت و حفاظت از میراث طبیعی با یادآوری اینکه خوزستان با تالاب‌ها، جنگل‌ها، درختان کهنسال، پرندگان متنوع، فسیل‌های باستانی و اکوسیستم‌های کم‌نظیر، یکی از استان‌های ممتاز ایران در حوزه گردشگری طبیعی است گفت اما برای تبدیل این ظرفیت‌ها به فرصت‌های پایدار، نیازمند حمایت نهادی، آموزش راهنمایان محلی و برنامه‌ریزی منسجم است تا بتواند جایگاه شایسته خود را در سطح ملی و جهانی به دست آورد.

رودخانه «بهمنشیر»

جزیره آبادان در جنوب غرب ایران و استان خوزستان واقع شده است و از دو سمت توسط رودخانه‌های بزرگ اروند و بهمنشیر احاطه شده است که در گویش محلی به رودخانه (شط) گفته می‌شود.
رودخانه کارون پس از رسیدن به خرمشهر به 2 شاخه تقسیم می‌شود، شاخه اول به اروندرود، سپس اروندرود نیز به خلیج فارس میریزد.
شاخه دوم، رودخانه بهمنشیر را تشکیل می‌دهد که حدود 90 کیلومتر طول دارد و آب کارون را به سمت خلیج فارس منتقل می‌کند، ساحل بهمنشیر از سر سبزترین و خرما خیزترین نخلستان‌های ایران به شمار میرود که با دارا بودن خاک آبرفتی حاصلخیز و آب مناسب از دیرباز محل تولید مرغوبترین خرماهای ایران بوده است.
در سال‌های اخیر به دلیل سد سازی غیر اصولی و خشکسالی و کشاورزی سنتی و ورود پس آب‌های شور و حاوی سموم از برخی مزارع کشاورزی بالادست کارون، مشکلات زیادی از جمله کم شدن سطح آب بهمنشیر و غلبه آب شور دریا بر میزان آب رودخانه و در نتیجه شوری بالای آب این رودخانه و تاثیر منفی بر کشاورزی و نخلستان‌های منطقه گذاشته است.

مدیر بخش مکتوب جشنواره چندرسانه‌ای میراث‌ فرهنگی:

میراث فرهنگی زمانی حفظ می‌شود که به باور عمومی تبدیل شود

مدیر بخش مکتوب چهارمین جشنواره چندرسانه‌ای میراث‌ فرهنگی، ایجاد باور جمعی نسبت به ضرورت میراث فرهنگی را هدف اصلی این جشنواره عنوان کرد و گفت: با وجود آنکه بیشتر لایه‌های اجتماعی خود را علاقه‌مند یا دغدغه‌مند میراث می‌دانند، اما در عمل، میراث فرهنگی هنوز به‌ عنوان امری بیرونی تلقی می‌شود.

فاطمه داوری، مدیر بخش مکتوب چهارمین جشنواره چندرسانه‌ای میراث‌ فرهنگی، با اشاره به ماهیت شکل‌گیری میراث فرهنگی، به ایسنا گفت: اگر به فرآیند خلق میراث فرهنگی توجه کنیم، درمی‌یابیم که میراث ذاتاً به‌دست مردم شکل گرفته است، اما با گذر زمان، مفهوم «میراث» به خود گرفته و امروز هدف اصلی از حفاظت آن، بازگرداندن میراث به متن زندگی مردم و جامعه است، به‌گونه‌ای که دوباره خوانش شود، دیده و شنیده شود.

او افزود: این خوانش، رکن اصلی معرفی و حفاظت از میراث فرهنگی است و تحقق آن بدون ابزارهای واسط امکان‌پذیر نیست. ابزارهایی که بتوانند با زبان‌ها و شیوه‌های مختلف، میراث را برای گروه‌های گوناگون اجتماعی تبیین کنند. در این میان، رسانه در مفهوم گسترده خود ــ چه در قالب‌های سنتی و چه در قالب‌های نوین ــ نقشی اجتناب‌ناپذیر دارد؛ چراکه بدون این حلقه واسط، هدف اصلی حفاظت از میراث فرهنگی که همانا به‌کارگیری آن در خدمت جامعه امروز و ارتقای کیفیت زندگی است، محقق نخواهد شد.

داوری با طرح این پرسش که آیا جامعه، میراث فرهنگی را امری بیرونی می‌داند یا درونی؟ اظهار کرد: با وجود آنکه اغلب لایه‌های اجتماعی خود را علاقه‌مند یا دغدغه‌مند میراث می‌دانند، اما در عمل، میراث فرهنگی هنوز به‌عنوان امری بیرونی تلقی می‌شود، چیزی که «خوب است وجود داشته باشد»، اما نه بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره.

او بیان کرد: به اعتقاد من، هدف اصلی این جشنواره دقیقاً تغییر همین نگاه است، اینکه میراث فرهنگی از یک موضوع بیرونی و قابل تماشا، به امری درونی و زیسته تبدیل شود. ما در بستر میراث فرهنگی زندگی می‌کنیم و بسیاری از ویژگی‌های زندگی امروزمان، ریشه در همین میراث دارد، اما یا آن را به‌درستی نشناخته‌ایم یا به‌اندازه کافی از آن بهره نگرفته‌ایم.

مدیر بخش مکتوب جشنواره چند رسانه‌ای میراث فرهنگی افزود: این جشنواره می‌کوشد این آگاهی را ایجاد کند که تک‌تک ما، فارغ از جایگاه و موقعیت اجتماعی‌مان، در یک تداوم تاریخی زندگی می‌کنیم که نام آن میراث فرهنگی است. قرار است میراث از موضوعی که صرفاً به آن افتخار می‌کنیم، به ضرورتی بدیهی برای ادامه حیات جامعه تبدیل شود.

داوری با اشاره به نقش فردی مردم در حفاظت از میراث فرهنگی، گفت: زمانی که این درک شکل بگیرد، دیگر منتظر نخواهیم ماند تا نهادی بیرونی از میراث حفاظت کند. هر یک از ما، در هر شغلی که داریم، بازیگر اصلی این میدان هستیم. برای مثال، یک کشاورز در شیوه بهره‌برداری از زمین و مدیریت منابع آب، یا یک مهندس راه‌سازی و سدسازی، همگی در مواجهه با میراث فرهنگی نقش دارند؛ چراکه بسیاری از این نظام‌ها، حاصل تجربه و دانشی است که نسل‌های پیشین خلق و حفظ کرده‌اند.

او ادامه داد: آنچه جشنواره می‌خواهد بر آن تأکید کند، این است که میراث فرهنگی نه امری بیرون از ما، بلکه بخشی از زیست روزمره ماست و همه مردم در حفظ و تداوم آن نقش دارند. به همین دلیل، نباید خود را از این مسئولیت کنار بکشیم.

داوری در ادامه با اشاره به تفاوت بنیادین این جشنواره با دیگر رویدادهای فرهنگی و هنری گفت: برخلاف تصور رایج، این جشنواره قرار نیست صرفاً محلی برای تبادل دانش باشد، بلکه هدف اصلی آن انتقال «باورمندی» است. ممکن است میزان آگاهی فردی نسبت به یک موضوع کم باشد، اما باور به اهمیت آن می‌تواند بسیار عمیق و اثرگذار باشد. اگر سیاست‌گذاران و برگزارکنندگان جشنواره به این ظرافت توجه کنند، می‌توانند به پایداری اهداف جشنواره کمک کنند.

مدیر بخش مکتوب چهارمین جشنواره چندرسانه‌ای میرا ث‌فرهنگی اظهار کرد: بخش‌بندی‌های امسال جشنواره نشان می‌دهد که ساختار آن به ظرفیت‌های اجتماعی و رسانه‌ای حوزه میراث فرهنگی نزدیک‌تر شده و گستره مفهومی جشنواره به‌درستی شناسایی شده است. به نظر من، جشنواره امسال توانسته گستره خود را پیدا کند و امید می‌رود در دوره‌های آینده، ضمن حفظ این وسعت، عمق بیشتری به بخش‌های مختلف آن داده شود.

به مناسبت سال نو میلادی؛

گزارشی از کلیسای مسیحیان کلدانی_ آشوری کاتولیک اهواز

کلیسا در استان خوزستان قدمتی صدساله دارد. در شهرهای مختلفی از جمله اهواز، آبادان، اندیمشک و هفتکل هنوز کلیساها به عنوان نمادی از حضور مسیحیان در ایران وجود دارند.

بشهر اهواز به عنوان مرکز استان خوزستان دارای سه کلیسا است. یکی از این سه، کلیسای مسیحیان کلدانی_ آشوری کاتولیک یا همان کلیسای "مارشمعون" است.

این کلیسا بیش از یکصد سال قدمت دارد که توسط کشیش فیلیپوس در سال ۱۹۶۴ تجدید بنا شد.

تا قبل از ۱۹۶۴، این کلیسا یک بنای کوچک بود که به دلیل مهاجرت مسیحیان کلدانی_ آشوری به اهواز به‌منظور اشتغال در صنایع نفتی و طرح‌های سدسازی و تبدیل این کلیسا به محلی برای استقرار خلیفه‌گری مستقل باید توسعه می‌یافت تا جوابگوی خانوارهای متعدد کلدانی و آشوری که در محلات مختلف اهواز سکونت داشتند باشد.

عکس‌های قدیمی و برجای مانده از این کلیسا گویای آن است که این کلیسا از یک درب کوچک با سردری سنگی برخوردار بود که در سال ۱۹۶۴ و در نتیجه‌ تجدیدبنا بزرگتر می‌شود تا تردد افراد ساده‌تر شود. بنای اصلی کلیسا از یک تالار اصلی، صحن مقدس، دو اتاق جانبی و یک بالکن برخوردار است. در محوطه کلیسا همچنین بناهای جانبی برای انجام امور اداری و نیز کتابخانه، سالن اجتماعات و اقامت وجود دارد. کلیسای مسیحیان کلدانی آشوری کاتولیک اهواز در سال ۱۳۹۴ مرمت شد و برخوردار از ویژگی‌های ثبت بنا است.

به بهانه آغاز سال نو میلادی نگاهی خواهیم داشت به تصاویری از این بنای صدساله.

نرگس که می‌روید امید شکوفه می‌زند؛ قصه‌ای طلایی از خاک، عطر و آینده

در حالیکه خوزستان یکی از قطب‌های گل نرگس است، توسعه صنایع فرآوری، صادرات وگردشگری مرتبط با این محصول می‌تواند آن را از یک تولید سنتی به یک زنجیره اقتصادی سودآور واشتغال‌زا تبدیل کند.

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها - محراب علوی: در دل زمستان‌های معتدل خوزستان، جایی که خاک و آفتاب و آب، دست در دست هم داده‌اند، گلی می‌روید که تنها یک محصول کشاورزی نیست؛ نرگس، روایتگر تاریخ، فرهنگ، اقتصاد و عطر هویت این سرزمین است. نرگس‌زارهای خوزستان، به‌ویژه در بهبهان، نه‌تنها چشم‌اندازی کم‌نظیر از زیبایی طبیعت را پیش روی گردشگران می‌گشاید، بلکه ظرفیتی راهبردی برای ایجاد ارزش افزوده، توسعه صنایع تبدیلی، ارزآوری و اشتغال پایدار به شمار می‌رود.

امروز، در شرایطی که اقتصاد کشاورزی نیازمند عبور از خام‌فروشی و حرکت به‌سوی زنجیره ارزش، برندسازی و پیوند با گردشگری است، گل نرگس می‌تواند به یکی از نمادهای اقتصاد سبز خوزستان بدل شود. در همین راستا، گفتگویی تفصیلی با جواد سلطانی کاظمی، رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان خوزستان انجام داده‌ایم تا ابعاد مختلف این ظرفیت کم‌نظیر، از تولید و صادرات گرفته تا گردشگری و صنایع وابسته، مورد واکاوی قرار گیرد.

گزارش کامل در ادامه نوشته

موزه شوش

موزه شوش در جوار قلعه و محوطه باستانی شوش در استان خوزستان واقع شده است و يکی از مهم‌ترين موزه‌های اشيای ايران باستان و از جمله مکان های دیدنی شوش به‌ شمار می‌رود این موزه به منظور به نمايش گذاردن اشياء تاريخي بدست آمده از كاوش‌هاي باستان‌شناسي در دهه‌ي چهل خورشيدي بنا شده است.

در سال 1345 هجری شمسی ساخت موزه شوش جهت نمایش آثار بدست آمده در طول قریب 160 سال کاوشهای باستانشناسی شوش درون باغ با صفایی با زیربنای 550 مترمربع به اتمام رسید و بعدها با اضافه کردن 2 سالن به 4 سالن قبلی به فعالیت خود ادامه داد. در سال 1359 با شروع جنگ تحمیلی موزه تعطیل می شود. در طی این مدت یکبار تعمیر و بطور غیررسمی به فعالیت ادامه داده ولی بعد از مدتی مجدداً تعطیل می گردد. تعمیرات کلی موزه وافزایش متراژ بنا ( اضافه شدن دو سالن جنبی ) از سال 1377 شروع شد و اینک موزه با اشیاء متنوعی از هزاره پنجم پیش از میلاد تا دوران قاجار و آجرنوشته ها در شش سالن آماده نمایش می باشد. باغ موزه شوش نیز با مساحتی معادل 8هزار متر مربع در جوار محوطه تاریخی شوش واقع شده است که پس از افتتاح موزه در خرداد ماه 1383 برای رفاه بیشتر بازدید کنندگان داخلی و خارجی نیاز به احیای کامل داشت . این پروژه با اعتباری معادل یک میلیارد و دویست میلیون ریال آغاز گردید که در سال 86 به طور رسمی افتتاح شد و اکنون به عنوان یکی از مهمترین موزه های روباز کشور منصوب می شود .
موزه شوش یکی از مهمترین موزه های ایران است. این موزه که در میان باغی بزرگ ساخته شده است، دارای شش تالار بزرگ است و آثار به نمایش درآمده در آن حاصل بخشی از حفاریهای منطقه شوش و چغازنبیل می باشد. آثار این موزه به دوره پیش از تمدن عیلام تا دوران پس از اسلام تعلق دارد.

خوانشی باستان‌شناختی از مرگ و پس از مرگ در فرهنگ ایلام باستان

نشست تخصصی با موضوع خوانش باستان‌شناختی از مرگ و جهان پس از مرگ در فرهنگ ایران باستان بر پایه کاوش‌های شوش امروز چهارشنبه ۱۰ دی‌ماه در قلعه باستان‌شناسی شوش برگزار شد.

به‌گزارش خبرنگار میراث‌آریا، سخنران این نشست تخصصی، علی زلقی پژوهشگر پسا دکترای، انستیتوی باستان‌شناسی غرب آسیا از دانشگاه ماینز آلمان بود.

زلقی در این نشست تخصصی به بررسی مرگ و دنیای پس از مرگ در ایلام باستان پرداخت و کوشید به این پرسش اصلی پاسخ دهد که ایلامیان مردگان خود را کجا و چگونه دفن می‌کردند.

تمرکز این پژوهشگر در این ارائه علمی بر یافته‌های باستان‌شناسی شهر شوش در هزارهٔ دوم پیش از میلاد بود که در این چارچوب، انواع تدفین‌های ایلامی ـ از دفن‌های سادهٔ چاله‌ای و گورخمره‌ای گرفته تا تدفین‌های تابوتی و مقابر آجری زیرزمینی معرفی و بررسی شدند؛ همچنین محل دفن مردگان، از جمله تدفین‌های درون‌شهری و گاه در نزدیکی یا زیر فضاهای مسکونی، به‌عنوان یکی از موضوعات بحث‌برانگیز مورد توجه قرار گرفت.

در این سخنرانی الواحی که معمولاً از آن به عنوان «تدفینی» یاد می‌شود و نیز سردیس‌ها و ماسک‌های گلی که گاه به آیین‌های مرگ نسبت داده می‌شدند، با نگاهی انتقادی بررسی شدند.

مدرس دانشگاه ماینز آلمان در ادامه گفت: نتیجهٔ این بررسی‌ها نشان داد که بسیاری از این شواهد یا به‌خوبی مستند نشده بودند یا تفسیر آن‌ها با اختلاف‌نظرهای جدی همراه بوده است.

این باستان شناس با نقد دیدگاه‌های رایج، از جمله نظریهٔ تدفین چندمرحله‌ای، تأکید کرد که بر پایهٔ داده‌های موجود نمی‌توان تصویری قطعی و یک‌دست از باورهای ایلامیان دربارهٔ مرگ و جهان پس از مرگ ارائه داد و در این زمینه باید با احتیاط و پرهیز از ساده‌سازی سخن گفت.

این نشست تخصصی با هدف آموزش و پژوهش‌های علمی با حضور کارشناسان پایگاه میراث‌جهانی شوش، اساتید و دانشجویان باستان‌شناسی دانشگاه شهیدچمران واحدشوش و پژوهشگران و علاقه‌مندانی از دزفول، اندیمشک و اهواز در قلعه باستان‌شناسی شهر تاریخی شوش برگزار شد.