خوزتوریسم

زراس، گنجینه‌ طبیعت در دل خوزستان

استان خوزستان به تعدد جاذبه‌های گردشگری خود شهرت دارد، علاوه بر نخل‌ها و رود کارون، یکی از جاذبه‌های زیبا و خیره کننده روستای «زراس» است. این روستا که در شمال شرقی خوزستان و در دل کوه‌های سر به آسمان قرار گرفته با طبیعتی فراموش نشدنی هر بیننده‌ای را به یاد بهشت می‌اندازد.

گزارش میراث آریا: روستای زراس که به عنوان اولین و زیباترین دهکده تفریحی و توریستی خوزستان شناخته می‌شود، اکنون به یکی از مقاصد محبوب گردشگران تبدیل شده است. با وجود جاذبه‌های چشمگیر خود، این روستا در فصل بهار میزبان گردشگران فراوانی است.

موقعیت جغرافیایی روستای زراس در ۶۹ کیلومتری جنوب شرقی ایذه قرار دارد و مساحت آن حدود ۲۰۶ هکتار است. این روستا که فاصله حدود ۲۵۰ کیلومتری با شهر اهواز دارد، به عنوان یکی از مهم‌ترین نقاط گردشگری خوزستان و جاهای دیدنی ایذه شناخته می‌شود.

منطقه‌ای مرتفع و در بالای سد کارون ۳ قرار گرفته است که این امر به همراه مزیت‌های منحصربه‌فرد دیگر، باعث شده‌ است که هر ساله تعداد زیادی از گردشگران خانه‌های خود را ترک کرده و به این منطقه سفر کنند. روستای زراس با مناظر طبیعی خیره کننده‌ای که شامل کوهستان‌ها و سرسبزی‌های فراوان است، گردشگران را به خود جذب می‌کند.

در این روستا، گردشگران می‌توانند از فصل بهار و زیبایی‌های فراوان آن بهره‌برداری کنند. با فرا رسیدن بهار، روستای زراس به یک بهشت کوچک تبدیل می‌شود که زیبایی‌های خاص خود را به نمایش می‌گذارد.

با توجه به جاذبه‌های فراوان و منحصربه‌فرد روستای زراس، این منطقه به عنوان یک مقصد تفریحی و گردشگری مورد توجه قرار گرفته است. هر ساله، گردشگرانی از سرتاسر مناطق مختلف به زراس سفر می‌کنند تا از زیبایی‌های طبیعی و مناظر خیره کننده‌ای که این روستا ارائه می‌دهد، لذت ببرند.

در اطراف روستای زراس ایذه، کوه‌های سر به‌فلک کشیده و جنگل‌های بلوط آرامشی خاص را به ارمغان می‌آورند. این روستا با داشتن آبشار شیوند واقع در مقابل خود و سد دریاچه کارون ۳، به یک ناحیه با آب و هوای مطبوع و دلپذیر تبدیل شده است.

گزارش کامل در ادامه نوشته

رییس هیات انجمن‌های ورزشی استان عنوان کرد

پاراگلایدر در خوزستان بدون سایت معتبر/ ورزش‌های هوایی با قابلیت جذب گردشگر ورزشی

رییس هیات انجمن‌های ورزشی خوزستان گفت: علی‌رغم این‌که ورزش‌هایی همچون پاراگلایدر می‌تواند در جذب توریست و گردشگر ورزشی مزیت‌های خاصی برای استان داشته باشد اما در خوزستان سایت پروازی معتبر ثبت شده نداریم.

هومن خدری در گفت‌وگو با ایسنا، اظهارکرد: ورزش هوایی علاوه بر این‌که می‌تواند ورزشکاران خاصی را تربیت کند، این رشته‌ها باعث جذب توریست ورزشی و گردشگر ورزشی در استان خوزستان نیز می‌شود؛ در نوروز ۱۴۰۳ شاهد حضور چهار گروه ۳۰ نفره در قالب توریست ورزشی برای پرواز با پالاگلایدر در آسمان استان بودیم اما متاسفانه تاکنون نتوانسته‌ایم سایت پروازی معتبر (سایت ثبت شده) برای ورزشکارانمان مهیا کنیم تا هم بتوانیم توریست‌ها و گردشگران را ساماندهی و هم قوانین و مقررات موجود در فضاهای ورزشی را اعمال کنیم.

وی ادامه داد: نبود همین سایت هوایی باعث شده شاهد یکسری اتفاقات در سال‌های اخیر باشیم؛ ۲۸ اسفندماه سال ۱۴۰۲ یک ورزشکار خوب استان را در یکی از سایت‌های هوایی ایذه از دست دادیم زیرا قوانین و مقررات را رعایت نکرده بود. حتی در نوروز امسال هم شاهد حوادثی بودیم و یک خانم پس از پرواز، به کوه برخورد کرد و دچار شکستگی نخاع شد. بنابراین می‌طلبد نگاه ویژه‌ای به سایت‌های پروازی پالاگلایدر در استان خوزستان شود.

رییس هیات انجمن‌های ورزشی خوزستان گفت: به هر حال با داشتن سایت‌های معتبر می‌توانیم ورزش‌های هوایی را برای ورزش استان خوزستان سودآور کنیم ولی نبود نظارت لازم که لازمه آن سایت‌های ثبت شده و معتبر است نیز می‌تواند ضررده باشد. استان خوزستان تنها استان در کشور است که در طول شش تا هفت ماه از سال، امکان برگزاری یکسری از ورزش‌ها مثل پالاگلایدر و پاراموتور را دارد و این به خاطر قابلیت آب و هوایی خوزستان است. به هر حال می‌توانیم از این فرصت استفاده کنیم و بزرگترین مسابقات هوایی و گردهمایی‌ها را در استان داشته باشیم که متاسفانه سایت‌های پروازی استان ثبت شده نیستند.

وی عنوان کرد: خوشبختانه مدیرکل ورزش و جوانان خوزستان همکاری لازم را با ما دارند و نگاه او به ورزش‌های هوایی مثبت است اما نیاز است که استانداری و منابع طبیعی نیز پای کار بیایند. یکی از سایت‌های پروازی استان خوزستان که حتی قابلیت برگزاری مسابقات بین‌المللی را هم دارد، سایت سراک ایذه است که نیاز به ثبت دارد. متاسفانه اکنون هیچ سایت ثبت شده در استان خوزستان نداریم و این در حالی است که ورزشکاران در همین سایت‌ها مشغول به فعالیت هستند.

خدری عنوان کرد: با ثبت سایت‌های مدنظر، ورزش هوایی در استان خوزستان جدی‌تر و قانونمند دنبال می‌شود و می‌توانیم آمار دقیقی از ورزشکاران داشته باشیم. ضمن این‌که کارآفرینی هم می‌شود. اگر سایت‌های موجود در استان ثبت شوند، فکر می‌کنم سالانه حدود ۴۰۰ ورزشکار از استان‌های دیگر را پذیرا باشیم که در این راستا نیز بحث توریست ورزشی و گردشگر ورزشی مزیت های خاص خود را برای استان خواهد داشت.

🔺نفت سفید؛ شهری که در گذر زمان به روستا و سپس به دهکده گردشگری تبدیل شد


چشمه‌های نفتی روستای نفت سفید اگر چه در ابتدا رونق‌بخشِ این روستا بود اما آنگاه که تن آن از مکیدن‌های مکرر تلمبه‌های‌ نفتی رنجور شد، یله و رها با مشعل‌های روشنش به حال خود واگذار شد تا بدانجا که اکنون مخروبه‌ای بیش از آن نمانده .
بوی نفت که آمد، سر و کله انگلیسی‌ها پیدا شد. انگلیسی‌ها پیش‌تر به مسجدسلیمان و اهواز رفته بودند و بعد به روستای نفت سفید آمدند. در میان کوه‌های موسوم به "کرایی" میان مسجد سلیمان و هفتکل و در میانه میادین نفتی، چاه زدند.وقتی دیدند نفتش سفید است سکنی گزیده و شهر نفت سفید را ساختند.جایی که اندکی بعد به "پاریس ایران" معروف شد.
نفت سفید در همین زمان هم با واسطه همه گذشته‌اش می‌تواند در زمره روستاهای خاص قرار گرفته و ثبت جهانی شود.
حدود ۹۰ سال پیش، هندی‌ها به دستور انگلیسی‌ها شروع به ساخت دهکده‌ای مدرن کردند. روستایی سنگی با امکانات مجهز در حد یک شهر با بخش‌های کارگری و کارمندی. البته به جز انگلیسی و هندی‌ها کارگران ایرانی هم در دهکده حضور داشتند.
روستای نفت سفید، به قسمت‌های کارگران، مدیران و مدیران عالی رتبه، تقسیم شده بود. بنگله‌ها به تناسب رتبه‌ای که افراد در کارخانه‌ها داشتند، از هم جدا شده بودند.
نخستین‌بار در سال ۸۹ که مسافری شب رو در جاده‌های فرعی خوزستان بودم با مشعل‌های روشن در حیاط خانه‌هایی مواجه شدم که مرا مسحور خود کرد. مشعل‌های دائم روشن روستاهای "نمره دوازده"، "نفت سفید" و "چمن لاله"، نوید حیاتی کم فروغ در این مناطق است. نفت به همراه گاز از چاه بیرون می‌آید، که پس از جداسازی گاز، با خط لوله تصفیه‌ شده و برای پالایشگاه گاز می‌فرستند؛ اما چون قبلا پالایشگاه گاز نبود، این گاز را می‌سوزاندند. اکنون نیز در برخی مناطق، از نفت سفید گرفته تا عنبل در شهرستان لالی همین‌طور است و اهالی از این گاز برای روشنایی و گرما استفاده می‌کنند.
روند رو به رشد نفت سفید تا سال ۱۳۴۷ بود، اما پس از خروج انگلیسی‌ها در سال ۴۷ از این منطقه، کم کم بساط نفت برچیده شد و نفت سفید در سراشیبی سقوط قرار گرفت، البته این که چرا مدیریت آن وقت شرکت ملی نفت (اقبال) تصمیم گرفت دهکده زیبای نفت سفید را با قراردادی ناچیز و تنها به مبلغ ۱۳ میلیون و سیصد هزار تومان به ارتش واگذار کند، جای سوال دارد.
در هنگام جنگ عراق با ایران، شهرِ خالی از سکنه، به مأمنی برای جنگ زدگان بدل شد و پس از پایان جنگ، نفت‌سفید با ویرانی‌هایی دو چندان باز هم تنها شد. اما نفت سفید آنقدر مدرن و همسان با محیط طبیعی پیرامون ساخته شده بود که توانست به سختی، زیبایی‌های خود را حفظ کند.
تعداد کارکنان مناطق نفت‌خیز مستقر در نفت‌سفید در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۶، ۸۴۷ نفر و در همین هنگام تعداد سکنه نفت سفید بیش از ۲۰ هزار نفر بود که این جمعیت در حال حاضر به ۱۰۰ خانوار رسیده که یا دامپروری می‌کنند یا در حراست از تاسیسات نفتی نگهبانی می‌دهند و در پالایشگاه‌ها و مجموعه‌های نفتی مشغولند.
سی برنج، پشت برج، کوی ژاندارمری و بنگله‌های کارگری و کارمندی را از مناطق مختلف نفت سفید و آن را به روستایی خاص تبدیل کرده .
ساکنان نفت سفید در گذشته از امکانات مدرنی شامل:سیستم مخابرات، بانک، بازارچه، تلفن‌های مدرن هندلی، سینما، مدرسه، سیستم فاضلاب، استخر سرپوشیده و روباز، ایستگاه تولید برق و حتی برق زیرزمینی، منازل ضد زلزله و... برخوردار بودند که امروزه در بخش‌های مختلف آن جز تلی از خرابه نمانده. نفت‌سفید روزگاری سرآمد شهرهای پیشرفته بود.
مدرسه "نظام وفا" از قدیمی‌ترین مدارس آن منطقه توسط مرحوم نظام وفا فرزند میرزا محمود از مشاهیر ادب ایران افتتاح شد که در حال حاضر تخریب شده است.
نفت سفید در خاطرات خود بازارچه‌ای سرپوشیده داشته که دور تا دور آن مغازه بوده و مردم برای خرید مایحتاج خود به آنجا می‌رفتند، اما شوربختانه اکنون به‌جز دیواره‌های تخریب شده چیزی باقی نمانده و مردم برای خرید باید مسافتی ۳۰ کیلومتری را تا هفتکل طی کنند.
این روستا در گذشته چشمه‌های نفتی داشته که نفتِ سفید از آن برداشت می‌شد. نفتِ سفید، نفتی تصفیه شده و تمیز است که برای سوخت جت از آن استفاده می‌شود. در ایران تنها این منطقه چاه نفت سفید دارد.
این روستا در سال ۱۹۳۸ م با میدان عظیم نفتی حاوی ۳۰۰ میلیون بشکه نفت کشف شد. تا سال ۱۹۷۰ از ۱۰ چاه تولیدی برخوردار بود. طبق آمار رسمی در سال ۱۹۵۷ م مصادف با ۱۳۳۶ ش، ۲۷ چاه داشته که تعداد ۱۰ چاه آن فعال بوده است. متوسط تولید در سال ۱۹۷۵، ۴۶ هزار بشکه در روز بوده و تعداد کارکنان در همین تاریخ نیز ۸۱۲ نفر اعلام شده است.

نگارش :مجتبی گهستونی

منبع: میراث باشی

عکس‌ سعید فتوحی

«قلعه سلاسل» و «نهر داریون» شوشتر

«قلعه سلاسل» دژی است بسیار بزرگ در شوشتر که دارای حیاط‌های مفصل و متعدد، شبستان‌ها، برج‌ها، باغچه‌ها و خندق بوده ‌است.اکنون تمامی عمارت‌های آن تخریب شده‌اند و به غیر از اتاق‌های زیرزمینی، شوادان‌ها و تونل‌های داریون چیزی از آن نمانده ‌است.متون تاریخی از وجود آن در زمان هخامنشیان حکایت می‌کنند و قلعه تا حدود ۵۰ سال پیش آباد بوده‌ است.

این قلعه به غیر از نقش دفاعی که از شهر شوشتر داشته‌ مرکز کنترل نهر «داریون» و همچنین محل استقرار والی خوزستان نیز بوده است.با وجود تخریب قسمت عمده این قلعه بخش‌های باقیمانده چشم‌گیر و بسیار دیدنی هستند. در نزدیکی قلعه یکی از مهم‌ترین و البته حیرت‌انگیزترین سازه‌های مهندسی باستان یعنی «داریون» واقع شده است.این نهردر زمان داریوش هخامنشی توسط دست حفر شده است.وظیفه این نهر، آبیاری دشت میاناب شوشتر است.این نهر تنها سازه آبی شوشتر است که پس از گذشت قرن‌ ها همچنان نام بانی خویش را یدک می ‌کشد

عکس : علی معرف/ایرنا

در گفتگو با ایلنا مطرح شد؛

تهیه مواد اولیه کپوبافی در شهر جهانی آن با چالش روبه روست

استاد حصیر بافی و کپوبافی در دزفول درباره چالش‌های تهیه مواد اولیه این صنایع دستی در مرکز آن که به عنوان شهر جهانی ثبت شده‌است، گفت: تهیه مواد اولیه کپوبافی از سایر شهرها باعث می‌شود که قیمت نهایی حدودا ۵۰ درصد افزایش یابد.

به گزارش خبرنگار ایلنا، مریم تختایی‌پور (استاد حصیر بافی و کپوبافی) متولد سال ۵۱ از روستای رزگه از شهرستان دزفول استان خوزستان است. ۸ نشان ملی دارد و ۲ بار هم هنرمند برتر شده است. حداقل در ۵۰ نمایشگاه هم شرکت کرده و درخصوص حصیر بافی می‌گوید: حصیر بافی یکی از هنرهای قدیم دزفول است که از نخل خرما درست می‌شود و مواد درون آن از علف هرزی به نام کرتک است. باترکیب این مواد اولیه، ظروف حصیری از جا برنجی و سطل و جا میوه‌ای گرفته تا ساعت و حتا سفره هفت سین درست می‌کنیم.

او ادامه داد: سایزها و انواع ظروف حصیری خیلی متنوع ومتفاوت است وهمین امر سبب می‌شود بتوانیم محصولات مختلفی برای فروش داشته باشیم که هزینه‌های زندگی را پوشش می‌دهد. بازار کپو بافی خوب است.

به گفته تختایی پور، با وجود بازار خوب برای فروش ظروف حصیری و کپوبافی‌ها اما چالش‌هایی در این حوزه نیز وجود دارد چراکه تامین مواد اولیه بامشکل روبه روست. مواد اولیه‌ای که در دزفول وجود دارد کفاف نیاز حصیربافان و کپو بافان را نمی‌دهد چراکه فقط ۵ هزار کپوباف در دزفول فعال هستند که تامین مواد اولیه برای آن‌ها کار دشواری است. تهیه نخل خرما برای این کار باید از بخش زینتی باشد تا کپورهای با کیفیت تولید شود از این رو مواد اولیه از بوشهر، برازجان و بندرعباس وارد می‌شود که در نهایت بر قیمت تمام شده تاثیر می‌گذارد.

او خاطرنشان کرد: حدود ۵۰ درصد قیمت محصول تولید شده به دلیل تامین مواد اولیه از خارج از دزفول افزایش پیدا می‌کند اما بازار کپو نسبتا خوب است چراکه ظروف خیلی بزرگ نیستند تا قیمت خیلی زیاد شود. برای مثال قیمت بزرگترین ظرف کپو در حدود ۳۰۰ و ۴۰۰ هزار تومان است و بازار کشش فروش با این قیمت را دارد. البته کپوهای بسیار ظریف باف هم داریم که ممکن است با قیمت‌های ۳ و ۴ میلیون به فروش برسند اما قالب کارهای بازار با قیمت‌های مناسب به فروش می‌رسند.



استاد حصیر بافی و کپوبافی گفت: رشته کپوبافی در دفزول به گونه‌ایست که عموم افراد در خانه‌های خود مشغول تولید آن هستند. من به عنوان تولید کننده اصلی باید درصدد تامین مواد اولیه برآیم و سفارش‌ها را ثبت کنم و برای تولید این امکانات را در اختیار تولیدکنندگان خانگی قرار دهم. با توجه به آنکه دزفول شهر جهانی کپوبافی است تقریبا می‌توان گفت در هر خانه‌ای کپوبافی انجام می‌شود. عموما هم توسط خانم‌ها تولید می‌شود که در کنار انجام کارهای خانگی کپو نیز می‌بافند. کپو بافی نسل به نسل در میان مردمان دزفول منتقل شده و تا امروز ادامه یافته. من نیز از مادرم یاد گرفتم و مادرم هم از مادربزرگ خود یاد گرفته بود.

او درخصوص نوآوری‌هایی که در کپوبافی شاهد هستیم، گفت: طراحی ظروفی که متشکل از چوب خراطی شده و کپو است، تلفیق مدل‌های مختلف و درست کردن اشکال مختلف کاربردی امروزی از جمله خلاقیت‌هایی است که در کپوبافی شاهد هستیم. حتا در طرح‌ها و رنگ‌ها نیز خلاقیت داشتیم. در گذشته بیشتر ظروف کپو بافی دایره‌ای شکل بودند حتا در زبان بختیاری به سر کپو معروف است چراکه کپو گرد بود. درواقع کپو ظرفی برای نگهداری مایه خمیر بود و چونه‌ها در این ظروف نگهداری می‌کردند تا مانع خشک شدن خمیر شوند. سینی‌های بزرگ کپو نیز باری پخت نان استفاده می‌شد. اما امروز اشکال مربع، لوزی، بیضی و… را نیز شاهد هستیم.

تختایی‌پور همچنین در خصوص طرح‌هایی که در کپوبافی شاهد هستیم، گفت: لوزی‌ها نشان از آجر کاری دزفول دارند و رنگ‌ها نیز بر گرفته از آداب و رسوم ما هستند. البته این روزها با توجه به نیاز و سلیقه مشتری رنگ‌ها و طرح‌ها قابل تغییر است. اما درحال حاضر حصیر سبز و سفید-کرم رنگ طبیعی به حساب می‌آید و برای سایر حصیرها که قهوه‌ای یا رنگ‌های دیگر هستند از رنگ استفاده می‌کنیم. اگر از رنگ طبیعی استفاده کنیم قیمت بیشتر می‌شود از این رو عموما از رنگ شیمیایی استفاده می‌کنیم.

به گفته او، ثبت جهانی دزفول به عنوان شهر جهانی کپوبافی در فروش این صنایع دستی و شناسانده شدن آن در عرصه‌های بین‌المللی تاثیر گذار بوده و شاید بتوان گفت تاثیر آن درحدود ۱۰ درصد بوده اما نیاز است تا راه‌های صادرات هموار شود تا تولید کنندگان بتوانند آثار خود را به سایر کشورها ارسال کنند.

منبع: ایلنا

سازه‌های آبی‌تاریخی شوشتر و خیل عظیم گردشگران

با فرارسیدن ایام نوروز و آغاز مسافرت‌های نوروزی، گردشگران بی‌شماری از سراسر ایران و خارج از کشور به استان خوزستان سفر کرده‌اند.

این استان با تاریخچه‌ای ۹هزار ساله و داشتن آثار تاریخی و جاذبه‌های گردشگری، مقصدی محبوب برای تمامی علاقه‌مندان به سفر و گردشگری است.

یکی از شهرستان‌هایی که در برخورداری از سازه‌های آبی معروف است، شوشتر است. وجود سازه‌های آبی تاریخی شوشتر در این شهرستان و سیستم آبیاری با قدمتی به درازای تاریخ ایران، باعث شده تا بسیاری از گردشگران به دیدن این آثار با ارزش بپردازند. سازه‌های آبی شوشتر، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های صنعتی در عصر پیش از انقلاب صنعتی در جهان شناخته شده‌اند و توسط سازمان یونسکو با عنوان «سازه‌های آبی شوشتر، شاهکار نبوغ و خلاقیت» تجلیل شده‌اند.

این سازه‌های آبی‌تاریخی در دوران ساسانیان برای بهره‌برداری از نیروی آب به‌عنوان محرک آسیاب‌های صنعتی ساخته شده‌اند. مجموعه‌ای که شامل ساختمان آسیاب‌ها، آبشارها، کانال‌ها و تونل‌های عظیم هدایت آب و سیکا (محلی برای استراحت و تفریح) است. این سازه‌ها با شگفتی و جذابیت خاصی برخوردار هستند.

در شهرستان شوشتر بیش از ۱۰۰ بنای آبی وجود دارد که از میان آن‌ها ۱۳ اثر شاخص تحت عنوان نظام آبی شوشتر یا پایگاه میراث جهانی سازه‌های آبی تاریخی شوشتر در سال ۱۳۸۸ به ثبت جهانی رسید.

تاریخچه این مجموعه به دوره ساسانی بازمی‌گردد؛ حدود ۱۷۰۰ سال قبل. در آن زمان، بیش از ۴۶ آسیاب آبی در این مجموعه وجود داشت که برای تولید آرد استفاده می‌شدند و نه تنها تأمین آرد شهرستان شوشتر، بلکه آرد استان‌های همجوار نیز تامین می‌شد.

در این مجموعه، علاوه بر تولید آرد، کارخانه‌ای برای تولید یخ و ادویه‌جات نیز وجود داشت. همچنین تامین برق شهرستان شوشتر نیز در سال ۱۳۱۲ برق ۱۱۰ ولت را تولید می‌کرد. سپس در سال ۱۳۲۲ ارتقا یافت و تولید برق ۲۲۰ ولت در این مجموعه شروع شد.

به گفته امین مهدوی‌کیا مدیر پایگاه میراث‌جهانی سازه‌های آبی تاریخی شوشتر، هر روز تعداد زیادی بازدیدکننده به این مجموعه مراجعه می‌کنند. امسال خدمات مختلفی به بازدیدکنندگان ارائه شد؛ از جمله بازارچه موقت صنایع دستی و نمایشگاه ملی احرام بافی.

او اظهار کرد: در این مجموعه، علاوه بر خدماتی که به گردشگران ارائه می‌شود، یک نمایشگاه برای معرفی نظام آبی شوشتر نیز در دسترس گردشگران قرار دارد تا بازدیدکنندگان از آسیاب‌ها، آبشارها و باغ خان اطلاعات کافی کسب کنند و از بازدید خود لذت ببرند.

مهدوی‌کیا گفت: محوطه آسیاب‌ها و آبشارها شوشتر رتبه سوم و پربازدیدترین مکان گردشگری در سراسر کشور قرار دارد. این میزان بازدید که بعد از محوطه تخت جمشید در شیراز و میدان امام در اصفهان قرار دارد، نشان از جذابیت بالای این منطقه برای بازدیدکنندگان است.

مدیر پایگاه میراث‌جهانی سازه‌های آبی تاریخی شوشتر بیان کرد: میزان فروش بلیت الکترونیکی برای محوطه آسیاب‌ها و آبشارها تاریخی شوشتر روزانه بیش ۱۱هزار است. این آمار نشان می‌دهد که این منطقه به عنوان یک مقصد تفریحی و گردشگری بسیار محبوب است و با استقبال گسترده مسافران همراه است.

باتوجه به اینکه شهرستان شوشتر به عنوان یکی از مقاصد پرطرفدار گردشگران و مسافران در ایام نوروز شناخته شده است. هر ساله تعداد زیادی از گردشگران و مهمانان این شهرستان را برای بازدید انتخاب می‌کنند.

غلامعلی شاهمرادیان بازرس ویژه فرماندار در امور سامان‌دهی، نظارت و کنترل بر اسکله‌های قایقرانی و سواحل و تفرج‌گاه‌های شهرستان شوشتر نیز گفت: آبشارهای شوشتر و سازه‌های آبی تاریخی از جمله مقاصد مورد علاقه گردشگران هستند که در ایام نوروز همواره مورد توجه قرار می‌گیرند. این امر باعث نگرانی و دغدغه میراث استان و مدیریت پایگاه سازه‌های آبی شد به همین دلیل پنج اکیپ نجات غریق و غواصی در این محوطه تاریخی مسقر شدند.

شاهمرادیان با بیان اینکه آبشارها و سازه‌های آبی تاریخی شوشتر در مسیر رودخانه کارون و شاخه گرگر در موقعیت خطرناکی قرار دارد، بیان کرد: به همین دلیل ما تصمیم گرفتیم در این منطقه تیم‌های امداد و نجاتی که از منجیان با تجربه و مسلط بر این امور هستند را در این محل استقرار دهیم تا تمام نقاط حساس را پوشش دهند.

باغ مجلل خان در مسیر آبشارها و آسیاب‌های شوشتر، پتانسیل گردشگری بالا با فضای زیبا

در جریان سفر از مسیر محوطه آبشارها و آسیاب‌های شوشتر به سمت پایین دست رودخانه، یکی از قدیمی‌ترین باغ‌های ایرانی به نام «باغ خان» وجود داشته که با فوق‌العاده بودن پتانسیل گردشگری خود، بازدیدکنندگان را شگفت‌زده می‌کند.

این باغ که در سمت راست سازه‌های آبی تاریخی شوشتر قرار دارد، مساحتی حدود پنج هکتار را شامل می‌شود و درختان زینتی و میوه‌دهنده، به ویژه درختانی مانند موز استرالیایی و گردو استرالیایی را در خود جای داده است. علاوه بر این، در این باغ گونه‌های مختلفی از گیاهان وجود دارد و فضای بسیار زیبایی در آن به چشم می‌خورد. که با همکاری یک بخش خصوصی، این باغ می‌تواند به بزرگترین پتانسیل گردشگری باغ‌های ایرانی تبدیل شود و با حمایت فرهنگی، به یکی از مقاصد گردشگری استان خوزستان تبدیل می‌شود.

علاوه بر باغ خان، در انتهای مسیر آبشارها یک تونلی به نام "نیر" قرار دارد که در دل صخره‌ها به طول حدود سه کیلومتر کنده و به باغ‌های پایین دست و آبیاری می‌رسد. این تونل همچنین دارای ساختاری متقارن است و دیواره‌های باز آن مسیر را احاطه کرده‌اند. آبی که از آبشوی دیواره‌ها عبور می‌کند، تمام باغ‌های پایین دست را آبیاری می‌کند. دستگاه مهندسی آبی این تونل، با شتاب آب و خودکارسازی خاص خود، تنظیم شده است. با توجه به شیب سطح، شتاب آب تنظیم می‌شود تا امکان آبیاری کامل این مسیر فراهم شود.

به طور خلاصه، باغ زیبا و بزرگ خان در مسیر آبشارها و آسیاب‌های شوشتر، با وجود پتانسیل گردشگری بالا و فضای دل‌نشین خود، جذابیت زیادی دارد.

شهر شوشتر در شمال خوزستان واقع شده و فاصله آن تا شهر دزفول تنها ۶۳ کیلومتر است. این شهر به خاطر مجموعه آبشار و سازه‌های آبی خود شهرت دارد و هر ساله میزبان گردشگران بسیاری است. بر اساس تاریخ‌نویسان، ساخت این شهر به دلیل از بین رفتن شهر شوش انجام شده است و به همین دلیل شهری به نام شوشتر به معنای شهری بهتر در نزدیکی شوش ایجاد شده است. این شهر تا اوایل دوره پهلوی به عنوان مرکز استان خوزستان شناخته می‌شد.

شوشتر به دلیل استقامت خود و عبور رودخانه‌های کارون و دز، دارای یک سیستم آبیاری پیچیده و عظیم است که قدمت آن به دوران هخامنشیان و ساسانیان بازمی‌گردد. این سیستم شامل پل‌ها، بندها، آبشارها، کانال‌ها و تونل‌های بزرگی است که به صورت هماهنگ و منظم با یکدیگر در ارتباط هستند و نقش مهمی در هدایت آب ایفا می‌کنند. این مجموعه زیبا و بی‌نظیر با هدف بهره‌برداری بیشتر از منابع آب ایجاد شده است، اما در حال حاضر تنها بخشی از آن باقی مانده است.

قایق سواری در کارون

یکی از تفریحاتی که می توان در استان خوزستان انجام داد قایق سواری در رود کارون است.

تاریخ نشان می دهد که بیشتر تمدن ‌های بزرگ ایران در حاشیه این رود شکل گرفته که هنوز هم از آنها سخن گفته می شود. سرچشمه شاخه‌ های اصلی کارون یعنی ارمند و بازفت، زردکوه بختیاری در استان چهار محال و بختیاری قرار دارند اما شاخه‌ های فرعی این رود، از کوه‌ های گوناگون مانند خرسان از دنا در استان کهگیلویه و بویراحمد و دز از ارتفاعات لرستان سرچشمه می گیرند.

در کشور ما رودها و رودخانه‌های گوناگونی وجود دارد که هر یک از جهتی خاص حائز اهمیت است. رود کارون هم در جنوب کشور پرآب ‌ترین و بزرگ‌ ترین رودخانه ایران می باشد که در سنگ‌نوشته‌ های باستانی از آن با نام یاد شده است. گذشته از آن، رود کارون مهد اولین تمدن ‌های بشری در ایران می باشد.

جنوب کشور ما با همه زیبایی ها و جاذبه هایی که دارد، از جمله مناطقی است که هر ساله مورد توجه گردشگران قرار می گیرد، به گونه ای که معمولا در شهرهای استان خوزستان مانند اهواز، شوشتر و خرمشهر در تعطیلات نوروز و حتی غیر از آن، شاهد حضور گسترده مسافران در ساحل رودخانه کارون برای لنج و قایق سواری خواهید بود. چرا که یکی از زیباترین و لذت بخش ترین تفریحات برای گردشگران همین قایق سواری و لنج سواری بشمار می رود.

پرآب ترین رود ایران یعنی رود کارون در شمال شوشتر به دو شاخه تقسیم شده که در قسمت جنوب شوشتر به هم وصل می‌ گردند. در این بین اصلی ‌ترین شاخهٔ فرعی کارون، رود دز می باشد که در شمال اهواز به کارون می پیوندد.

هر سال گردشگرانی که به شوشتر سفر می کنند قایق سواری بر روی کارون را از تفریحات به یاد ماندنی می دانند.

.با توجه به استقبال گردشگران و علاقه مندان به قایق سواری و تفریحات آبی نیازمند توجه بیشتر مسولین و سازماندهی برای خدمات بهتر می باشد

عکس: علی معرف /ایرنا

مسجد رنگونی‌ها پرطرفدارترین جاذبه گردشگری آبادان در نوروز ۱۴۰۳

دبیر ستاد اجرایی خدمات سفر نوروز آبادان با اشار ه به سفر بیش از یک میلیون گردشگر نوروزی به این شهرستان گفت: در نوروز ۱۴۰۳، بیشترین تعداد بازدید از جاذبه‌های گردشگری مربوط به مسجد رنگونی‌ها به عنوان یکی از مهم‌ترین و زیباترین جاذبه‌های گردشگری شهرستان است.

به‌گزارش میراث‌آریا به نقل از روابط‌عمومی اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خوزستان، سیدشمس‌الدین نوربخش ‌غفاری سه‌شنبه ۱۴ فروردین‌ماه ۱۴۰۳ با اعلام این خبر اظهار کرد: امسال در تعطیلات نوروزی، بیش از یک میلیون گردشگر به آبادان سفر کردند و این در حالی است که در دوره مشابه گذشته حدود ۸۵۰هزار نفر وارد شهرستان شده بودند که بیانگر افزایش گردشگران و مسافران نوروزی در شهرستان آبادان است.

رئیس اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی آبادان افزود: تعداد بازدید از موزه‌ها و اماکن تاریخی نیز افزایش قابل توجهی داشت که بر این اساس بیشترین تعداد بازدید مربوط به مسجد رنگونی‌ها به عنوان یکی از مهمترین و زیباترین جاذبه‌های گردشگری شهرستان و بعد از آن بازدید از موزه تاریخی آبادان و موزه‌ بنزین‌خانه نفت و موزه کارآموزان صنعت‌نفت است.

او گفت: بیشترین تردد گردشگران نوروزی در شهرستان اّبادان نیز طی نیمه دوم تعطیلات و با خودروهای شخصی به ثبت رسیده است.

نوربخش‌غفاری ادامه داد: ۱۲ هتل و مهمانپذیر و دو بومگردی با یک هزار و ۳۰۰ تخت برای گردشگران نوروزی، ۷۲ واحد آموزشی در قالب ۴۰۰ کلاس درجه یک و دو و همچنین سالن چندمنظوره شهدای شهرداری آبادان با ظرفیت برپایی بیش از ۳۰۰ چادر ببرای اسکان گردشگران نوروزی فراهم بود که با استقبال مواجه شد.

او افزود: همچنین ۶۰هزار نفر باحضور در یادمان‌های دفاع مقدس و باغ‌موزه دفاع‌مقدس آبادان، یاد و خاطره شهدای هشت سال دفاع مقدس را گرامی داشتند.

شبه جزیره شهرستان آبادان، به طول ۴۶ کیلومتر و عرض بین ۳۲ تا ۲۰ کیلومتر در دلتای اروندرود بین رودهای بهمنشیر و کارون و اروند با جاذبه‌های فرهنگی، مذهبی، اقتصادی و هشت سال دفاع‌مقدس هرسال میزبان جمع زیادی از گردشگران است.

آخرین بازمانده آهنگران بازار قدیم دزفول

بازار قدیم دزفول در مرکز شهر دزفول قرار دارد و از چهار راسته موازی به نام‌های «بزازان»، «آهنگران»، «خرده فروشان» و «خرازان» تشکیل شده است، که هم اکنون از چهار راسته فوق، راسته آهنگران و بزازان فعال بوده و دو راسته دیگر را انواع مشاغل تشکیل می‌دهند.
غلامرضا دزفولیان پیشکسوت صنعت آهنگری دزفول و تنها و آخرین بازمانده از آهنگران بازار قدیم دزفول است که شش نسل آهنگری پیشه خانوادگی آنها بوده است.

عکس:محمد مهدی عاملی/ایسنا

آیین رونمایی از ابلاغیه ثبت ۷ روزمحصول در تقویم رسمی کشور

شورای انقلاب فرهنگی ۱۱ مناسبت جدید را برای درج در تقویم رسمی کشور تصویب کرده که ۷ مناسبت آن با هدف توسعه نشاط اجتماعی و احیای فرهنگ روستا مربوط به تولیدات کشاورزی است.

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، شورای انقلاب فرهنگی ۱۱ مناسبت جدید را برای درج در تقویم رسمی کشور تصویب کرده که ۷ مناسبت آن با هدف توسعه نشاط اجتماعی و احیای فرهنگ روستا مربوط به تولیدات کشاورزی است.

براساس اعلام شورای انقلاب فرهنگی ۳۱ فروردین روز گندم و نان، ۲۰ اردیبهشت روز گل محمدی و گلاب، ۳۱ مرداد روز عسل، ۲۵ شهریور روز خرما، ۵ آبان روز زعفران، ۷ آبان روز انار و ۴ آذر روز زیتون در ضمیمه تقویم رسمی کشور ثبت می‌شود.

ثبت هفت روزمحصول در ضمیمه تقویم رسمی کشور بنابر جشن‌ها و آیین‌های شکرگزاری این محصولات کشاورزی صورت گرفته است.

آیین رونمایی از ابلاغیه ثبت ۷ روزمحصول در تقویم رسمی کشور

سیدمجید امامی اظهار کرد: مدیریت و توسعه و تعالی هویت ملی از مسیر بهسازی و به روز رسانی ابزار‌های حافظه فرهنگی محقق می‌شود و نام گذاری تقویم از بهترین ابزار‌های مدیریت و توسعه حافظه فرهنگی است.

وی افزود: از سوی دیگر احیا و بزرگداشت و توسعه اجتماعات و آیین‌های ملی، مذهبی، منطقه‌ای و سنتی جزو اولویت‌های فرهنگی اجتماعی دولت مردمی بوده است و در این راستا طبعا اولویت‌ها و ضرورت‌های اقتصادی کشور خصوصا در عرصه تولید، تولید محوری و اتکاء به تولیدات بومی و زندگی روستایی و نقش تولیدکنندگان مواد غذایی امری نیست که بشود به سادگی از آن گذشت.

در راستای گسترش نشاط اجتماعی و فرهنگی زیست بوم‌پایه، هفت روز محصول در تقویم کشور نامگذاری شود

دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور گفت: در همین چارچوب محصولات کشاورزی و باغی خاصی که برداشت آن‌ها در تاریخ ما آیین‌ها و سنت‌های شکرگذاری و جشن‌های برداشت محصول داشته و از سوی دیگر در راستای نگاه عمیق دینی که در منابع و متون مقدس ما حتی مورد تاکید قرار گرفته اند همه دست به دست هم دادند تا در راستای گسترش نشاط اجتماعی و فرهنگی زیست بوم‌پایه، هفت روز محصول در تقویم کشور نامگذاری شود.

در راستای گسترش نشاط اجتماعی و فرهنگی زیست بوم‌پایه و تعالی هویت ملی از مسیر بهسازی و به روز رسانی ابزار‌های حافظه فرهنگی در سال جهش تولید با مشارکت مردم ۷ روز محصول در تقویم کشور نامگذاری شد؛ ۳۱ فروردین به نام روز گندم و نان، ۲۰ اردیبهشت با عنوان روز گل محمدی و گلاب، ۳۱ مرداد روز عسل، ۲۵ شهریور روز خرما، ۵ آبان روز زعفران، ۷ آبان روز انار و ۴ آذر روز زیتون تصویب و ابلاغ آن‌ها توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی و رئیس شورای عالی انقلاب فرهنگی صورت گرفت، که نویدبخش برنامه ریزی‌های فرهنگی، اجتماعی بسیار جدیدی در عرصه نشاط اجتماعی در کشور است و آیین رونمایی از ابلاغیه ثبت ۷ روز محصول در تقویم رسمی کشور در روز ۱۳ فروردین ساعت ۲۰ در نمایشگاه بین المللی قرآن تهران با حضور وزیر فرهنگ، مسئولان وزارت جهاد کشاورزی، اتحادیه‌ها و تشکل‌های تخصصی صورت خواهد گرفت.

وی خاطرنشان کرد: آیین‌ها و جشن‌ها و تذکر جمعی و ملی نسبت به ضرورت خودکفایی، تولید، صادرات و توسعه کار و اشتغال بر پایه این محصولات درون زای کشاورزی مورد توجه بیشتری قرار خواهد گرفت، این کار که به همت شورای فرهنگ عمومی پیگیری شده اتفاق بسیار بزرگی در عرصه تقویمی کشور است و امیدواریم شاهد احیای فرهنگ روستا و تولید کشاورزی شود.